Nie serce, lecz kamień zimny

**Dziennik osobisty**

Miałam piętnaście lat, gdy rodzice oznajmili, że wkrótce na świecie pojawi się moja siostra lub brat. Tupałam nogami, krzyczałam:

— Pożal się Boże, na starość wam dziecko w głowie? Ja wam nie wystarczam? — Wściekałam się, wiedząc, że będę miała rywalkę, a ich uwaga i pieniądze już nie będą tylko moje.

Dotąd tata i mama spełniali każde moje zachcianki, a teraz nagle gadają o łóżeczku, wózku, wanience. Jakie wózki, skoro ja potrzebuję nowych butów!

Chciałam się ładnie ubierać. Nie byłam urodziwa — krępa, kanciasta, o szerokich rysach twarzy. Wierzyłam jednak, że modne ciuchy to naprawią. Stroiłam się, by ukryć niedoskonałości, i szantażowałam rodziców. A oni zawsze ustępowali. A teraz ta siostra zrujnuje mi życie.

Urodziła się młodsza siostra — Alenka. Nie cieszyłam się z nią. Była śliczna — niebieskie oczy, jasne loki. Alenka biegała za mną, wyciągała rączki, ale ja ją odpędzałam.

— Zabierz ją, mamo, tylko przeszkadza!

Czas mijał. Alenka wyrosła na piękność, a ja zostałam zwykłą wiejską dziewuchą, której nikt nie chciał za żonę. Po szkole pracowałam na poczcie, roznosiłam listy.

Alenka w wieku dziewiętnastu lat zakochała się w Antku, który przyjechał do wsi na praktyki. Został po nim tylko brzuch — Antek zniknął.

— Ródź — mówiła mama. — Jakoś sobie poradzimy.

Alenka urodziła syna, Romka. A ja nie szczędziłam jej słów:

— Zawsze byłaś głupiutka. Miłość? Bujda na resorach. Patrz na mnie — nie wierzę w te bzdury, więc nie dałam się złapać. A ty? Żyjesz w bajce. Teraz męcz się sama ze swoim… — Nazwałam chłopca brzydko. — Nikt ci rozumu nie da, mama z tatą tylko ciebie i Romka rozpieszczają.

Nikogo mi nie było żal. Codziennie wyrzucałam Alence, że urodziła dziecko bez męża. Robiłam to po cichu, bo rodzice tego nie lubili. Mówiłam nawet:

— Po co ci ten Romek? Lepiej było zostawić go w szpitalu, skoro nie miałaś rozumu się go pozbyć wcześniej. — Siostra płakała po tych słowach.

Alenka marzyła, by uciec z synem, byle nie słyszeć moich złoślić. Ale gdzie miała iść? Bez grosza, bez męża. Aż pewnego dnia oświadczyłam, że wyjeżdżam do miasta.

— Mam wasz dość! Wyprowadzam się!

Wpadłam na pomysł, by wreszcie się usamodzielnić. Choć nie miałam zawodu, wkurzało mnie, że cała uwaga skupia się na Romku i Alence. Miałam już ponad trzydzieści lat i wciąż sama. Może w mieście znajdę faceta? Nawet starszego.

Pojechałam do wojewódzkiego, szukałam pracy. Dowiedziałam się, że na budowie można dostać nawet mieszkanie — na początek pokój w akademiku. Zgłosiłam się. Miałam siłę, nosiłam wiadra z zaprawą. Nauczyłam się tynkować. Stałam się chciwa, chodziłam na dorywcze roboty. Zapomniałam o rodzicach. Gdy pytali, odpowiadałam:

— Zawiedli mnie. Niech teraz żałują! Sam