Komu ufać, jeśli nie najbliższym

Dzisiaj zapisuję tę historię, bo wiele mnie nauczyła. Komu wierzyć, jeśli nie matce?

Alicja pamięta swoje szczęśliwe dzieciństwo, choć dziś ma już dwadzieścia pięć lat i zdążyła poznać w życiu zarówno radość, jak i ból, a także zdradę.

Gdy młody i dzielny porucznik Krzysztof, świeżo po ukończeniu akademii wojskowej, oświadczył się swojej dziewczynie, Ewie, ta nie mogła uwierzyć własnym uszom. Spotykali się ponad dwa lata, podczas gdy Krzysztof się uczył, a ich randki były rzadkie – kursantów rzadko wypuszczano na przepustki.

„Ewka, chodźmy szybko do urzędu, złożymy papiery, pobierzemy się, a potem ja wyjadę do nowego miejsca służby i się urządzę. Ty dojedziesz później, ja cię przywitam” – mówił Krzysztof, dumny z ukończenia studiów, zdobytych szlifów i stopnia, a wkrótce także z tego, że stanie się poważnym, żonatym mężczyzną.

„Zgadzam się” – odparła uradowana Ewa. Od dawna marzyła, by uciec z domu od wiecznie pijanego i awanturującego się ojca. Matki też specjalnie nie żałowała.

Matka Ewy zawsze stawała w obronie ojca, gdy był trzeźwy, nosiła mu talerze, a potem wszystko zaczynało się od nowa. Na córkę nikt specjalnie nie zwracał uwagi. Byle było co jeść i w co się ubrać. Pensję ojca matka wyciągała z niego awanturami, aż w końcu przepił wszystko.

W życiu nie widziała niczego dobrego.

„Gdy będę miała córkę” – marzyła Ewa – „będę ją kochać i wychowywać inaczej. I nie będzie u nas awantur, bo za kogoś takiego jak nasz ojciec nigdy bym nie wyszła. Znajdę sobie porządnego chłopaka.”

Ewa przyjechała do Krzysztofa do odległej warmińskiej wioski, gdzie stacjonował mąż. Miejscowość była mała, ale od razu dostali jednopokojowe mieszkanie. Na przyjazd młodej żony Krzysztof się postarał – meble były po części wojskowe, resztę dokupił sam.

„Krzysiu, jak ja się cieszę, że jesteśmy razem i nikogo więcej nie potrzebujemy. Tutaj ja jestem panią domu” – radowała się Ewa, a mąż z zadowoleniem ją przytulał.

Po około półtora roku urodziła im się córeczka, Alicja. Wtedy Ewa kręciła się już prawie sama – mąż ciągle na ćwiczeniach lub służbie, rzadko kiedy wieczorem kąpali córkę razem. Krzysztof wracał, gdy Alicja już spała, i wychodził, gdy jeszcze spała. Oczywiście tęsknił.

Czas mijał. Córka rosła, Krzysztofa przeniesiono do innego miasta – wprawdzie niewielkiego, powiatowego, ale jednak nie takiej wioski. Potem kolejne przenosiny, i Alicja chodziła do różnych szkół. Jeździli po całym kraju, aż pewnego dnia ojciec wrócił ze służby i oznajmił:

„No to jedziemy do nowego miejsca – do dużego miasta. Pewnie tam zostaniemy na zawsze.”

„W końcu! Zasłużyłeś” – powiedziała Ewa. – „Mam już dość tych koszarowych wędrówek. Inni żyją w jednym miejscu i nigdzie się nie ruszają.”

„Ewka, twój mąż jest wojskowym. Mogłaś wyjść za cywila. Nie rozumiem, co ci nie pasuje? Masz wszystko – mieszkanie, samochód, pieniądze.”

Ale Ewa najwyraźniej odziedziczyła charakter po matce – z czasem przestała zwracać uwagę nawet na córkę. Alicja, im starsza była, tym bardziej lgnęła do ojca. Mieli doskonałe porozumienie. Ewie było to obojętne.

Dostali trzypokojowe mieszkanie w centrum miasta. Wcześniej mieszkali w małych, a gdy weszli do tego, oniemieli z wrażenia. Alicji szczególnie spodobał się balkon – z dziesiątego piętra rozciągał się przepiękny widok.

Alicja chodziła do dobrej szkoły. Ojciec nadal służył, matka też pracowała. Córka często widziała i słyszała, jak matka kłóci się z ojcem. On zwykle milczał, a Ewa ciągle czegoś od niego wymagała. Nawet z byle powodu zaczynała awanturę. Córce żal było ojca, który wychodził na balkon, siadał w fotelu i czytał gazetę, czekając, aż żona wyładuje złość. Na balkon nie śmiała wyjść – przecież potem rozniosłyby się plotki.

Po dwóch latach rodzice się rozwiedli. Alicja została z matką, ojciec wyprowadził się do innej dzielnicy. Mieszkanie Krzysztof zostawił żonie i córce.

„Alu, przyjeżdżaj do mnie w weekendy albo na wakacje. Oto adres” – powiedział ojciec i wyszedł, a ona ścisnęła w dłoni cenny skrawek papieru z jego adresem i schowała go przed matką.

Alicja odwiedzała ojca na wakacjach – razem chodzili do parku, do kina, jedli lody. Matka najwyraźniej miała do męża wielką urazę i wyładowywała ją na córce. Gdy Alicja poszła do liceum, nauczyła się stawiać opór. Zapanował między nimi chłodny pokój, ale żyli jak obcy ludzie.

Gdy przyszło wybierać studia – w domu czy w innym mieście – Alicja oczywiście wybrała to drugie. Chciała jak najszybciej uciec od matki. Dostała się na uczelnię, zamieszkała w akademiku i była szczęśliwa. Szczęśliwa, że nie widzi matki.

„Na wakacje wpadnę do mamy, odwiedzę tatę” – myślała.

Gdy nadeszły wakacje i wróciła do domu, spotkało ją rozczarowanie. Matka nie mieszkała sama – był z nią Igor, zaledwie siedem lat starszy od córki. Alicja po raz pierwszy zobaczyła pijanego mężczyznę w domu. Ojciec nie pił, no może od święta symbolicznie, więc było to dla niej szokujące. Igor był ciągle podchmielony. Alicja nigdy nie zrozumiała, czy w ogóle pracował. Czasem wychodził, ale wracał w takim samym stanie.

„Mamo, podoba ci się, że Igor jest ciągle pijany?” – nie wytrzymała pewnego dnia. – „Do tego jeszcze się awanturuje.”

„To nie twoja sprawa, nie wtrącaj się. Igor miał ciężkie życie. Nie podoba ci się – jedź do swojego ojca, nikt cię tu nie trzyma.”

Alicja wyjechała do ojca, bo dzień wcześniej, gdy matki nie było, Igor wtargnął do jej pokoju. Na szczęście wróciła matka. Alicja spakowała się o świcie i pojechała do ojca, a potem na zajęcia. Nie rozumiała, dlaczego matka broni tego Igora, znosi jego awantury, a on nawet podniósł na nią rękę.

„Jak długo Igor tam mieszka, ja tam nie wrócę” – postanowiła.