Komu ufać, jeśli nie najbliższym

Komu wierzyć, jeśli nie matce

Alicja pamięta swoje szczęśliwe dzieciństwo, choć dziś ma dwadzieścia pięć lat i zdążyła już w życiu poznać zarówno radość, jak i rozczarowania, zdradę i ból.

Kiedy młody, przystojny porucznik Marek, świeżo po ukończeniu akademii wojskowej, oświadczył się swojej dziewczynie, Karolinie, ta nie mogła uwierzyć własnym uszom. Spotykali się ponad dwa lata, podczas gdy Marek się uczył, a ich randki były rzadkie – kursantów rzadko wypuszczano na przepustki.

„Karolciu, chodźmy szybko złożyć papiery, pobierzemy się, a potem ja wyjadę do nowego miejsca służby, urządzę się. Ty dołączysz później, spotkam cię na dworcu” – mówił Marek, dumny z ukończenia studiów, zdobytych szlifów i stopnia, a wkrótce także z tego, że stanie się poważnym, żonatym mężczyzną.

„Zgadzam się” – odparła uradowana Karolina. Od dawna marzyła o ucieczce z domu, od pijanego, wiecznie awanturującego się ojca. Matki też specjalnie nie żałowała.

Kiedy ojciec był trzeźwy, matka Karoliny broniła go, biegała z talerzami, a potem wszystko zaczynało się od nowa. Na córkę nikt szczególnie nie zwracał uwagi. Byle było co jeść i w co się ubrać. Pensję ojca matka wyciągała z niego krzykiem, aż do ostatniego grosza, który on przepijał.

Nic dobrego w życiu nie widziała.

„Kiedy będę miała córkę” – marzyła Karolina – „będę ją kochać i wychowywać inaczej. I nie będzie u mnie żadnych awantur, bo za takiego jak nasz ojciec nigdy nie wyjdę. Znajdę sobie porządnego chłopaka.”

Karolina dołączyła do Marka w odległej małej miejscowości pod Olsztynem, gdzie służył. Miasteczko było niewielkie, ale od razu dostali jednopokojowe mieszkanie. Na przyjazd żony Marek się postarał – meble były po części wojskowe, po części sam coś dokupił.

„Marku, jak ja się cieszę, jesteśmy teraz razem, i nikt nam niepotrzebny. A tutaj ja jestem panią domu” – rozpromieniona Karolina przytulała się do męża, który tylko się uśmiechał.

Półtora roku później urodziła się Alicja. Wtedy Karolina krzątała się już prawie sama – mąż był albo na ćwiczeniach, albo na służbie. Rzadko wieczorem razem kąpali córeczkę. Marek wracał, gdy dziewczynka spała, i wychodził, gdy jeszcze spala. Oczywiście tęsknił.

Czas płynął. Córka rosła, Marka przeniesiono do innego miasta – wprawdzie niewielkiego, powiatowego, ale jednak nie takiej zapadłej dziury. Potem kolejne przeniesienia, więc Alicja chodziła do różnych szkół. Jeździli po kraju, aż w końcu ojciec wrócił ze służby i oznajmił:

„No to jedziemy do Warszawy. Prawdopodobnie zostaniemy tam na dobre.”

„Nareszcie. Zasłużyłeś” – powiedziała Karolina. – „Zmęczyło mnie już to ciągłe przenoszenie się. Inni żyją w jednym miejscu i koniec.”

„Karolciu, twój mąż jest wojskowym. Powinnaś była wyjść za cywila. Nie rozumiem, co ci się nie podoba? Masz wszystko – mieszkanie, samochód, pieniądze.”

Ale Karolina widocznie odziedziczyła charakter po matce – z czasem przestała zwracać uwagę na córkę, a Alicja, im starsza była, tym bardziej lgnęła do ojca. Między nimi panowało pełne porozumienie. Karolinie było to obojętne.

Dostali trzypokojowe mieszkanie w centrum. Wcześniej mieszkali w małych, ale gdy weszli do tego, oniemieli. Alicji najbardziej spodobał się balkon – z dziesiątego piętra rozciągał się przepiękny widok.

Alicja chodziła do dobrej szkoły. Ojciec dalej służył, a matka też pracowała. Często widziała i słyszała, jak matka kłóci się z ojcem. On przeważnie milczał, a Karolina zawsze czegoś od niego żądała. Potrafiła zacząć awanturę o byle co. Córce było żal ojca, który wychodził na balkon, siadał w fotelu i czytał gazetę, czekając, aż żona się wykrzyczy. Na balkon nie odważyła się wyjść z krzykiem – bo przecież rozniosłyby się plotki.

Po dwóch latach rodzice się rozwiedli. Alicja została z matką, ojciec wyprowadził się do innej dzielnicy. Mieszkanie Marek zostawił żonie i córce.

„Alu, przyjeżdżaj do mnie w weekendy albo na wakacje. Masz adres” – powiedział ojciec i wyszedł, a ona ścisnęła w dłoni cenną karteczkę z jego adresem i schowała ją głęboko, z dala od matki.

Alicja jeździła do ojca na wakacje, razem chodzili po parku, do kina, jedli lody. Matka widocznie miała do męża ogromną urazę i wyładowywała ją na córce. Gdy Alicja była już w liceum, nauczyła się matce odpierać. Zapanował między nimi chłodny rozejm, ale żyły jak obce osoby.

Gdy przyszło do wyboru studiów – w domu czy w innym mieście – Alicja oczywiście wybrała to drugie. Chciała jak najszybciej uciec od matki. Dostała się na uniwersytet, zamieszkała w akademiku i była szczęśliwa. Szczęśliwa, bo nie widziała matki.

„Na wakacje pojadę do mamy, odwiedzę tatę” – myślała.

Gdy nadeszły wakacje i Alicja wróciła do domu, spotkało ją rozczarowanie. Matka nie mieszkała sama, ale z Darkiem, który był zaledwie siedem lat starszy od córki. Alicja po raz pierwszy zobaczyła pijanego mężczyznę w domu. Ojciec nie pił – no, może od święta symbolicznie – więc dla Alicji to było przykre. Darek był ciągle podpity. Alicja nigdy nie zrozumiała, czy w ogóle pracował. Czasem gdzieś wychodził, wracał w tym samym stanie.

„Mamo, podoba ci się, że Darek ciągle pijany?” – spytała raz, nie wytrzymując. – „Do tego jeszcze się awanturuje.”

„Nie twój interes. Nie wtrącaj się. Darek miał ciężkie życie. Nie podoba ci się – jedź do ojca, nikt cię tu nie trzyma.”

Alicja wyjechała do ojca, bo poprzedniego dnia, gdy matki nie było, Darek wtargnął do jej pokoju. Na szczęście wróciła matka. Alicja spakowała się o świcie i pojechała do ojca, a dwa dni później na zajęcia. Nie rozumiała, dlaczego matka litowała się nad Darkiem, znosiła jego awantury, a on jeszcze potrafił podnieść rękę.

„Dopóki Darek tam mieszka, nie postawię nogi w tym domu” – postanowiła.

I tak było. Pewnego razu, już na cz