Gdyby nie ten pechowy wypadek

– Dobrze, oto mój numer telefonu, urządzajcie się, muszę lecieć, bo jutro w nocy mam samolot – wyrywanym zdaniem mówiła Katarzyna Nowak, właścicielka mieszkania, które właśnie wynajęła Alicji. – W razie czego, dzwońcie. Do widzenia.

– Dobrze, do widzenia – odpowiedziała lekko zdezorientowana Alicja, wciąż trzymając w ręce umowę i pełnomocnictwo do współpracy z administracją, tak na wszelki wypadek.

– Szybka i spostrzegawcza ta gospodyni, a zresztą, tacy powinni być wszyscy właściciele – pomyślała Alicja.

Mieszkanie podobało jej się – nowy budynek, a widok z okna wręcz zachwycający: las nieopodal i mała rzeczka, która nawet zimą nie zamarzała. Nikt nie wiedział dlaczego. Niektórzy żartowali, że płynie w niej płyn niezamarzający.

Minął już ponad tydzień, odkąd Alicja tu mieszkała. Wracała z pracy po zmroku, na dworze panowała zima. Sąsiadka naprzeciwko, pani Wanda Kowalska, najsłodsza i najżyczliwsza starsza pani, odwiedziła ją już trzeciego dnia.

– Dobry wieczór – odezwała się spokojnie. – Wanda Kowalska, mieszkam naprzeciwko. Poznajmy się, skoro już tu wynajęłaś. Sąsiadów trzeba znać i z nimi żyć w zgodzie – mówiła, jakby tłumacząc to Alicji, a może sobie samej.

– Dzień dobry, proszę wejść, pani Wando. Nazywam się Alicja, bardzo mi miło. I rzeczywiście, żyję tu, a nikogo nie znam – powiedziała ciepło. – Napijemy się herbaty? Choć specjalnych smakołyków nie mam, tylko czekoladę.

– Dziękuję, Alicjo, dziękuję. Ale ja przyszłam, żeby cię zaprosić. Mam świeży jabłecznik prosto z piekarnika, chodź. A tak w ogóle, wybacz, ale będę mówić do ciebie „ty”. Po pierwsze, jesteś młoda, po drugie, sąsiadki, a po trzecie, byłam nauczycielką – zawsze mówiłam „ty” do uczniów. Uśmiechnęła się ciepło.

– Pewnie była świetną nauczycielką – przemknęło Alicji przez myśl, ale odpowiedziała:

– Ojej, dziękuję, pani Wando, trafiłam niespodziewanie na jabłecznik – zaśmiała się. – Jabłecznik to zawsze dobry pomysł.

Zabawiła u sąsiadki dłużej, ale nie żałowała – pani Wanda okazała się fascynującą rozmówczynią. Opowiadała o szkole, o uczniach, przyznała, że tęskni za pracą, ale… takie życie, lata biorą swoje.

Alicja nie była zamężna, miała dwadzieścia osiem lat. Trzy miesiące temu rozstała się z chłopakiem – był zbyt miękki i bezużyteczny, nie potrafił nawet umyć za sobą kubka, a co dopiero mówić o naprawach czy wkręceniu żarówki. Pokłócili się o codzienne sprawy po roku wspólnego życia.

Wróciła od sąsiadki późno, napiła się herbaty, najadła ciasta i położyła spać. W pracy czekał raport, pewnie wróci późno. Z takimi myślami zasnęła. Faktycznie, cały dzień wpatrywała się w monitor, tylko na szybką przerwę wyszła na lunch.

W końcu wróciła do domu i odetchnęła z ulgą.

– Uff, dzięki Bogu, raport gotowy – pomyślała. – Za kilka dni święta, w końcu odpocznę, może w góry, pojeżdżę na nartach. Tylko muszę namówić Kasię, bo ona leniwa, nie lubi szusować.

Zjadła kolację i wgapiona w telefon zaszyła się na kanapie. Nie wiadomo, jak długo tak siedziała, ale w końcu zachciało jej się pić. Wyszła do kuchni, postawiła kubek na stole i nagle drgnęła – z kranu trysnęła woda, rozpryskując się po całej kuchni.

– O Boże, zaraz będzie potop, co robić? – Nigdy nie była w takiej sytuacji.

Przypomniała sobie, że Katarzyna pokazała jej, gdzie jest zawór. Wpadła do łazienki, chwyciła za kurek z zimną wodą, ale ten nie dawał się przekręcić. Woda wciąż lała się strumieniem. Rzuciła szmatę na podłogę, ale to nie pomogło. Najbardziej bała się o sąsiadów z dołu.

– Kto tam mieszka? Zaraz ich zatopię.

Z całej siły nacisnęła na kurek – ustąpił, ale nie do końca. Woda wciąż leciała, choć już nie tak gwałtownie. Szybko znalazła numer Katarzyny, zadzwoniła, ale nikt nie odebrał. Przecież wyjechała.

Usiadła na kanapie i spróbowała połączyć się z administracją – bez odpowiedzi. Zadzwoniła do mamy, a ta wpadła w panikę:

– Zaraz przyjedziemy z Zygmuntem!

– Mamo, ale ja mieszkam sto pięćdziesiąt kilometrów stąd! I co wy zrobicie? Nie martw się, dzwonię do administracji, tylko jeszcze nie odbierają.

Otrzepała wodę z podłogi, ale ta wciąż sączyła się po kafelkach. Wyszła z mieszkania i zapukała do drzwi pani Wandy. Ta otworzyła w nocnej koszuli, ale szybko zrozumiała sytuację i zadzwoniła po straż pożarną. Alicja osłupiała:

– Dlaczego sama na to nie wpadłam? Przecież to właśnie nagły wypadek! A mieszkania na dole mogą ucierpieć…

Pani Wanda gadała do słuchawki, strasząc dyspozytora. Przyjęli zgłoszenie.

– I co teraz? – spytała przerażona Alicja.

– No cóż, napijemy się herbaty, za dziesięć minut przyjadą, skoro zgłoszenie jest – odparła spokojnie. W szkole widziała różne sytuacje i umiała zachować zimną krew.

W tym czasie zadzwonił jej telefon.

– Tak, Antosiu, tak – kiwała głową. – Dzwoniła już do administracji, nikt nie odbiera. Dlatego zadzwoniłam po straż. Ale rozumiesz, woda leje się w mieszkaniu, może zalać sąsiadów.

Po dziesięciu minutach na korytarzu rozległy się kroki i głosy. Ktoś zadzwonił do drzwi Alicji. Gdy tłumaczyła sytuację, do mieszkania pani Wandy wszedł młody mężczyzna w dresie, niewyspany i zirytowany. Spojrzał na Alicję i przedstawił się:

– Antoni Nowak, inżynier z administracji.

Przeszli do jej mieszkania, gdzie już krzątali się strażacy.

– Zejdę do piwnicy i odk