O zmierzchu jesieni

Pod koniec jesieni
Tuż przed końcem szkoły Kinga w końcu zdecydowała się na studia, choć długo wahała się, kim chce zostać w życiu. Nagle zrozumiała, że chce poświęcić się medycynie. Uczyła się dobrze, a w domu żyła jak u Pana Boga za piecem. Miała wszystko: kochających rodziców, ładne ubrania, wakacje nad morzem, prezenty.

Ojciec Kingi pracował w urzędzie miasta i zajmował wysokie stanowisko. Niczego nie odmawiał ani żonie, ani córce, ubierał dziewczynkę jak lalkę. Był pewien, że córkę czeka świetlana przyszłość. Matka nie pracowała, zajmowała się domem.

Ale życie bywa przewrotne i może się nagle zmienić…

– Mamo, już lecę! – powiedziała Kinga, kończąc w biegu śniadanie, i wybiegła z mieszkania. Spóźniała się do szkoły, musiała pędzić jak szalona. – Po co wczoraj siedziałam w telefonie do trzeciej w nocy? Ledwo wstałam… – myślała, ale zdążyła wpaść do klasy tuż przed dzwonkiem, zdyszana.

– Ciebie ktoś gonił? – zapytała koleżanka, gdy Kinga opadła na krzesło obok niej.

– Nie, znowu zaspałam… – W tej chwili zadzwonił dzwonek, dziewczyny wymieniły się niezadowolonymi spojrzeniami.

Po trzeciej lekcji do Kingi podeszła wychowawczyni i powiedziała, nie patrząc jej w oczy:

– Musisz iść do domu… coś się stało z twoim tatą.

– Co? Co się stało? – zapytała przestraszona, chwyciła swoje rzeczy i pobiegła do domu.

Przed blokiem stała sąsiadka, karetka, a na miejsce podjechała policja. Kinga weszła do mieszkania z dwoma funkcjonariuszami… Matka już nie płakała, siedziała nieruchomo, kołysząc się w przód i w tył, czarna od żalu. Na kanapie leżał ojciec.

– Serce, Kingo, serce twojego taty nie wytrzymało… – szepnęła jej do ucha sąsiadka.

Córka podeszła do matki, przytuliły się i obie wybuchnęły płaczem. Pogrzeb i stypę Kinga pamiętała jak przez mgłę. Przyszli sąsiedzi, wspierali je. Matka zamknęła się w sobie, nie rozmawiała z córką.

– Mamo, powiedz coś… – prosiła Kinga, ale ta tylko patrzyła na nię pustym wzrokiem, jakby wpatrywała się w nicość. Aż pewnego ranka, gdy Kinga sama wypiła herbatę i zjadła kanapkę, matka nagle wyszła do kuchni i cicho powiedziała:

– Woła mnie do siebie, córeczko… nasz tata. – Rozejrzała się i upadła.

Kinga podbiegła do niej, potrząsnęła ją:

– Mamo, mamusiu… – ale natychmiast wybiegła po sąsiadkę.

Wanda Stanisławówna od razu wezwała pogotowie. Matka leżała nieruchomo, Kinga płakała, a sąsiadka, tuląc ją, uspokajała:

– Wszystko będzie dobrze, Kinga, lekarz już jedzie, powiedzieli, że szybko przyjadą…

Karetka faktycznie przyjechała szybko. Weszli medycy, lekarz pochylił się nad matką:

– Niestety, nie możemy już nic zrobić… – spojrzał na Kingę i sąsiadkę, rozłożył ręce. – Już jej nie ma.

Kinga nie pamiętała, jak doszła do siebie. Wanda Stanisławówna wzięła wszystko w swoje ręce. Kinga nie miała rodziny – matka była z domu dziecka, a ojciec jedynakiem. Pomagali nauczyciele i koledzy ze szkoły. Powoli Kinga wróciła do równowagi, a sąsiadka się nią zaopiekowała. Rano gotowała jej śniadanie, odprowadzała do szkoły, a wieczorem Kinga jadła u niej kolację.

W końcu zdała maturę, był bal. Kinga musiała zmienić swoje plany. O studiach już nie myślała, wyższe wykształcenie musiało poczekać. Trzeba było myśleć o codziennym życiu – z czegoś musiała utrzymać siebie, choć zostały jeszcze oszczędności rodziców, ale szybko się skończyły.

– Ciociu Wandziu, dziękuję, że załatwiłaś mi tę pracę w sklepie. Będę sprzedawczynią – mówiła Kinga. – Przynajmniej zarobię jakieś pieniądze.

– Słusznie, Kinga, trzeba zacząć dorosłe życie. Studia mogą poczekać. Ważne, żebyś miała głowę na karku i rozum w głowie.

Kinga pracowała, nie odmawiała dodatkowych zleceń – myła podłogi w sklepie, pomagała rozładowywać dostawy, jeśli pudła nie były zbyt ciężkie. Patrząc na tę zgrabną i delikatną dziewczynę, trudno było uwierzyć, że kiedyś żyła zupełnie inaczej.

Pewnego dnia pod blokiem spotkała ją para – mężczyzna i kobieta.

– Kinga? – zapytała kobieta.

– Tak… a wy kto? Nie znam was – odpowiedziała zmęczona po pracy.

– Chcielibyśmy porozmawiać o twojej przyszłości. Może zaprosisz nas do mieszkania?

– Ale ja was nie znam, dlaczego miałabym was zapraszać?

– Jestem Anna, a to Paweł – skinęła głową w stronę mężczyzny.

– Nie bój się, Kinga, nie zrobimy ci krzywdy. Po prostu chcemy porozmawiać, a na ulicy to nie najlepsze miejsce…

Weszli razem do mieszkania, usiedli w salonie.

– Kinga, proponujemy ci sprzedaż twojego mieszkania. Po co ci takie duże? Cztery pokoje dla jednej osoby to za dużo, a i rachunki spore.

– Tak, rachunki są wysokie – przyznała Kinga. – Ale nie sprzedam mieszkania, to pamiątka po rodzicach. I gdzie bym potem mieszkała?

– My ci załatwimy dwupokojowe. Jak sprzedasz to, wystarczy ci pieniędzy.

Kinga nawet nie chciała słuchać o sprzedaży. Goście wymienili spojrzenia, pożegnali się grzecznie:

– No to jeszcze się zobaczymy. Pomyśl dobrze, Kinga. Zostałaś sama, po co ci taki duży lokal?

Kinga opowiedziała o wizycie Wandzie Stanisławównie.

– Nawet nie myśl więcej z nimi rozmawiać! Oszukają cię. Jak przyjdą znowu, zawołaj mnie.

Anna dzwoniła jeszcze kilka razy, pytając, czy Kinga nie zmieniła zdania.

– Skąd oni mają mój numer? – zastanawiała się Kinga. – Nie podawałam im go.

Pewnego wieczora pod blokiem znów czekali Anna i inny mężczyzna. Kinga zatrzymała się.

– Chcemy porozmawiać – powiedziała Anna.

– Już wam mówiłam, że nie sprzedam mieszkania – odpowiedziała stanowczo.

Spojrzała w górę i zobaczyła w oknie kuchni na trzecim piętrze Wandę Stanisławównę. Skinęła głową. Sąsiadka szybko wyszła.

– Wy kto? Czego chcecie? – zap