Brak miejsca w domu

Nie zostało miejsca w domu

Wracając od córki, Aldona wstąpiła po drodze do supermarketu po zakupy. Szła właśnie do przejścia dla pieszych, gdy zauważyła Annę – postarzałą i przygnębioną. Najpierw pomyślała, że się pomyliła, ale przyjrzawszy się uważniej, zrozumiała, że to na pewno ona.

— Aniu! — zawołała kobietę, która szła ciężkim, szurającym krokiem. Przez głowę przemknęła jej myśl:

— Wygląda jakoś nie najlepiej…

Anna podniosła głowę i uśmiechnęła się zmęczonym uśmiechem.

— Aldonko, witaj, moja droga, od razu cię poznałam, choć tak dawno się nie widziałyśmy.

Kiedyś pracowały razem, przyjaźniły się, choć dzieliło je pięć lat różnicy. Gdy Aldona przeszła na emeryturę, Anna już była na niej, ale wciąż pracowała.

— Och, jak ja czekam na emeryturę, ani dnia dłużej nie będę pracować — mówiła Aldona, a koleżanka spoglądała na nią z zazdrością.

— Tobie dobrze, a ja nie wiem, jak długo jeszcze będę harować – dzieciom pomagam, kredyty spłacam.

Po odejściu Aldony już się nie spotkały.

— Aniu, sto lat, sto zim! Dawno cię nie widziałam — ucieszyła się Aldona.

— Ano, czas leci, a ja już siedemdziesiątka na karku. Właśnie wracam z apteki, teraz tu mieszkam, niedaleko.

— Jak to niedaleko? — zdziwiła się Aldona, wiedząc, że Anna mieszkała w swoim domu na przedmieściu. — Dom sprzedałaś?

— Mieszkam u siostry w dwupokojowym mieszkaniu, a jeszcze matkę przywieźliśmy ze wsi – dziewięćdziesiąt dwa lata, opiekujemy się nią. W swoim domu było mi dobrze, ale… — urwała, — nie mogę przyzwyczaić się do mieszkania, duszno tu, w tych betonowych ścianach trudno oddychać, całe życie mieszkałam w drewnianym domu.

— Dlaczego tam nie mieszkasz? — usiadły na ławce, bo ani jedna, ani druga nie miała się gdzie śpieszyć.

Aldona i Anna były bliskimi przyjaciółkami, odwiedzały się nawzajem. Anna zawsze była uśmiechnięta i miła. Jej szczery uśmiech przyciągał ludzi jak magnes. A jaka była gospodynią! W domu zawsze czysto, na stole mnóstwo smakołyków – ogórki, pomidory, zioła, jagody z własnego ogródka. Zawsze gościła z otwartymi ramionami, choć wtedy miała jeszcze męża. Ale z mężem żyło się jej ciężko – pił i awanturował się, choć nie pożył długo. Anna została sama z dwojgiem dzieci, ale nie rozpaczała. Tak, trudno było samotnie wychowywać syna i córkę, ale przynajmniej zrobiło się spokojniej. Wcześniej żyła jak na wulkanie – czekała na męża z pracy i zastanawiała się, w jakim stanie wróci.

Czas mijał. Dzieci dorosły. Pierwszy ożenił się syn, wynajmował mieszkanie z żoną. A gdy żona zaszła w ciążę, przeprowadzili się do matki.

— Mamo, będziemy u ciebie mieszkać, pomożesz nam z dzieckiem — oznajmił syn.

— Skoro tak zdecydowałeś, to dobrze — odpowiedziała, choć nieco ją zabolało, że nie poradził się jej wcześniej. Córka też mieszkała z matką, miejsca starczało dla wszystkich. Gorzej było, gdy urodził się wnuk. Dziecko często płakało w nocy, nikt nie mógł się wyspać. Anna jechała do pracy z bólem głowy, ale cóż – dziecko to dziecko.

Pomagała z wnukiem, w weekendy zabierała go na spacery, by odciążyć synową. Czasem syn z żoną wyjeżdżali do znajomych, zostawiając dziecko na cały weekend z babcią.

— Dlaczego nie biorą go ze sobą? — dziwiła się Aldona, gdy Anna opowiadała o domowych sprawach.

— No, chcą odpocząć, pójść do knajpy, na ryby, do znajomych na działkę, do sauny… Jednym słowem – zmęczeni są.

— A ty nie jesteś zmęczona? Pracujesz cały tydzień, też chciałabyś odpocząć.

Pewnego dnia córka oznajmiła:

— Mamo, wychodzę za mąż, więc przygotuj się na wesele. Ty będziesz musiała za nie zapłacić.

Anna zdziwiła się, ale córka wyjaśniła, że narzeczony nie ma rodziny. Kłamała – był z innego regionu, jego matka piła, a ojca nigdy nie znał.

— Może bez wesela się obejdzie? — zaproponowała Anna.

— Co ty mówisz?! Brat miał wesele, a ja nie? Też chcę białą suknię! — obraziła się córka.

— Będę musiała wziąć kredyt — westchnęła Anna. — Nie mam tyle pieniędzy.

— Dobrze, wezmę kredyt, a ty pomożesz nam go spłacić. I jeszcze zostaniemy u ciebie – nie udźwigniemy kredytu i wynajmu.

Anna wiedziała, że będzie ciasno. Ale cóż – dzieci to dzieci, trzeba im pomagać. Synowi i synowej też nie uśmiechała się taka perspektywa, ale nie chcieli się wyprowadzać. Z matką było wygodnie – zawsze pomoc z dzieckiem.

Wesele urządzili w pobliskiej restauracji. Gości niewielu, ale wszystko jak trzeba – panna młoda w białej sukni, pan młody w garniturze. Zięć wydawał się spokojny, uprzejmy. Zamieszkali wszyscy razem, na szczęście dom był duży. Anna trochę się martwiła:

— A nuż będą się kłócić…

Ale jakoś żyli w zgodzie.

Pewnego dnia syn oznajmił:

— Mamo, dobuduję część domu, z osobnym wejściem dla mojej rodziny. Pomożesz nam spłacić kredyt. Potem dobudujemy drugie piętro. Rozmawiałem z siostrą, ona się zgadza, zwłaszcza że ona i mąż też nie zamierzają się wyprowadzać. A i dziecko im się niedługo urodzi. Co ty na to?

Anna była zaskoczona – syn jak zawsze najpierw decydował, a potem informował.

— No cóż, pomogę — odpowiedziała, choć myślała: *Ile jeszcze będę pracować?*

Minęło kilka lat, zanim syn skończył rozbudowę. Teraz mieli oddzielne wejście, dużą kuchnię i salon na parterze, a na piętrze – sypialnie i pokoje dzieci. Mieli już dwóch synów.

Anna często myślała:

— Pomogłam spłacić kredyt, ale czy ktoś powiedział „dziękuję”? Czy zaprosili mnie choć raz na herbatę? Dzieci przysyłają, i tyle.

Pewnego dnia córka oznajmiła:

— Mamo, robimy remont. Bierzemy kredyt, pomożesz nam spłacać?

— Córko, myślałam, że wreszcie odpocznę… — westchnęła Anna.

— Zawsze tak jest! Dla brata wszystko, a dla mnie zaraz wymówki!