Nowa żona staje w drzwiach — czas się wynosić!

— A ty jeszcze tu? Wynoś się z mojego mieszkania, jestem nową żoną twojego męża! — warknęła do mnie blondynka w progu.

Klucz w zamku obrócił się z nienaturalnym, opornym skrzypieniem.

Pchnęłam drzwi, spodziewając się znajomego zapachu domu — mieszanki moich perfum i ledwo wyczuwalnej nuty pasty do parkietu.

Ale w nozdrza uderzyła obca, mdło-słodka woń.

Zamarłam w progu, nie włączając światła. Coś było nie tak.

Na wieszaku w przedpokoju, obok płaszcza męża, wisiała obca, jaskrawoczerwona kardiganowa bluzka. Nigdy jej nie widziałam.

Moje kapcie domowe, które zawsze zostawiałam tuż przy wejściu, były wrzucone w kąt, a na ich miejscu stały eleganckie damskie szpilki.

Serce zakołatało nerwowo. Wróciłam z delegacji dzień wcześniej, chciałam zrobić niespodziankę. Wyglądało na to, że to ja dostałam prezent.

Powoli, starając się nie wydać żadnego dźwięku, przeszłam do salonu. Na stoliku stał wazon ze świeżymi liliami — nienawidziłam lilii, byłam na nie uczulona.

Jakub doskonale o tym wiedział.

Obok wazonu leżała otwarta książka w błyszczącej okładce. Nie moja.

Wyjęłam telefon. Palce lekko drżały, gdy wybierałam numer męża. Długie, przeciągłe sygnały dźwięczały w moich uszach. Nie odbierał.

Przeszłam do kuchni. Na blacie leżały ślady niedawnego gotowania. W zlewie stały dwie filiżanki z naszego ślubnego serwisu. Na jednej z nich widniał ślad jaskraworóżowej szminki.

W głowie narastał szum, jak rój rozgniewanych pszczół. To nie mogło być prawdą.

To jakiś głupi, złośliwy żart. Może przyjechała jego kuzynka z Poznania, o której czasem wspominał? Ale dlaczego mnie nie uprzedził?

Znów wybrałam jego numer. Znowu bez odpowiedzi.

Nagle w zamku znów zaszurał klucz. Cofnęłam się w cień, przyciskając się do ściany.

Drzwi otworzyły się i do mieszkania weszła młoda blondynka. Z wprawą, jakby robiła to setki razy, postawiła na podłodze torby z zakupami i zrzuciła buty.

Odwróciła się, by zapalić światło, i zobaczyła mnie.

Na jej twarzy nie było strachu. Tylko lekkie zdziwienie, które szybko zmieniło się w chłodne zirytowanie. Zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów.

— A ty jeszcze tu? — zapytała, jakbym była dawno zapomnianym przedmiotem, którego sprzątaczka nie odłożyła na miejsce.

Nie mogłam odpowiedzieć, tylko patrzyłam na nią, niezdolna wykrztusić słowa. Powietrze w płucach się skończyło.

Warknęła, krzyżując ramiona. Jej spojrzenie stało się twarde.

— Nie będę powtarzać dwa razy. Pakuj swoje rzeczy i wynoś się z mojego mieszkania.

Pierwszy szok zaczął ustępować, ustępując miejsca lodowatemu gniewowi. Zrobiłam krok do przodu, wychodząc z cienia.

— Co masz na myśli, mówiąc „z twojego mieszkania”? Oszalałaś? To moje mieszkanie. Moje i mojego męża.

Blondynka zaśmiała się. Krótko, nieprzyjemnie.

— Byłego męża — poprawiła, akcentując każde słowo. — A mieszkanie jest teraz moje. I jego. Tu mieszkamy. Wygląda na to, że do ciebie to dociera wyjątkowo wolno.

Demonstracyjnie podeszła do salonu, zdjęła z kanapy koc, który przywiozłam ze Sztokholmu w zeszłym roku, i z obrzydzeniem rzuciła go na fotel.

— Jakub prosił, żeby przekazać, że ma odbyć się bez histerii. Nie znosi scen. Więc bądź rozsądna: weź, co potrzebne, i idź.

Mój umysł odmawiał przyjęcia rzeczywistości. To przypominało absurdalne przedstawienie teatralne.

— Nigdzie się nie wynoszę — powiedziałam stanowczo, choć głos zdradliwie zadrżał. — Wezwę policję.

— Proszę bardzo — wzruszyła ramionami obojętnie. — I co im powiesz? Że dawna żona ma opuścić lokal? Tylko się pośmieją. Wszystkie dokumenty są w porządku.

Podeszła do komody, gdzie stały nasze zdjęcia z Jakubem. Wzięła jedno — śmialiśmy się na wakacjach we Włoszech.

— Słodkie — przeciągnęła z udawanym uśmiechem. — Ale to śmieć. Wkrótce będą tu nowe, ładniejsze zdjęcia.

Z rozmachem cisnęła ramkę do kosza. Szkło rozbiło się z żałosnym brzękiem.

Ten dźwięk był ostatnią kroplą. Rzuciłam się w jej stronę.

— Co ty sobie pozwalasz?!

Odepchnęła mnie lekko. Mimo kruchości, była silna.

— Prosiłam — bez histerii — syknęła. — Jakub cię zostawił. Pogódź się. Spotkał mnie i wreszcie zrozumiał, czym jest prawdziwa miłość, a nie nudna rutyna.

Odskoczyłam, jak od uderzenia. Jej słowa były przesiąknięte toksyczną pewnością siebie. Nie wydawała się szalona. Cz