To nie była zwykła kolacja – a jego mina powiedziała wszystko!

— Tu chociaż zjem porządnie, a nie twoje paskudztwo! — syknął mężczyzna przy stole szwedzkim. Ale moja odpowiedź na jego talerzu sprawiła mu bladość.

Ci, którzy długo są w związku, wiedzą: mężczyźni dzielą się na dwa typy. Jedni jedzą wszystko, co przygotujesz, i jeszcze dziękują. Drudzy — jak mój Wiesław. Dla niego każda moja potrawa to pretekst do krytyki.

Przez wszystkie trzydzieści lat naszego małżeństwa słyszałam tylko jedno: „Znowu przesoliłaś zupę”, „Ziemniaki niedogotowane”, „U mojej mamy kotorlety były puszyste, nie to co twoje podeszwy”. Prawdziwy skarb z charakterem!

Szczerze mówiąc, zaczęłam myśleć, że jestem beznadziejna w gotowaniu. A starałam się, dziewczyny, jak oszalała! Kupowałam książki kucharskie, oglądałam programy kulinarne.

Gotowałam mu żulieny w kokotnicach, kaczkę z jabłkami na Święta, barszcz warzony przez trzy godziny. A w odpowiedzi tylko kwaśna mina i porównania do jego nieżyjącej matki.

W ostatnich latach doszła jeszcze jedna sprawa. Przez nadwagę Wiesław zaczął mieć problemy zdrowotne: skoki ciśnienia, wysoki cholesterol.

Lekarz, starszy i surowy, powiedział wprost: „Wiesławie, jeszcze jeden taki atak i możesz nie wstać. Żadnych smażonych, tłustych, słonych potraw. Dieta — inaczej nic z tego”. A kto, jak myślicie, pilnował tej diety? Oczywiście — ja.

Gotowałam na parze, duszone bez tłuszczu, soliłam dopiero na talerzu. A w zamian słuchałam pomruków, że go głodzę i karmię „trawą”. Trzeba mieć anielską cierpliwość!

Gdy wybraliśmy się na wakacje do hotelu z systemem „all inclusive”, odetchnęłam z ulgą. Myślałam, że wreszcie odpocznę — od kuchni i od krytyki. Niech je, co chce, zobaczy, że restauracyjne jedzenie nie zawsze jest lepsze od domowego. Jakże się myliłam…

Od pierwszego dnia urlop zmienił się w kulinarne piekło. Widząc szwedzki stół, Wiesław stracił głowę. Krążył między potrawami jak sęp.

Jego talerz wyglądał jak architektoniczne dzieło — tłusty pilaw na dole, na nim kebab, obok sałatki z majonezem, a na wierzchu kawałek pizzy.

Delikatnie przypominałam:
— Wiesiu, lekarz mówił… ciśnienie… pamiętasz, jak źle się czułeś w zielone świątki?
A on tylko machał ręką:
— Nie marudź, kobieto! Jestem na urlopie! Zapłaciłem pieniądze — jem, co chcę! Od twoich dietetycznych pomyj chociaż tu odpocznę!

I tak siedział naprzeciw, mlaskał głośno, wpychał w siebie wszystko, a ja cicho skubałam liść sałaty, czując się jak kucharka przy żywym trup