Spełnione marzenie

— Zbyszku, znowu wracasz ze szkoły w podartych spodniach — strofowała syna matka. — Znowu się biłeś, pewnie z Mietkiem, prawda? No ile można się wadzić, przecież jesteście w jednej klasie.

— Tak, mamo, znowu z Mietkiem, ale tym razem wygrałem — odpowiedział chłopak z dumą. — A szczerze mówiąc, to on zaczął. Twierdzi, że Kasia przyjaźni się tylko z nim. No, zobaczymy… — pogroził pięścią w stronę okna trzynastolatek.

Mietkowi tym razem dostało się porządnie, choć wcześniej to on nieraz przewrócił Zbyszka, podkładając mu nogę znienacka. Od dzieciństwa te dwa urwisy rywalizowali o względy pięknej Kasi, ich koleżanki z klasy. Dziewczyna wróciła ze szkoły równie rozgniewana i na pytanie matki odparła:

— Znowu Zbyszek pobił się z Mietkiem, i teraz Mietek będzie chodził z sińcem pod okiem. A Zbyszek spodnie na kolanie podarł, matka mu pewnie uszy natrze. I dobrze mu tak! Po co on ciągle zaczepia Mietka? I dlaczego Mietek musi z nim walczyć, żeby mnie zostawił w spokoju? Nie lubię Zbyszka…

— Córciu, takie rzeczy w życiu zawsze się zdarzały i zawsze będą. Dziewczyny muszą dokonywać wyborów. A chłopcy? Oni często załatwiają sprawy pięściami — tłumaczyła matka, trochę zaniepokojona, że córka wkrótce dorośnie i stanie przed trudnymi decyzjami.

— Mamo, nie lubię Zbyszka, już mu tysiąc razy mówiłam. Nie podoba mi się ten okularnik. Mietek jest od niego zabawniejszy i przystojniejszy. Nigdy nie polubię Zbyszka!

— Och, córeczko, nigdy nie mów „nigdy”. Życie potrafi zaskakiwać. I nigdy nie wiadomo, co ci los przyniesie. Daj Boże, żeby wszystko ułożyło się dobrze — westchnęła matka, kręcąc głową.

— Mamo, co tu ma do rzeczy los? Po prostu Mietek podoba mi się bardziej, czy to takie trudne do zrozumienia? — zirytowała się córka, ale matka już myślała o czymś innym.

Zbliżała się matura. Kasia nadal trzymała się Mietka, a Zbyszek cierpiał w milczeniu. Wiedział, że przegrywa z rywalem pod względem wyglądu. Chłopcy już nie walczyli na pięści — Zbyszek i tak rozumiał, że Kasia go nie wybrała. Czasem dochodziło między nimi do sprzeczek, ale nigdy do rękoczynów.

Kasia i Mietek wieczorami spacerowali i snuli plany.

— Mietek, wiesz, marzę o dużej rodzinie. Jak się pobierzemy, będziemy mieli wielki okrągły stół, żeby wszyscy się przy nim zmieścili. A ja będę uczyła w szkole, wiesz, że chcę iść na pedagogikę. Latem całą rodziną pojedziemy nad morze — uśmiechała się Kasia, opierając głowę na jego ramieniu.

Mietek słuchał, nie przerywał, ale też nie do końca się zgadzał.

— Kasia, to fajnie, duża rodzina, ale wtedy będę musiał harować dzień i noc, żeby was utrzymać — uśmiechnął się. — A wtedy gdzie tu czas na morze?

— Przecież ja też będę pracować, pomagać. Nasze pensje wystarczą — przekonywała go poważnie.

— Co ty? Ty będziesz w domu, zajmować się dziećmi i czekać na mnie z obiadem — wyjaśnił stanowczo. — Bo mężczyzna to głowa rodziny. Jak powiem, tak będzie.

Kasi nie spodobała się ta rozmowa. Bała się kłótni, więc machnęła ręką i wróciła do domu. Mietek drapał się po głowie, zastanawiając:
— No co ja takiego powiedziałem?

Pod jej domem czekał Zbyszek z czerwoną róż