Starożytna zagadka

**Stara Tajemnica**

W domu Arkadiusza i Anny panowała radość. Dziś ślub ich jedynego syna Krzysztofa, który poślubia ukochaną dziewczynę Danutę. Krzysztof od dawna nie mógł spać, co chwilę zerkał na zegarek, bojąc się spóźnić albo coś przeoczyć. Denerwował się, w końcu po raz pierwszy brał ślub.

— Tego dnia czekałem tak długo, wreszcie nazwę moją ukochaną Danusię żoną. Moją ukochaną żoną. Będziemy szczęśliwi, ona też mnie kocha — takie myśli krążyły po głowie pana młodego.

Danuta też obudziła się w świetnym nastroju. Dziś najważniejszy dzień w jej życiu — ślub z Krzysiem.

— Pewnie już nie śpi i denerwuje się w domu — pomyślała z uśmiechem o przyszłym mężu. — Dziś się pobierzemy, a to znaczy, że każdego dnia będziemy zasypiać i budzić się razem. Nasza miłość zwyciężyła. Przed nami tylko szczęście.

Cieszyła się, myśląc o przyszłości. Ale życie to nie przelewki — bywają chwile piękne i trudne, problemy, z którymi niełatwo się uporać. Najtrudniejsze jest przejść przez nie, nie tracąc bliskich.

Rodzice z obu stron początkowo nie byli zachwyceni wyborem dzieci. Każdy rodzic uważa, że jego córce należy się wyjątkowy mąż, a synowi — wyjątkowa żona. Młodzi jednak nie słuchali nikogo, byli szczęśliwi razem i nic nie mogło tego zmienić.

Ślub wypadł znakomicie. Wszyscy byli zadowoleni. Panna młoda lśniła urodą i radością, pan młody dorównywał jej urodą. Zaczęło się ich wspólne życie. Krzysiek z Danusią snuli plany, marzyli o dzieciach, o własnym domu.

— Najpierw urodzi nam się syn — mówił stanowczo Krzysztof. — Będzie dzielnym dziedzicem.

— Krzysiu, ja chcę dziewczynkę, będę jej kupować śliczne sukienki i ubierać jak laleczkę — odpowiadała żona.

Ale zgadzali się co do jednego — nieważne, kto się urodzi pierwszy, to będzie ich szczęście i będą kochać to dziecko.

Minął rok małżeństwa, a Danusia wciąż nie zaszła w ciążę. Coś nie wychodziło. Oboje czekali, Danusia nawet po kryjomu płakała, bojąc się, że nigdy nie będą mieli dzieci.

W końcu, po półtora roku, nadeszła upragniona wiadomość.

— Krzysiu, będziemy mieli dziecko! — zawołała żona, wracając z przychodni.

Cieszyli się wszyscy — przyszli rodzice, dziadkowie. W wyznaczonym czasie przyszedł na świat synek Wojtuś.

— Mówiłem, że pierwszy będzie syn — oznajmił rodzicom.

Ze szpitala zabierali Danusię z Wojtusiem niemal całą rodziną, przywieźli mnóstwo prezentów, gratulowali, rozczulali się nad pierworodnym. Wszyscy byli szczęśliwi. Młodzi mieszkali u rodziców Danusi, w trzypokojowym mieszkaniu, więc miejsca na razie nie brakowało.

Pewnego dnia Anna, matka Danusi, zauważyła, że z Arkadiuszem dzieje się coś niepokojącego. Chodził ponury, szczególnie gdy patrzył na śpiącego wnuka. W końcu nie wytrzymał i powiedział żonie:

— Aniu, przyjrzyj się Wojtusiowi. Nie wydaje ci się dziwne, że u jasnowłosych i jasnookich rodziców urodził się synek z ciemnymi włosami i śniadą cerą?

Żona machnęła ręką.

— Co ty, Arkadku, dzieci się zmieniają. Wyjdą mu te ciemne włosy, a wyrosną jasne, jak u rodziców.

Czas mijał. Wojtuś rósł, ale pozostał ciemnowłosy i śniady. Już chodził, bawił się sam. Rodzice nie posiadali się z miłości, babcia też. Tylko dziadek Arkadiusz nie mógł się pogodzić z wyglądem wnuka. Czasem przychodzili krewni i rozczulali się nad chłopcem, żartując bez złośliwości, przypominając rodzinę z takim kolorem włosów.

Arkadiusz w końcu nie wytrzymał. Postanowił porozmawiać z synem.

— Krzysiek, czy ty naprawdę nie widzisz, że twój syn do was nie podobny? Jak możesz być spokojny, patrząc na niego? To nie nasza krew.

Krzysztof poczuł się urażony.

— Chcesz powiedzieć, że moja Danusia mnie zdradzała? O co ci chodzi?

— A ty jak myślisz, synu? Wojtek w ogóle nie przypomina naszej rodziny. U nas wszyscy są jasnowłosi — nie ustępował ojciec.

— Nigdy więcej tak nie mów o mojej żonie! — przerwał mu syn. — Ona kocha tylko mnie i koniec tematu.

Arkadiusza rozwścieczyły te słowa. Postanowił udowodnić, że wnuk nie jest ich krwi. Potajemnie, podczas zabawy z Wojtusiem, zebrał próbkę jego śliny.

Minęło trochę czasu. Arkadiusz wracał do domu, gdy Krzysztof wyszedł ze sklepu, niosąc tort na rocznicę ich poznania.

Pod domem zadzwonił telefon — to był ojciec.

— Synu, gdzie jesteś? Musimy porozmawiać…

— Jestem pod domem, zaraz przyjdę.

Gdy Krzysztof wszedł do mieszkania, Danusi nie było — wyszła z synem na spacer. Ojciec niecierpliwie czekał.

— Proszę, popatrz — powiedział triumfalnie, kładąc przed nim kartkę.

Krzysztof patrzył, ale nic nie rozumiał.

— Co to jest, tato?

— Wyjaśniam. Zrobiłem test DNA — Wojtusia i mój. Wynik negatywny, nie jesteśmy spokrewnieni, więc to nie mój wnuk.

Krzysztof był wstrząśnięty. Przez głowę przelatywały mu najczarniejsze myśli. Gdy ochłonął, zaczął czekać na żonę. Wreszcie Danusia wróciła z Wojtusiem. Ucieszyła się, widząc męża, ale gdy spojrzała mu w oczy, przestraszyła się. Nigdy nie widziała go takiego.

— Okazuje się, że jesteś zdrajczynią — rzucił jej w twarz. — A ja cię zawsze broniłem. Jak mogłaś mi to zrobić?

Danuta nie rozumiała, ze łzami prosiła o wyjaśnienie. On cisnął w nią kartką.

— Wiesz w ogóle, od kogo urodziłaś syna? — obraził ją wulgarnym słowem.

— O czym ty mówisz, Krzysiu?

— O tym, że to nie mój syn. Ojciec zrobił test. Pakuj się i wynoś do matki z dzieckiem.

Danusia, nie tłumacząc się, zebrała pierwsze lepsze rzeczy, wzięła dokumenty i wyszła z synem, jadąc do rodziców na drugi koniec miasta.

Od tego dnia n