Miłość na całe życie

Miłość na całe życie

Gdy Ola miała czternaście lat, spadły na nią obowiązki domowe, opieka nad chorą matką i nauka w szkole. Marzyła, by zostać lekarzem.

— Mamo, skończę studia i będę cię leczyć. Na pewno wstaniesz. Jesteś jeszcze młoda — mówiła, choć potem sama chowała się w swojej małej izdebce i płakała z bezsilności. Mieszkali we trójkę w mieście, ale na uboczu, w domku z ogródkiem — niby miasto, a jednak wieś, gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą. Ojciec nigdy nie pomagał matce, nie mówił do niej życzliwie, a i z Olą obchodził się szorstko. Nigdy nie usłyszały od niego dobrego słowa. Gdy Weronika zachorowała, spakował swoje rzeczy i wyszedł z domu.

Ola początkowo nie zrozumiała, co się dzieje — myślała, że wyjeżdża w interesach. Ale gdy stanął już w progu, rzucił:

— Odchodzę na zawsze. Takie życie to nie dla mnie, tym bardziej z chorą żoną. Potrzebuję zdrowej kobiety, a nie kaleki… Ty już duża, dasz sobie radę. Pieniądze będę przysyłał pocztą.

Myślała, że żartuje, ale drzwi zatrzasnęły się z hukiem, i wtedy dotarło do niej, że mówił poważnie. Weronika leżała w łóżku i się uśmiechała, a Ola stała oszołomiona.

— Mamo, czemu się cieszysz? Jak teraz będziemy żyć?

— Jakoś damy radę, córeczko. Co on nam w życiu dał? Tylko złość i krzyki. Idź do wujka Darka i powiedz, żeby przyszedł.

— Dobrze, mamo — skinęła głową i pobiegła do sąsiada naprzeciwko.

Od dawna widziała, jak wujek Darek patrzy na jej matkę w szczególny sposób. Ojciec nigdy tak na nią nie spoglądał. Darko zawsze się uśmiechał, mówił Weronice miłe słowa, na urodziny przynosił kwiaty i czekoladki — oczywiście, gdy ojca nie było w domu. Ola wszystko widziała, ale milczała. I jej też czasem dostała się czekoladka.

Ojciec nigdy nikomu nic nie dawał, nawet urodzin nie pamiętał. Weronika trzymała się z godnością, jak przystało na mężatkę, choć baby-sąsiadki szeptały, że to „latawica”. Pewnego dnia, gdy Ola miała trzynaście lat, usłyszała, jak Darko wyznaje matce miłość.

— Weroniko, zawsze będę przy tobie. Kocham cię. Niech ci to wystarczy, cokolwiek by się nie działo.

A matka tylko się zaśmiała cicho:

— Ech, ja już przy mężu stoję i przy nim zostanę — dodała jednak po chwili: — Nie trzeba tych słów, Darku.

Ola rozumiała. Sama miała już w głowie chłopców, więc wiedziała, co czuje Darko. Ale zachowywał się z klasą — nie narzucał się, nie kompromitował jej przed ludźmi. A jednak był zawsze blisko. Dziewczyna mimowolnie porównywała ojca i wujka Darka, i to pierwszy zawsze wypadał blado. Sama też darzyła sąsiada większą sympatią.

Gdy podrosła, spytała matkę:

— Dlaczego wyszłaś za ojca, a nie za wujka Darka?

Weronika wtedy się zirytowała i nie odpowiedziała. Ola więcej nie pytała.

A potem przyszło nieszczęście. Matka upadła i złamała nogę w dwóch miejscach. Już się wydawało, że wstanie, ale stan się pogorszył — na kości wyrósł guz. Weronika nie mogła chodzić, ledwo się ruszała. Ojciec nie zamierzał pomagać, a wtedy właśnie odszedł, pewnego dnia, jakby się ulotnił. Ola nigdy więcej go nie widziała. Nie wiedziała nawet, czy żyje. I nie obchodziło jej to.

Gdy Weronika leżała, Darko przysyłał przez Olę lekarstwa, pomagał, jak mógł.

Gdy Ola przyszła do niego, od razu zrozumiał, że coś jest nie tak. Mieszkał sam, ale w domu miał porządek.

— Wujku Darku, mama prosiła, żebyś przyszedł.

— A twój ojciec? Nie będzie zadowolony.

— Ojciec nas zostawił. Wczoraj wieczorem powiedział, że odchodzi na zawsze.

Darko nie potrzebował więcej słów. Przyszedł do nich tego samego dnia. Długo siedział przy Weronice, rozmawiali. A potem… został już na zawsze. Ola nawet nie zauważyła, kiedy to się stało. Czuła tylko, jakby zawsze z nimi był.

Dbał o Weronikę z oddaniem. Sprowadzał lekarzy, woził ją po szpitalach. Stopniowo wracała do zdrowia, w końcu stanęła na nogi. Wszyscy byli szczęśliwi. Oli też zrobiło się lżej — Darko przejął domowe obowiązki i opiekę nad matką.

— Ola, najważniejsze, żebyś się dobrze uczyła. Spełnisz swoje marzenie, zostaniesz lekarzem — mówił, i sam w to wierzył.

Czasem Ola widziała, jak Darko chodzi pochmurny, ale milczał. Przy Weronice zawsze się uśmiechał. Dopiero później dowiedziała się, że słyszał plotki.

— Patrzcie, sąsiad przy chorej babie się kręci. Nie bez powodu mąż ją rzucił. Kaleka, a już nowego chłopa w domu ma — i tak w kółko.

Darko starał się ignorować, ale to go bolało. Weronika powoli wracała do formy, najpierw chodziła o lasce, potem już bez. W końcu wychodzili razem do sklepu, on pomagał jej ćwiczyć nogę. Z czasem ból minął. Weronika rozkwitła. Gdy wcześniej chodziła ze spuszczoną głową, teraz szła dumnie, ramię w ramię z Darkiem. Nie było szczęśliwszej pary.

Sąsiadka, pani Krystyna, mówiła:

— Weroniko, nie poznaję cię. Kwitniesz, a Darko wciąż na ciebie zerka. Nie przejmuj się ludźmi,