Kobieca logika

Kobiece rozumowanie

Wieczorem Marek wrócił z pracy zmęczony – mnóstwo spotkań, rozwiązywanie różnych problemów. Jedyna pociecha: dziś piątek, jutro weekend.

— Chociaż się wyśpię, tydzień był ciężki, — mruknął, kładąc się spać, podczas gdy żona spojrzała na niego z przebiegłą miną.

Widząc jej wzrok, Marek zamruczał:

— Basia, daj mi rano pospać, bo ja cię znam…

Marek z Barbarą byli małżeństwem od jedenastu lat, ich syn Kacper miał dziewięć. Oboje pracowali – żona jako dyrektor niewielkiej, ale solidnej firmy, on na prestiżowym stanowisku z przyzwoitą pensją.

Poranek soboty w ich domu zawsze zaczynał się od sprzątania. Bez względu na pogodę, święta czy okoliczności. Jeśli sobota była pracująca, sprzątali w niedzielę. Basia była chorobliwie uporządkowana. Z jednej strony Marek to akceptował, z drugiej – w weekend nikt nie miał spokoju. Ona sama nie usiądzie i nikomu nie pozwoli, dopóki w domu nie zapanuje porządek.

Gdy temat wracał, Marek zawsze mówił:

— Nie powiesz, że jestem bałaganiarzem. Moje skarpety zawsze na miejscu, po kątach nie rozrzucam, czasem nawet wrzucam naczynia do zmywarki, a zlew nie jest zapchany. Ubrania do prania trafiają do kosza w łazience. Krótko mówiąc, żyję schludnie. — Ale żona miała inne zdanie.

W sobotę Basia obudziła się jak zwykle, choć trochę dłużej poleżała w łóżku – weekend, nie trzeba się spieszyć. W głowie ułożyła plan na dzień.

— Dobrze, niech mąż pospi jeszcze godzinę, ale nie dłużej, bo jeśli go nie ruszyć, przeleży do obiadu, — pomyślała.

Marek przez sen usłyszał głos żony:

— No już wstawaj, czas na śniadanie, a potem sprzątanie. W domu wszystko porozrzucane. Przez tydzień nazbierało się kurzu.

— No Baaas, daj pospać, tydzień był ciężki, — jęknął mężczyzna, zdając sobie sprawę, że już nie zaśnie.

Ale tak właśnie zaczynała się każda sobota.

— Marek, sam przecież lepiej śpisz w posprzątanym pokoju, — prawie surowo odpowiedziała żona, po czym ruszyła do pokoju syna.

— Kacper, to też ciebie dotyczy, idź na śniadanie, — syn już się obudził i szykował do wstania, — po śniadaniu sprzątanie. Poskładaj swoje pistolety i samoloty, bo inaczej zrobię to sama.

To był najgorszy scenariusz dla Kacpra – gdy mama sprzątała jego zabawki. Wtedy z pokoju rozlegał się krzyk:

— Mamo, po co to zrobiłaś? Rozebrałaś moją fortyfikację i zasadzkę z sześcioma żołnierzykami!

— A dlaczego masz koc na podłodze? — pytała matka.

— To nie koc, — odparł zuchwale Kacper, — to hangar, a w nim ukryte lotnisko wojskowe.

— No zbieraj te zabawki, wszędzie leżą, — niezadowolona powiedziała Basia.

Tak więc każdej soboty mąż i syn musieli stawić czoła gospodyni domu. Narzekali, ale wykonywali polecenia.

— Mamo, może najpierw pogramy z tatą, a potem posprzątamy? — zaproponował syn łagodząco.

— Żadnego *potem*, znam was. Zjecie śniadanie, posprzątajcie, a potem zobaczymy, co robić…

Basia wyszła do kuchni, ale już stamtąd dobiegł jej zirytowany głos:

— A ty czego się drzesz? Przecież niedawno dałam ci karmę, nie możesz być głodny, więc zamknij pysk.

Kot Mruczek ocierał się łbem o jej nogi i cicho miauczał, prawdopodobnie prosząc o coś smacznego. Mruczek – puszysty, szary kot z niebieskimi oczami i białymi łapkami – był ulubieńcem rodziny.

Dom był dwupiętrowy, nie za duży, ale przyzwoity, miejsca starczało dla wszystkich. Przez tydzień zbierał się kurz i bałagan, który rzucał się w oczy. Wieczorami nikt nie sprzątał – Basia i Marek wracali zmęczeni, chcieli odpocząć. A Kacper? No cóż, sam nic nie zrobi. Lato, kurz, piasek od kota. W sobotę każdy miał co robić.

Marek wstał – i tak już sen poszedł w las, żona nie da mu się wylegiwać, a na dodatek był głodny. Wyszedł z łazienki do kuchni, gdzie Kacper z Basią już jedli śniadanie.

— Ooo, żono, jesteś niesamowita, kiedy zdążyłaś upiec te naleśniki? — podszedł do niej i cmoknął w czubek głowy.

— A ty myślałeś, że ja tylko się wyleguję jak niektórzy?

— Tato, siadaj szybko, póki naleśniki ciepłe, pycha! — powiedział syn, wesoło patrząc na rodziców.

Tak naprawdę Basia nie zbudziła męża tak wcześnie. Zaczęli jeść około dziewiątej.

— No więc, moi drodzy mężczyźni, jemy śniadanie, sprzątamy, a potem co robimy? — zapytała, spoglądając na nich z uśmiechem.

Marek ciężko westchnął:

— A potem jedziemy po zakupy.

— Dokładnie, brawo, wszystko się zgadza, — z zadowoleniem odparła Basia.

To był ich mały rytuał – gdy dom był posprzątany, następowały obowiązkowe zakupy na cały tydzień. Jechali wszyscy razem. Marek nie miał nic przeciwko sprzątaniu czy zakupom – to część życia, robili to dla siebie. Szkoda mu tylko czasu, który tracili na porządki.

Tego dnia nawet Kacper specjalnie nie protestował. Sam pozbierał porozrzucane rzeczy, uporządkował zabawki w swoim pokoju – choć po swojemu, żeby były pod ręką. Gdy wszystko było gotowe, w domu zapanował ład i przytulność. Basia odetchnęła z ulgą.

— Ach, jak ja kocham porządek, — uśmiechnęła się. — Teraz można odpocząć.

— Zgadzam się, — odparł mąż, chowając odkurzacz do schowka pod schodami.

— No to teraz odpoczynek i zbieramy się do sklepu. Listę już przygotowałam. Gotowy, Marek? — mąż skinął głową. Był zawsze gotowy.

Usiadł obok żony na kanapie i nagle wpadł na genialny pomysł. Jeszcze go nie przedstawił.

— A może byśmy zamówili sprzątaczkę? Tylko teraz to nie sprzątaczka, tylko *manager sprzątający*. Trzeba poszukać ofert w internecie. Dobra, po sklepie się tym zajmę.

Zakupów zrobili sporo, jak zwykle na cały tydzień. Wrócili zadowoleni, zwłaszcza Kacper – dostał słodycze, o których mar