Jego najskrytsze marzenie

— Zbyszku, znowu wróciłeś ze szkoły w podartych spodniach! — krzyczała matka na syna. — Znowu się biłeś, i pewnie z Krzysiem, prawda? Ile można się wadzić, przecież jesteście w jednej klasie!

— No tak, mamo, z Krzysiem — odpowiedział chłopak z dumą. — Ale tym razem ja go pokonałem. A tak po prawdzie, to on zaczął. Gada, że Ania przyjaźni się tylko z nim. No, zobaczymy jeszcze… — trzynastoletni urwis pogroził pięścią w stronę okna, choć nie wiadomo komu.

Tym razem Krzyś dostał porządnie, choć kiedyś to on spuścił Zbyszkowi lanie — podłożył mu nogę i przewrócił go, a potem rzucił się na niego. Od dzieciństwa ci dwaj walczyli o względy Ani, najładniejszej dziewczyny w klasie. Tymczasem Ania wróciła do domu równie wściekła i na pytanie matki odparła:

— Zbyszek znowu się pobił z Krzysiem, i teraz Krzyś będzie chodził z sińcem pod okiem. A Zbyszek ma dziurę w spodniach, mama mu pewnie sprawi lanie. I słusznie! Po co on ciągle zaczepia Krzysia? I dlaczego Krzyś musi się z nim bić, żeby Zbyszek dał mi spokój? Nie lubię Zbyszka…

— Córciu, takie rzeczy były, są i będą — westchnęła matka. — Dziewczyny zawsze muszą wybierać. A chłopcy? Cóż, chłopcy zawsze będą się tłuc. — Mówiła tak, ale w głębi duszy martwiła się, że córka wkrótce dorośnie i stanie przed poważnymi decyzjami.

— Mamo, nie lubię Zbyszka! Już mu tysiąc razy mówiłam — ten okularnik mi się nie podoba. Krzyś jest od niego sprytniejszy i przystojniejszy. Nigdy nie polubię Zbyszka! Nigdy!

— Och, córeczko, nigdy nie mów nigdy — pokiwała głową matka. — Życie potrafi zaskoczyć tak, że „matko jedyna”. Kto wie, co ci los przyniesie? Daj Boże, żeby wszystko dobrze się ułożyło…

— Mamo, co tu ma do rzeczy los? Po prostu Krzyś podoba mi się bardziej niż Zbyszek, czy to takie trudne zrozumieć? — oburzyła się Ania, ale matka już myślała o swoim.

Zbliżała się matura. Ania wciąż trzymała się Krzysia, a Zbyszek cierpiał w milczeniu. Wiedział, że wyglądem nie może równać się z rywalem, więc już się nie bili. I tak było jasne, kogo wybrała Ania. Chłopacy czasem się kłócili, ale do rękoczynów nie dochodziło.

Wieczorami Ania i Krzyś spacerowali i marzyli.

— Wiesz, Krzyś, chcę dużą rodzinę — mówiła Ania, opierając głowę na jego ramieniu. — Jak się pobierzemy, kupimy okrągły stół, żeby wszyscy się przy nim zmieścili. Będę uczyła w szkole, idę na pedagogikę. A latem pojedziemy całą rodziną nad morze!

Krzyś słuchał w milczeniu, ale nie do końca się z nią zgadzał.

— Duża rodzina to fajnie — odparł w końcu. — Ale wtedy będę musiał harować jak wół, żeby was wszystkich utrzymać. To jakie wakacje?

— Przecież ja też będę pracować! Nasze pensje wystarczą — przekonywała go Ania.

— Co ty, kobieta ma siedzieć w domu, pilnować dzieci i czekać na męża — oznajmił Krzyś stanowczo.

— Jak to „siedzieć w domu”? — zdziwiła się Ania.

— Bo kobieta ma być w domu. Mężczyzna to głowa rodziny, pamiętaj: jak on powie, tak będzie.

Ani nie spodobała się ta rozmowa. Bała się, że zamieni się w kłótnię, więc machnęła ręką i poszła do domu. Krzyś drapał się po głowie i myślał: *Co ja takiego powiedziałem?*

Pod jej domem czekał Zbyszek z czerwoną różą w ręku.

— Cześć, to dla ciebie.

Ania prychnęła.

— Zbyszku, znowu ty! Czego ode mnie chcesz? Daj mi spokój! Przecież wiesz, że wybrałam Krzysia.

— Bo bardzo mi się podobasz, tak samo jak jemu. Weź różę. — Ale dziewczyna nie wzięła i weszła do domu.

Rano znalazła różę na progu. Choć była na Zbyszka zła, wzięła kwiat.

— Jaka ładna… i nawet nie zwiędła — pomyślała.

Potem Zbyszek już się do niej nie zbliżał, ale czasem zostawiał różę wieczorem. Rano Ania zawsze ją znajdowała i wiedziała, od kogo jest. Nie podobał jej się ten wysoki okularnik, ale w głębi serca cieszyła się, że ktoś tak romantycznie ją kocha.

Po maturze Ania i Krzyś wzięli ślub. Ona zaczęła studia zaocznie, on czekał na powołanie do wojska. Ślub był skromny. Zbyszek też przyszedł — siedział na końcu stołu, patrzył na pannę młodą, wznosił toast, ale nie pił. Pod koniec wyszedł po cichu. Wyjechał do innego miasta studiować na politechnice.

Życie rozrzuciło trójkę przyjaciół. Wkrótce Krzysia powołano do wojska.

— Krzyś, jak ja bez ciebie wytrzymam? — płakała Ania.

— Nic się nie martw, kochanie. Czas szybko zleci — pocieszał ją mąż.

I rzeczywiście, zanim Ania zdała trzy sesje, Krzyś wrócił. Ich miłość znów rozkwitła. Wydawało się, że nie ma szczęśliwszej rodziny.

Urodził się im syn, Bartek. Ania planowała jeszcze córkę. Krzyś był dobrym mężem i troskliwym ojcem. Wszyscy to widzieli, a niektórzy nawet jej zazdrościli.

Ale dobre rzeczy się kończą. Pewnego dnia Ania zaczęła nerwowo wypatrywać męża, zastanawiając się, czy wróci trzeźwy. Po trzech latach małżeństwa coś się w Krzysiu zmieniło. Może prawdziwy charakter wyszedł na wierzch.

— Zamknij wreszcie tego bachora! — wrzeszczał. — Mam dość! W pracy haruję, a tu jeszcze on. Po co mi takie życie?!

Zaczął uciekać do matki, ale zawsze wracał. Ania nie rozumiała:

— Co się z nim stało? Czy zawsze taki był?

A Krzyś tłumaczył:

— Jak jestem pijany, to mnie nie obchodzi, czy Bartek drze ryja. Więc nie licz, że przestanę pić. I pamiętaj: mężczyzna tu rządzi.

Ania traciła nerwy. Choć starała się panować nad sobą w szkole, gdzie uczyła dzieci, w domu wybuchała płaczem. Krzyś zaczął ją bić. Wyrzucała go, potem wybaczała. Myślała, że dla Bartka musi wytrzymać.

Ale pewnego dnia przyszła jej matka i zobaczyła siniaki na rękach có