Postanowiłem wrócić

Piękna Marysia Kowalska postanowiła wyjść za mąż. Na uczelni wszyscy zakładali, że ta urocza koleżanka z roku jako pierwsza wskoczy w związek małżeński. Tylko że wybrankiem serca okazał się ich profesor – doktor nauk filologicznych, który od dawna był boleśnie żonaty. Ale kogo i kiedy to powstrzymało? Na szczęście różnica wieku wynosiła tylko około trzydziestu lat – zupełnie akceptowalna!

– Za dużo głupot w internecie przeczytałaś! – wrzeszczała babcia Marysi. – Co ty sobie wyobrażasz? On jest starszy od twojego ojca!
– No i co z tego? – upierała się wnuczka, której schlebiała uwaga starszego profesora. – Teraz to modne!
– Właśnie, że modne! To może jeszcze wytatuuj sobie na czole „D.U.P.A” – też przecież modne! Pasowałoby ci!
– I zrobię! – śmiała się Marysia. – Pójdę jutro, specjalnie na ślub!

„Mówią, że wszystko Boża rosa… Oto pokolenie stracone” – myślała ze smutkiem babcia Halina, patrząc, jak dziewczyna kręci się przed lustrem. – „Naprawdę, nic świętego…”

– Byłaś u niego w domu! Piłaś herbatę! – próbowała odwołać się do sumienia wnuczki. – Poznałaś jego żonę! Nie wstyd?
– Dlaczego miałabym się wstydzić? Czy to moja wina, że się we mnie zakochał? A do domu chodziłam, bo tak się przyjęło – pomagać studentom z pracą dyplomową!
– Właśnie! Pomóc z dyplomem i iść z Bogiem! A ty wskoczyłaś im do… łóżka! I to małżeńskiego, nawiasem mówiąc!
– Jesteś nudna, babciu! – skwitowała Marysia. – I staroświecka jak naftalina! Teraz są nowe czasy!
– Spać z cudzym mężem to według ciebie nowość? Rozczaruję cię – to się nazywa zupełnie inaczej! – podniosła głos Halina. – I nie mów, że go kochasz, bo nie uwierzę!

Marysia prychnęła i poszła do swojego pokoju. Jutro zakochany profesor zabierał ją na jubileusz kolegi – ich pierwszy wspólny wyjście „na salony”. Trzeba było kiedyś zacząć!

Mieszkali już razem w wynajętym mieszkaniu – profesor niedawno odszedł od żony i złożył pozew o rozwód. Dziewczyna przyjechała po sukienkę na nadchodzące przyjęcie.

Następnego dnia w kawiarni profesorowie i docenci lekko oniemieli na widok pięknej Marysi u boku łysego Arkadiusza Szymańskiego. Zwłaszcza ich żony – wszystkie znały i przyjaźniły się z jego pierwszą żoną, Ludmiłą.

Wystrojone panie zaczęły wymieniać spojrzenia: *No proszę, co za numer! A niech go, ten Arka! Może to córka?*

Ale Marysia zachowywała się jednoznacznie – uśmiechała się znacząco i kładła rękę na udzie profesora. Za śmiało jak na córkę!

A profesor nic nie widział – był w siódmym niebie! Arkadiusz kompletnie stracił głowę z miłości.

To się nazywa diabeł w sercu: wiesz, że to nie tak, że tak się nie robi, że to nie fair, że zdradziłeś. Ale wszystko dzieje się jakby wbrew twojej woli! Hipnoza!

Kiedy zaczęły się tańce, profesor tańczył tylko z ukochaną. Było cudownie – półmrok sali, dyskretna muzyka z przeszłości i przy boku młoda, beztroska istota pełna wdzięku.

Ale potem Marysię na „miętówkę” zaprosił syn jubilata. Gdy Szymański patrzył, jak tańczą (*za blisko!*), podszedł do niego kolega i spytał wprost:

– No i co zamierzasz z nią zrobić? Czego się od ciebie uczy? Szacunku dla tradycji rodzinnych?
– W sensie? – zdziwił się profesor, który spodziewał się tylko zachwytów nad nową wybranką.
– Wprost! Ona jest… no, delikatnie mówiąc – niezbyt błyskotliwa. I to zamieniłeś na swoją Ludkę?

„Zazdrości, na pewno!” – pomyślał Arkadiusz. – „Nie dziwota, skoro taka dziewczyna nie z nimi! Ich żony to już dawno nie świeże maliny. A tu – słodka brzoskwinia! I to JEGO brzoskwinia!”

Stało się jasne, że przyjaciele nie podzielają zachwytu profesora.

„No to… spadajcie! – zdecydował Arka. – Mnie nawet lepiej! Mam teraz takie bogate życie osobiste!”

Muzyka zagrała coś skocznego. Marysia z partnerem zaczęli podskakiwać i wirować. Krótka, puszysta spódniczka uniosła się, i wydawało się, że pod nią nic nie ma – ach, te stringi!

W skrócie – zaczęła się awantura. Panie wściekły się: *Jak to, do jasnej cholery, mamy to rozumieć?!*

Arkadiusz zrozumiał, że czas zwijać manatki, zanim zacznie się rąbanina. Wziął opierającą się Marysię (*„Ja chcę tańczyć!”*) i wyciągnął za rękę – w domu do tańca!

I wtedy po raz pierwszy przyszła mu do głowy myśl: może się pospieszył? Może nie warto było od razu rzucać się w rozwód, tylko trochę poczekać?

Ludmiła nigdy by tak nie zrobiła, choć w młodości była nie mniej atrakcyjna. Ale „uczciwy” mąż od razu wysypał żonie wszystko: *„Pokochałem, odchodzę, wybacz! Zostawiam ci wszystko!”*

A ona, inteligentna i taktowna, której „przyjaciele” już donieśli o wybrykach Arki, oczywiście puściła swojego łysiejącego Romea.

Ale śmiejąca się pod wpływem alkoholu Marysia wyrwała profesora z zadumy: oto jego szczęście! I wcale nie jest głupia! A krowy, nawiasem mówiąc, mają piękne oczy!

Dni płynęły. Arkadiusz pracował, a Marysia, która już skończyła studia i szukała swojego miejsca w życiu, czekała na niego w domu: *„Możemy sobie na to pozwolić, kotku!”*

Cóż, nie najgorsze zajęcie! Niby czemu gorsze od „tradycji rodzinnych”?

Na słowo „kotku” Arkadiusz się krzywił, ale nie protestował – bo nagle by nie odeszła?

A jego życie zmieniło się diametralnie. Marysia, cały dzień siedząca w domu, wymagała wieczornej aktywności!

A Szymański, który przekroczył pięćdziesiątkę, marzył tylko o kanapie – przecież czekała go jeszcze gorąca noc, gdzie trzeba było „dotrzymać poziomu”.

Ale zamiast tego musiał udawać energię i iść do kawiarni (Marysia nie gotowała), na spacery, a nawet na lodowisko: *„Kotku, nauczę cię jeździć!”*

Brzuch utrudniał sznurowanie łyżew. Brak kondycji powodował zadyszkę i