Życie pełne niespodzianek

**Życie pełne niespodzianek**

Była mężatką tylko cztery lata, gdy mąż odszedł, zostawiając ją z córeczką. Nigdy więcej go nie widziały. Ale nawet w tych czterech latach małżeństwa ledwo go spotykała w domu – ciągle gdzieś znikał z kolegami.

Danuta od dawna żyła sama, przywykła do samotności. Pracowała na dwóch etatach, wszystko dla córki Zosi. Dziewczyna uczyła się dobrze, aż pewnego dnia matka zorientowała się, że wyrosła i wyszła za mąż.

— Mamo, wyjeżdżam do Warszawy. Zapiszę się na zaoczne studia, znajdę pracę – będzie ci łatwiej – powiedziała Zosia pewnym głosem i odjechała.

Wszystko osiągnęła sama. Ślub był w stolicy. Danuta pojechała na wesele, wróciła zadowolona – zięć jej się spodobał, córka była szczęśliwa, impreza wypadła świetnie. Potem życie toczyło się spokojnie, ale coraz częściej ogarniała ją melancholia.

— Tak szybko moja Zosia wyfrunęła z gniazda, już ma męża, wnuka, a ja tu sama. Dom pusty, jakby życie straciło sens. Póki pracowałam, było znośnie, ale potem zwolnili mnie z posady. Teraz szukam nowej pracy.

Ale ilekroć padała kwestia wieku, słyszała grzeczne odmowy. Dzwoniła do córki, narzekając:

— Wiesz, Zosiu, kto zatrudnia staruchy?

— Mamo, co za słowa? Przecież świetnie wyglądasz! – oburzyła się córka. — Słuchaj, może znajdziesz sobie mężczyznę? Nowy rozdział w życiu.

— Co ty pleciesz? W młodości ich unikałam, a teraz tym bardziej! – Danuta machnęła ręką. — Skreśl ten temat.

— Jeśli nie mężczyzna, to pokochaj siebie. Zupełnie się zaniedbujesz. Masz jeszcze dużo życia przed sobą – zauważyła rozsądnie Zosia, a matka zdziwiła się jej dojrzałością.

Dorabiała dorywczo, w końcu przyszedł czas na emeryturę. Czasem wracała myślami do słów córki:

— Gdzie w moim wieku znajdziesz porządnego faceta? Łatwo mówić.

Nawet jeśli nieżonaty, to pewnie obwieszony dziećmi, wnukami, nieruchomościami. Albo szuka gosposi.

Nie myślała o małżeństwie. Gdyby tylko znalazł się ktoś, z kim można pójść do kina albo na grzyby.

— Nie – zdecydowała. — Cenię swój wiek, nie będę marnować czasu na obcych. Trzeba coś ze sobą zrobić. Zosia miała rację – trzeba pokochać siebie.

Pewnego dnia spotkała dawną koleżankę z klasy, Halinę.

— Danuta, to ty? Jak się masz!

— Hej! Nie poznałaś mnie? – uśmiechnęła się.

— Poznałam, świetnie wyglądasz! – odparła Halina, a Danuta zauważyła, że ta też promienieje.

— Halina, jakaś taka szczęśliwa. Przecież mąż ci dawno zmarł. Nie dokucza samotność?

— Z początku było ciężko. Ale znalazłam zajęcie – tańczę. To wspaniałe, Danusiu! Przyjdź do naszego klubu – pamiętam, jak lubiłaś tańczyć.

— Racja, lubiłam. Zastanowię się, może przyjdę. Dzięki za pomysł.

Danuta zaczęła tańczyć, haftowała, w soboty chodziła na parkowe potańcówki dla seniorów. Życie znów nabrało kolorów – nie było czasu na nudę. Ale do domu wracała sama. Nie szukała przygód, ale poczuła smak życia. Pokochała siebie, choć trochę późno.

Zosia miała alergię na sierść, więc Danuta nigdy nie miała kota, choć marzyła o tym od dzieciństwa. Gdy została sama, przygarnęła rudego Mruczka. Wyhodowała piękne, dostojne zwierzę, które chodziło za nią krok w krok, mrucząc. Nawet wynosiła go na rękach przed blok, ku zgorszeniu niektórych sąsiadów.

— Niech się nie gapią, jeśli im się nie podoba – mruknęła którejś dnia sprzątaczka, Basia. — Ludzie są różni. Ja też mam koty, a nawet dokarmiam bezdomne.

Danuta mieszkała na parterze. Pewnego deszczowego wieczoru, gdy siedziała w kuchni, usłyszała pukanie w okno. To Basia stukała miotłą.

— Danusiu, ktoś śpi pod twoimi drzwiami! Sąsiadka widziała, jak wychodziła z psem.

Podbiegła do drzwi, otworzyła i zastygła. Na wycieraczce leżał mężczyzna – brudny, zarośnięty, okryty zniszczoną czapką. Drżał z zimna. Najpierw się przestraszyła, ale nie czuć było alkoholu. Delikatnie go trąciła.

— Wstawaj, nie możesz tu spać.

Mężczyzna odsłonił twarz.

— Nie wyrzucaj mnie… Nic złego nie zrobię. Tylko się ogrzeję…

Zawahała się. Mogła zamknąć drzwi. Ale skoro pomagała bezdomnym kotom, jak mogła odmówić człowiekowi?

— Wstaniesz? Chodź, musisz się rozgrzać.

Podniósł się z trudem, opierając się o ścianę, i wszedł do środka.

— Idź do łazienki. Przyniosę ci ubranie po zięciu.

Po długiej kąpieli wyszedł w nowych rzeczach. Był wysoki, szczupły, z siwizną w włosach. Ale twarz miał wymizerowaną, a w oczach – niepokój. Rozumiał, że jego dalszy los zależy od niej.

— Siadaj. Zostały wczorajsze kluski i kawałek szarlotki. Herbata też będzie. Nazywam się Danuta.

Skinął głową i rzucił się na jedzenie. Gdy nalewała herbatę, spytała:

— Jak się nazywasz? Skąd jesteś?

— Nie pamiętam… Nawet imienia nie pamiętam…

Zastanawiała się, czy mówi prawdę. Może zadzwonić na policję?

— Trochę odpocznę i pójdę. Przepraszam.

— Dokąd? Na dworze leje.

— Nie wiem… Może na komisariat.

Spojrzała przez okno. Wieczór, ciemno.

— Dobrze, już późno. Pościelę ci na kuchennej sofie. Tylko zachowuj się cicho. Jutro zobaczymy, co dalej.

Tej nocy spała kiepsko. Nad ranem obudził ją dźwięk naczyń. Wybiegła w pidżamie do kuchni. Nieznajomy mył naczynia, a na stole dymiły się racuchy i kawa.

— Przepraszam, ale… znalazłem składniki – powiedział zmieszany. — Jedz, póki gorące.

Milczała, zaskoczona. Zauważyła, że wygląda lepiej. Przy śniadaniu obserwowała go ukradkiem:

— Całkiem przystojny, gdyby się ogolił… A gotować umie. Racuchy lepsze niż moje!

—Danuta uśmiechnęła się, patrząc na tego zagubionego mężczyznę, i nagle zrozumiała, że najlepsze chwile życia przychodzą wtedy, gdy się ich najmniej spodziewasz.