Cześć, dzieciaki! Tu Pankracy, wasz przyjaciel!

Zygmunt Kęstowicz i Pankracy – opowieść, której nie zetrze czas
Na zdjęciu – Zygmunt Kęstowicz z pluszowym Pankracym. Dla pokolenia lat 80. nie był jedynie aktorem – stał się przyjacielem, który w każdy piątek witał dzieci przed telewizorami. „Piątek z Pankracym” zamienił się w kultowy program, a piesek – w jedną z najbardziej rozpoznawalnych lalek polskiej telewizji.
A jednak mogło tak nie być. Przed wojną młody Zygmunt zamierzał studiować prawo, wybierając tę ścieżkę pod wpływem ojca. Wrzesień 1939 brutalnie przerwał plany. Trafił do Bydgoszczy, gdzie z kolegami z Junackich Hufców Pracy budował umocnienia mostowe, a potem, wraz z cofającymi się oddziałami, dotarł do Warszawy.
Gdy dowiedział się o aresztowaniu ojca, doradzono mu ucieczkę. Udał się do Wilna, już pod okupacją sowiecką, gdzie podejmował różne prace: kopał torf, szukał zarobku. Los postawił przed nim niespodziewaną ścieżkę – został statystą w teatrze.
Jak pisał w „Przy wileńskim stole” (1992):
„Rzuciliśmy ten cholerny torf i poszliśmy na lekki chleb – do teatru. Chleb może i był lekki, przede wszystkim dlatego, że mało go było. Ale jako ‘artysta’ mogłem uniknąć poboru do Wojenno-Morskiego. A poza tym – właśnie wtedy poczułem, że ten zawód jest mi pisany.”
Tak rozpoczęła się jego kariera aktorska. Po wojnie trafił do radia, a potem do telewizji. Największą popularność przyniósł mu program „Piątek z Pankracym” (1978‑1990), w którym w towarzystwie animowanej przez Huberta Antoszewskiego lalki‑psa rozmawiał z dziećmi, opowiadał historie i uczył wrażliwości.
Dla wielu młodych widzów Pankracy stał się pierwszym „telewizyjnym przyjacielem”, a Kęstowicz uosobieniem spokoju, ciepła i autentycznej serdeczności.
Los bywał kapryśny – w teatrze i filmie Kęstowicz grał także czarne role, nawet esesmana (Ohlers w serialu „Wilki”), co szokowało dzieci znające go z Pankracego. To jednak dowodziło jego aktorskiej wszechstronności.
Na zawsze jednak pozostanie w pamięci przede wszystkim jako ten, który co tydzień mówił:
„Witajcie, dzieci! To ja, Pankracy!”
i wywoływał uśmiech w domach całej Polski.