Cześć, dzieciaki! Z tej strony Wasz przyjaciel Pankracy!

Zygmunt Kęstowicz i Pankracy – opowieść nieprzemijająca z upływem lat
Na zdjęciu – Zygmunt Kęstowicz trzymający pluszowego Pankracego.
Dla pokolenia dorastającego w latach 80. nie był jedynie aktorem – był przyjacielem, który w każdy piątek witał przed telewizorem dzieci. „Piątek z Pankracym” stał się kultowym programem, a piesek – jedną z najbardziej rozpoznawalnych lalek w polskiej telewizji.
Mogło się to jednak nigdy nie wydarzyć.
Przed wybuchem wojny młody Zygmunt zamierzał studiować prawo, kierując się głównie ojcem. Wrzesień 1939 r. brutalnie przerwał te plany. Kęstowicz trafił do Bydgoszczy, gdzie z kolegami z Junackich Hufców Pracy wzmacniał mosty. Następnie, podążając za wycofującymi się oddziałami, dotarł aż do Warszawy.
Gdy dowiedział się o aresztowaniu ojca, poradzono mu uciec. Zakończył w Wilnie, już pod sowiecką okupacją. Tam zajmował się różnymi pracami: kopał torf, szukał sposobu na utrzymanie. Los jednak podsunął mu nieoczekiwaną szansę – został statystą w teatrze.
Jak wspominał później w książce „Przy wileńskim stole” (1992):
„Porzuciliśmy ten cholerny torf i poszliśmy po lekki chleb – do teatru. Chleb był lekki, bo go mało było. Jako artysta uniknąłem poboru do Wojsk Marynarki. I w tym momencie poczułem, że aktorstwo jest dla mnie.”
Tak rozpoczęła się jego przygoda z aktorstwem.
Po zakończeniu wojny pracował w radiu, a potem w telewizji. Największą popularność przyniósł mu program „Piątek z Pankracym” (1978‑1990), w którym razem z animowaną przez Huberta Antoszewskiego lalką‑psem rozmawiał z dziećmi, opowiadał bajki i uczył wrażliwości.
Dla wielu młodych widzów Pankracy był pierwszym telewizyjnym przyjacielem, a Kęstowicz – ucieleśnieniem spokoju, ciepła i szczerej serdeczności.
Los bywał przewrotny – w teatrze i filmie grał także rôle złoczyńców, nawet esesmana (Ohlersa w serialu „Wilki”), co dla dzieci znających go z Pankracego było szokiem, a jednocześnie świadczyło o jego aktorskiej wszechstronności.
Na zawsze jednak zostanie zapamiętany przede wszystkim jako ten, który co tydzień mówił:
– Witajcie, dzieci! To ja, Pankracy!
I wywoływał uśmiech w domach całej Polski.