Postanowiłem wrócić

Piękna Marysia Kowalska postanowiła wyjść za mąż. Na uczelni wszyscy byli pewni, że ta urodziwa koleżanka z roku wyjdzie za mąż jako pierwsza.
Tyle że wybrankiem dziewczyny okazał się ich profesor – doktor nauk humanistycznych, który od dawna był boleśnie żonaty. Ale kogo i kiedy to powstrzymało?
Dobrze, że różnica wieku wynosiła tylko około trzydziestu lat – zupełnie akceptowalna!

– Naoglądałaś się głupot w internecie! – wrzeszczała babcia Marysi. – Patrzcie ją, co wymyśliła! On jest starszy od twojego ojca!
– No i co? – upierała się wnuczka, której schlebiała uwaga starszego profesora. – Teraz to modne!
– Właśnie że modne! To może jeszcze zrób sobie tatuaż na twarzy – też przecież modne! Najlepiej na czole wielkimi literami: „d*pa” – będzie pasować!
– I zrobię! – śmiała się Marysia. – Jutro pójdę i zrobię, specjalnie na ślub!

„Mówią, że wszystko to Boża rosa… Oto zaginione pokolenie!” – myślała ze smutkiem babcia Halina, patrząc, jak dziewczyna kręci się przed lustrem. – „Naprawdę nie ma już nic świętego…”

– Byłaś u niego w domu! Piłaś herbatę! – próbowała odwołać się do sumienia wnuczki. – Poznałaś jego żonę! Nie wstyd?
– Dlaczego miałabym się wstydzić? Czy to moja wina, że się we mnie zakochał? A w domu byłam, bo tak się przecież robi – pomaga studentom z pracą dyplomową!
– Właśnie! Pomóc z dyplomem i iść z Bogiem! A ty wskoczyłaś im do łó…żka! I to małżeńskiego, nawiasem mówiąc!
– Jesteś nudna, babciu! – oświadczyła Marysia. – I staroświecka jak naftalina! Teraz są nowe czasy!
– Spać z cudzym mężem to według ciebie nowość? Rozczaruję cię – to się nazywa zupełnie inaczej! – podniosła głos Halina. – I nie mów, że go kochasz, bo nigdy w to nie uwierzę!

Marysia prychnęła i poszła do siebie. Następnego dnia zakochany profesor zaprosił ją jako towarzyszkę na jubileusz kolegi. To był ich pierwszy wspólny wyjście – trzeba było kiedyś zacząć!

Mieszkali już razem w wynajętym mieszkaniu – profesor niedawno odszedł od żony i złożył pozew o rozwód. Teraz dziewczyna przyjechała po sukienkę na nadchodzące przyjęcie.

Nazajutrz w kawiarni, widząc piękną Marysię u boku łysiejącego profesora Arkadiusza, kadra naukowa i doktorzy nieco oniemieli. Zwłaszcza ich żony – wszystkie znały i przyjaźniły się z jego pierwszą żoną, Ludmiłą.

Wystrojone panie wymieniały się spojrzeniami: *No proszę, Arkadiusz! Może to córka?* Ale zachowanie Marysi nie pozostawiało wątpliwości – uśmiechała się znacząco i kładła dłoń profesorowi na udzie. Za śmiało jak na córkę!

A profesor niczego nie zauważał – był po prostu szczęśliwy! Bo Arkadiusz kompletnie stracił głowę z miłości.

To się nazywa diabeł w sercu – wiesz, że to źle. Że tak się nie robi. Że to nie fair. Że zdradziłeś. A jednak wszystko dzieje się jakby wbrew twojej woli! Jak pod hypnozą!

Rozpoczęły się tańce, i profesor nie odstępował ukochanej. Było cudownie – półmrok sali, dyskretna muzyka z przeszłości i obok młoda, beztroska istota pełna wdzięku.

A potem Marysia zatańczyła „zwolnionego” z synem jubilata. Gdy Arkadiusz patrzył, jak tańczą *zbyt* blisko, podszedł do niego kolega i bez ogródek zapytał:
– I co zamierzasz z nią zrobić? Czego się od ciebie uczy? Szacunku do tradycji?
– O co ci chodzi? – zdziwił się profesor, spodziewający się tylko zachwytów nad nową wybranką.
– Wprost! Ona jest gł…upia jak but! Ma oczy jak krowa. I to dla niej porzuciłeś swoją Ludkę?

„Zazdrości, na pewno! – przemknęło mu przez głowę. – Trudno nie zazdrościć, gdy taka dziewczyna jest z kimś innym! Ich żony to już dawno nie maliny. A tu – soczysta brzoskwinia, i to jego!”

Zrozumiał, że przyjaciele przyjęli jego nowy związek chłodno i nie podzielali entuzjazmu.
„No to … z wami! – pomyślał. – Tylko lepiej! Przecież teraz mam takie bogate życie uczuciowe!”

Gdy zabrzmiała skoczna melodia, Marysia z partnerem zaczęli podskakiwać i wirować. Jej krótka, bufias