Nie ma dla niej odpowiednich.

Matka Kingi tylko smutno wzdychała, patrząc na swoją piękną córkę. Barbara nie mogła przekonać dziewczyny, że nie warto całego życia czekać na księcia z bajki. To się nie wydarzy.

„Kinga, żyjesz jak w bajce. Rozejrzyj się – wokół ciebie tylu wartościowych chłopaków. Twoi koledzy z klasy, Kuba i Damian, to porządni chłopcy i ciągle się kręcą koło ciebie. Dlaczego odmawiasz, gdy przychodzą wieczorem pod dom i proponują spacer? Dlaczego nie wychodzisz? Mogłabyś porozmawiać, może zrozumiałabyś, że zwykli chłopcy też mają piękne dusze.”

„Mamo, nie potrzebuję pięknej duszy. Chcę, żeby chłopak był przystojniakiem, a w naszej wsi nie ma takiego. Nikt nie jest mnie wart. Spójrz na mnie! Czy jest tu choć jeden chłopak, który mógłby mi dorównać?” – mówiła Kinga, prostując się dumnie, przez co jej zgrabna sylwetka wyglądała jeszcze lepiej. O jej urodzie nie trzeba było nawet wspominać.

Matka tylko potrząsała głową.

„Córko, nie rodz się piękna, rodz się szczęśliwa. To stare przysłowie zawsze się sprawdza.”

Kinga słyszała te słowa od dzieciństwa, ale nigdy się nad nimi nie zastanawiała. Im starsza była, tym bardziej wierzyła, że piękni ludzie zawsze są szczęśliwi… Przywykła, że wszyscy wokół nią się zachwycają.

„Ach, jaka śliczna dziewczynka! Ach, jakie oczy, ach, jaka urocza!” – a ona tylko się uśmiechała i cieszyła, gdy ktoś częstował ją cukierkiem, którego nigdy nie odmawiała.

W przedszkolu zawsze grała księżniczkę, a w szkole każda dziewczynka jej zazdrościła. Nikt nie rozumiał, że nadmiar uwagi może jej wyjść bokiem. Barbara często się tym martwiła, ale Kinga, pewna siebie i swojej wartości, chciała u boku tylko przystojniaka. Koledzy, którzy kręcili się wokół niej, widzieli tylko jej szyderczy uśmieszek.

„Czy oni naprawdę nie widzą, kim jestem, a kim oni?” – myślała.

Barbara próbowała przekonać córkę, że przystojni faceci rzadko bywają dobrymi mężami. Ale Kinga była pewna swojego. W szkole uczyła się średnio, później skończyła tylko technikum. Tam też nie znalazła nikogo godnego.

„Mamo, nie potrzebuję zwykłych Kubów ani Damianów. I tak doczekam się swojego szczęścia” – mówiła, gdy matka zaczynała rozmowę o zamążpójściu.

Nigdy nie brakowało jej adoratorów, ale gdy skończyła szkołę i zaczęła pracę w urzędzie gminy, miejscowi chłopcy w końcu zrozumieli, że Kinga jest poza ich zasięgiem. Koledzy i koleżanki już się żenili, mieli dzieci, a ona wciąż sama.

„Mamo, wyjeżdżam do miasta. Co tu robić na wsi? Moje szczęście jest gdzie indziej. Tutaj nikt mnie nie zaintrygował. Wszyscy tacy zwyczajni, wiejscy. Żaden nie jest dla mnie” – oznajmiła pewnego dnia i wyjechała.

Matka przyjęła to spokojnie. Już zmęczyła się tłumaczeniem, że uroda to nie wszystko, a czas ucieka. A Kinga wciąż nie miała rodziny. Gdy przyjaciółki chwaliły się dziećmi, Barbara nie wiedziała, co powiedzieć o córce.

Kinga skończyła 30 lat, a wciąż sama. Nie mogła znaleźć faceta, który by ją oczarował. Minęły kolejne lata, aż wreszcie dostała pracę w solidnej firmie. A co ważniejsze – poznała dyrektora. Takiego właśnie wyobrażała sobie przyszłego męża – jego maniery, głos, uśmiech, dołeczek na brodzie i idealne rysy twarzy.

Marek był pierwszym mężczyzną, który ją zainteresował. Nie obchodziło ją, że był żonaty i miał dwoje dzieci. Dawno marzyła o dziecku – pięknym, takim jak ona. O małżeństwie już nawet nie myślała.

„Niech tam, Marek jest żonaty – myślała – ale i tak go zdobędę.”

Nie było trudno go oczarować. Od razu zauważył jej urodę i zaprosił do restauracji.

„Kinga, nigdy nie spotkałem tak pięknej kobiety jak ty. Jestem pod wrażeniem. Szkoda, że nie poznaliśmy się wcześniej. Niestety, mam rodzinę i nie mogę jej zostawić” – mówił szczerze. – „Ale chętnie będziemy się spotykać.”

„Marek, nie przejmuj się. To tylko zabawa. Nie mam zamiaru rozbijać twojej rodziny” – odpowiedziała, a on był zachwycony.

Wkrótce Kinga zaszła w ciążę. Dostała to, czego chciała. Marek pomagał, a ona była szczęśliwa. Całą siebie oddała synowi, Kacprowi. Był przystojny, ale też inteligentny – w szkole miał same piątki, wygrywał konkursy i uprawiał sport. Kinga była z niego dumna.

Kacper też wiedział, że jest przystojny, ale nie zwracał uwagi na dziewczyny, które się w nim podkochiwały. Żadna mu się nie podobała. Kinga zaczęła się martwić:

„Czyżby odziedziczył po mnie tę cechę? Niech tylko nie powtórzy moich błędów. Nie trzeba czekać na księżniczkę, trzeba żyć teraz.”

Ale nie odważyła się z nim o tym rozmawiać. Liczyła, że znajdzie odpowiednią dziewczynę – ale koniecznie piękną.

Kacper skończył studia, dostał dobrą pracę, szybko awansował. Gdy miał prawie 30 lat, zadzwonił do matki:

„Mamo, zakochałem się. Żenię się z Zuzią. Przyjedziemy do ciebie w odwiedziny.”

„Cieszę się, synu. Czekam na was.”

Kinga była radosna – w końcu jej syn się żeni. Wyciągnęła szampana, sprawdziła stół z przekąskami i była zadowolona.

„Mamo, to Zuzia” – przedstawił ją syn.

Kinga patrzyła na dziewczynę, a uśmiech powoli znikał z jej twarzy. Zuzia okazała się zwykłą, sympatyczną, skromną dziewczyną.

„Dzień dobry, bardzo mi miło” – powiedziała Zuzia łagodnym głosem. – „Kacper dużo mi o pani opowiadał, jaka pani piękna.”

Przy stole Kinga milczała. Młodzi rozmawiali, a ona była rozczarowana. Nigdy by się nie spodziewaMinęły kolejne lata, a gdy Kinga leżała samotna w łóżku, zrozumiała wreszcie, że prawdziwe piękno kryje się nie w twarzy, ale w sercu, które potrafi kochać.