Spotkanie przyjaciół

**Spotkanie przyjaciół**

W drugiej klasie Miś poszedł do nowej szkoły w innej wsi. Słyszał, jak ojciec mówił do matki:

– Weroniko, Janek przysłał list, mój kolega z wojska, pamiętasz, jak mnie ciągnął na plecach, gdy złamałem nogę na ćwiczeniach.

– No i co dalej? – spytała żona Alina, a on milczał tajemniczo. – Grzesiu, dlaczego nie mówisz? Co dalej?

– No więc ten sam Janek proponuje, żebyśmy się do nich przeprowadzili. Pisze, że im się dobrze żyje. Ja jestem mechanikiem, a im właśnie tacy specjaliści są potrzebni, a ty weterynarzem, więc i dla ciebie praca się znajdzie. A nasz prezes kołchozu? Tylko pije, wszystko mu jedno, gospodarstwo się sypie.

– Może i dobrze. Mnie też już się znudziło z nim kłócić – zgodziła się Alina.

Przeprowadzili się. W drugiej klasie Misia posadzono w ławce z Krzysiem, tęgim chłopakiem z piegami na nosie. Od razu się zaprzyjaźnili. Przed nimi, w drugiej ławce, siedziała Kasia, jasnowłosa, z loczkami nad czołem i długim warkoczem. Była sąsiadką Krzyśka, więc zawsze razem chodzili do szkoły. Krzyś nikomu nie pozwalał jej dokuczać i poważnie oznajmiał Miśkowi:

– Kasia będzie moją żoną, jak dorośniemy. – A Miś się śmiał. – To jeszcze długo!

Ale po lekcjach Krzyś zabierał Kasi tornister i szli we trójkę do domu. Miśkowi było po drodze. Podobało mu się w tej wsi. Szybko zaprzyjaźnił się z miejscowymi dziećmi. Po szkole odrabiał lekcje i biegł na podwórko. Z chłopakami włóczyli się po okolicy, wymyślając coraz to nowe zabawy.

Minęły trzy lata. Ale stało się nieszczęście – matka Misia zachorowała i po jakimś czasie zmarła. Chłopiec płakał z żalu, chował się w kąt.

– Jak teraz bez mamy? – rozmyślał, przejęty smutkiem.

Alinę pochowali. Grzegorz został z synem sam. Bez matki wszystko było inne, trudniejsze. Miś tęsknił. Ojciec gotował niedobre zupy, mało co umiał. Nie sprawdzał lekcji, cały dzień w pracy, a wieczorem zmęczony ledwo miał siłę na domowe obowiązki.

Po pół roku Grzegorz przyprowadził do domu nową żonę, Zofię, z sąsiedniej wsi.

– Synku, to Zośka, teraz będzie z nami mieszkać. Masz jej słuchać – powiedział ojciec, gładząc syna po głowie.

Misiowi nie podobała się Zośka. Nawet Krzyś i Kasia mu współczuli.

– Moja mama mówi, że twoja macocha jest zła – wyznała Kasia. – Podsłuchałam, jak rozmawiała z sąsiadką. Mówiły, że nikt w tamtej wsi nie chciał się z nią żenić, a twój ojciec dał się omamić.

– No co ty, Kasia, może to nieprawda – bronił Zośki Krzyś, ale Miś wiedział już, że nigdy jej nie pokocha jak swojej mamy.

– No, zobaczymy – odpowiedział po dorosłemu, a przyjaciele spojrzeli na niego uważnie.

Wieś pokręciła trochę językami, ale przestali. Zośka nie okazywała Misia szczególnej troski, swoich dzieci nie miała. Nie interesowało ją, co robi, jak się uczy. On za to czuł, że mu nie sprzyja.

A potem urodziła syna, Pawełka. Teraz cała uwaga dla malucha, ojciec też tylko przy nim. O Misia nikt się nie troszczył. Był zbędny. Pewnego wieczora podsłuchał, jak Zośka narzeka na niego przed ojcem:

– Grzesiu, ciężko mi z dwójką dzieci. Miś leniwy, nie chce pomagać, już nawet się odgryza. – Zdumiał się, bo przecież to nieprawda, ale ona nasłała ojcu niestworzone historie. – Miś już duży, zawieź go do babci, trudno mi z nim.

Grzegorz posłuchał żony i postanowił odwieźć syna tam, skąd przyjechali. Mieszkała tam babcia Anna, matka Aliny. Ciężko było Misia rozstać się z przyjaciółmi. Płakali we trójkę, obiecując pisać listy. Miś wyjechał. Wysłali kilka listów, ale potem kontakt urwał się.

Babcia Anna kochała wnuka. Miś był wszystkim, co zostało po jej córce. U sąsiadów mieszkała rodzina – Antoni z żoną Marianną i córeczką Ewą. Dziewczynka była pięć lat młodsza od Misia, ale bardzo się do niego przywiązała. Chodził do nich w odwiedziny, bo Marianna była przyjaciółką Aliny i traktowała go serdecznie. Antoni też lubił chłopaka.

Miś interesował się techniką, nawet przeglądał książki u Antoniego. Ten miał złote ręce – sam robił meble, rzeźbione okiennice. Uczył Misia wielu rzeczy. Gdy naprawiał traktor, wołał go, tłumacząc przy okazji, jak co działa.

– No, Misiek, podaj mi klucz – mówił Antoni z uśmiechem. – Jutro o świcie jedziemy na ryby, powiesz babci, żeby cię obudziła wcześnie.

Miś był wdzięczny i przywiązał się do niego. Marianna uwielbiała gotować, zawsze coś smażyła, piekła, a potem zapraszała babcię i Misia albo sama im przynosiła.

– Marianna, po co ty nam to niesiesz? Jedzcie sami, my też nie głodni – mówiła babcia, widocznie zawstydzona.

– Ciociu, zawsze za dużo gotuję, nie potrafię inaczej. No i lubię was częstować – odpowiadała Marianna.

Ewa też pokochała Misia. Chodziła już do szkoły, a on zawsze na nią czekał i szli razem. Traktowała go jak starszego brata – bawili się, rysowali, on woził ją na sankach. Niczego jej nie odmawiał.

Po maturze Miś poszedł na politechnikę. Uczył się dobrze, dostał się bez problemu. Na wakacje wracał do babci. Po studiach pracował, a podczas urlopu niespodziewanie spotkał Ewę koło domu. Skończyła szkołę i poszła na pedagogikę. Dawno się nie widzieli.

Michał aż oniemiał.

– Ewka! Ależ tyś urosła! Prawdziwa piękność! – Schwycił ją w ramiona i kręcił się z nią, a ona się śmiała.

– Uważaj, upuścisz mi córkę! – usłyszał głos Marianny z podwórza.

– Dzień dobry, ciociu. Nie, nie upuszczę – uśmiechnął się.

Michał wyrósł na przystojnego mężczyznę – barczysty, wysoki, z pięknymi brązowymi oczami, zupełnie jak matka. Ewa też patrzyła na niego z zachwytem.

– Misiu, ależ ty się zmieniłeś – powiedziała. – Prawdziwy mężczyzna.Tego wieczoru spacerowali długo, a Michał zrozumiał, że Ewa to jego przeznaczenie, i obiecał sobie, że już nigdy nie pozwoli, by cokolwiek ich rozdzieliło.