Nie ma dla niej godnych

Matka Kingi tylko ciężko wzdychała, patrząc na swoją urodziwą córkę. Aldona nie mogła przekonać dziewczyny, że nie warto całego życia czekać na księcia z bajki. To się nie wydarzy.

– Kinga, żyjesz jak w baśni. Rozejrzyj się – wokół jest tylu porządnych chłopaków. Twój kolega z klasy Krzysiek i Marek to naprawdę dobrzy chłopcy, kręcą się koło ciebie. Dlaczego odmawiasz, gdy przychodzą wieczorem pod nasz dom i proszą na spacer? Może gdybyś z nimi poszła, porozmawiała, zrozumiałabyś, że zwykli chłopacy też mają piękne dusze.

– Mamo, nie potrzebuję pięknej duszy. Ja chcę, żeby chłopak był przystojny, a w naszej wiosce nie ma nikogo godnego mnie. Spójrz na mnie! Czy jest tu choć jeden, który mnie wart? – mówiła Kinga, prostując się dumnie, przez co jej smukła sylwetka wyglądała jeszcze lepiej, a o urodzie nie trzeba było nawet mówić.

Matka tylko potrząsała głową.

– Córko, nie rodzisz się piękna, rodzisz się szczęśliwa. To stare przysłowie i życie zawsze je potwierdza.

Ileż razy Kinga słyszała te słowa, ale nigdy się nad nimi nie zastanawiała. Im starsza była, tym bardziej wierzyła, że piękni ludzie zawsze są szczęśliwi… Od dziecka przywykła, że wszyscy się nią zachwycają.

– Ach, jaka śliczna dziewczynka! Oczy jak niebo, urocza jak laleczka! – a ona wtedy się uśmiechała i cieszyła, a czasem ktoś wręczał jej cukierka, którego nigdy nie odmawiała.

W przedszkolu na przedstawieniach zawsze grała księżniczkę, a w szkole każda dziewczyna jej zazdrościła. Kinga nie rozumiała, że nadmiar uwagi i podziwu może się zemścić. Aldona często o tym myślała. Mimo to Kinga, świadoma swojej wartości, marzyła o podobnym przystojniaku u boku. Koleżanki i koledzi, którzy ją otaczali i próbowali się zbliżyć, widzieli tylko jej szyderczy uśmieszek.

– Czy oni naprawdę nie widzą, kim ja jestem, a kim oni? – tak myślała.

Aldona starała się wytłumaczyć córce, że przystojni mężczyźni rzadko bywają dobrymi mężami. Ale Kinga była przekonana o czymś zupełnie innym. W szkole nie przykładała się do nauki, po maturze dostała się tylko do technikum. Tam też nie znalazła godnego kandydata.

– Mamo, nie potrzebuję zwykłych Tomków ani Krzyśków. I tak doczekam się swojego szczęścia – mówiła, gdy matka zaczynała temat zamążpójścia.

Chłopaków wokół niej nie brakowało, a po szkole Kinga pracowała w urzędzie gminy. Z czasem miejscowi faceci zrozumieli, że Kinga dla nich niedostępna, i przestali się nią interesować. Koleżanki i koledzy z klasy już się pobrali, mieli dzieci, a ona wciąż była sama.

– Mamo, wyjeżdżam do powiatu. Co tu jest w tej wsi? Tam znajdę swoje szczęście, bo tutaj nikt mnie nie zaczepił. Wszyscy jacyś zwyczajni, wiejscy, nie dla mnie. Nie ma tu mężczyzn, których uroda by mi wystarczyła – pewnego dnia oznajmiła Aldonie i wyjechała.

Matka przyjęła jej słowa spokojnie. Męczyły ją już te wszystkie rozmowy, ciągłe tłumaczenie, że urodą świata nie zbawi, a czas płynie. A Kinga wciąż sama. Przyjaciółki, spotykając Aldonę, chwalą się dziećmi i rodzinnym życiem, a ona nie wie, co powiedzieć o córce.

Kinga skończyła trzydzieści lat, a wciąż była sama – nie mogła znaleźć mężczyzny, który by ją zauroczył. Minęły kolejne lata, miała już trzydzieści siedem. Wtedy jednak trafiła do solidnej firmy. I przy okazji poznała dyrektora. Taki właśnie wyobrażała sobie swojego przyszłego męża. Jego maniery, sposób bycia, uśmiech z charakterystycznym dołeczkiem w brodzie, a przede wszystkim regularne rysy twarzy – wszystko to na niej zrobiło wrażenie.

Marcin był pierwszym mężczyzną, który wzbudził jej zainteresowanie, na którym skupiła swój wybór. Nie miało dla niej znaczenia, że był żonaty i miał dwoje dzieci. Od dawna chciała mieć dziecko, i to ładne – tak piękne jak ona sama. O małżeństwie już właściwie nie myślała.

– No i co z tego, że Marcin jest żonaty – myślała. – I tak osiągnę swój cel.

Uwiedzenie dyrektora nie stanowiło dla niej problemu. On sam od pierwszego wejrzenia zauważył jej urodę i zwrócił na nią uwagę. Zaprosił ją do restauracji.

– Kinga, nigdy nie spotkałem tak pięknej kobiety. Po prostu mnie urzekłaś. Szkoda, że nie poznałem cię wcześniej. Niestety, mam rodzinę i nie mogę jej zostawić – mówił szczerze. – Ale będę bardzo szczęśliwy, jeśli będziemy się czasem spotykać.

– Marcin, nie przejmuj się. Nasz związek to tylko zabawa, nie mam zamiaru rozbijać twojej rodziny – a on bardzo się ucieszył na te słowa.

Wkrótce Kinga zaszła w ciążę, osiągając to, czego chciała. Marcin pomagał finansowo, a ona była szczęśliwa. W końcu zrozumiała, czym jest prawdziwe szczęście. Całą siebie poświęciła synowi Miłoszowi, w nim widziała teraz sens życia.

Miłosz rósł, był przystojnym chłopcem, ale przede wszystkim inteligentnym. W szkole miał same piątki, wygrywał konkursy i olimpiady bez wysiłku. Uprawiał sport i nikt w klasie nie mógł się z nim równać. Kinga była z niego dumna.

Chłopak zdawał sobie sprawę ze swojej urody, ale nie zwracał szczególnej uwagiMiłosz jednak pewnego dnia przyprowadził do domu nie idealną modelkę, lecz skromną dziewczynę o imieniu Zosia, która okazała się prawdziwym skarbem, i Kinga, patrząc na ich szczęście, w końcu zrozumiała, że piękno to nie tylko twarz, lecz przede wszystkim serce.