Aby jutro było inne

Znowu Zosia obudziła się od głośnych kłótni w kuchni – jak zawsze mama i tata, a do tego ich znajomi, którzy przyszli wieczorem. W swoim dziewięcioletnim życiu dziewczynka nie widziała nic dobrego. Myślała, że istnieje takie życie, gdzie rodzice kochają swoje dzieci, ale sama nie wiedziała, jak to wygląda.

Włożyła swoją starą, dawno niepraną sukienkę i cicho prześlizgnęła się obok kuchni, bojąc się, że ją zauważą. Ale rodzice mieli ważniejsze sprawy – na podłodze leżały puste butelki, przy stole wszyscy byli pijani.

*Muszę uciec, nie chcę tego słuchać* – myślała Zosia.

Wypadła na podwórko i schowała się za starą stodołą, swoim ulubionym miejscem. Tu było cicho, nie słychać było krzyków rodziców. Często siedziała tu skulona, objęła kolana i wtuliła głowę między nie.

Bardzo chciało jej się jeść, aż się rozpłakała, rozcierając łzy po twarzy. Odkąd pamiętała, rodzice zawsze pili. Kłótnie, krzyki, rozbite butelki, nawet bijatyki – to wszystko widziała na co dzień.

Teraz było lato, więc uciekała na zewnątrz, ale kiedy było zimno, wracała ze szkoły, siadała do lekcji, a gdy tylko usłyszała awanturę, chowała się w kącie swojego pokoiku za łóżkiem. Czekała, aż krzyki ucichną. Bała się, bo mogła paść ofiarą ich złego humoru. Tata czasem podnosił na nią rękę.

Czas mijał, a w jej życiu nic się nie zmieniało. Jedzenia w domu zawsze brakowało. Zosia jadła mało, była bardzo chuda. Zwłaszcza tego lata było trudno. Wcześniej czasem widziała mamę trzeźwą, ale teraz było jeszcze gorzej.

Nie miała babci ani dziadka. Jej ojciec wychował się w domu dziecka, a babcia zmarła, gdy Zosia się urodziła. Sąsiedzi jej współczuli, dziewczynki w szkole dzieliły się z nią drożdżówkami, nie dokuczały.

Tego dnia też siedziała za stodołą, szlochała i marzyła:

*Może wkrótce mama i tata przestaną się kłócić? Tak bardzo chcę, żeby nadszedł jutrzejszy dzień… żeby był inny, lepszy.*

Kiedy się uspokoiła, podniosła głowę i zobaczyła, że na sąsiedniej gruszy za płotem dojrzewały owoce. Nie były duże, ale niektóre miały różowy rumieniec. Wpatrywała się w nie zachwycona – tak bardzo chciała jeść.

*Jakby tak zerwać gruszkę… A co, jeśli mnie złapią? Powiedzą, że jestem złodziejką.*

Długo się wahała. Przez korony drzew widziała stary, dwupiętrowy dom i wiedziała, że mieszka w nim starsza pani. Widziała ją kilka razy, gdy wychodziła przez furtkę.

*Ciekawe, czy mieszka tam sama?*

Dom wydawał się jej ogromny, bo sama była malutka. Z mansardą, a w środku – pani Ludmiła. W tym roku skończyła pięćdziesiąt osiem lat. Wyglądała na surową, a lata pracy w policji odcisnęły piętno na jej twarzy.

Zosia zauważyła leżące pod drzewem opadłe gruszki. Pokusa okazała się silniejsza – obejrzała stary drewniany płot i znalazła spróchniałą deskę. Przez tę dziurę mogła się przecisnąć na sąsiednią działkę. Najpierw wsunęła głowę, potem resztę ciała.

Rozejrzała się, podeszła do drzewa i uśmiechnęła się na widok owoców leżących na trawie. Szybko chwyciła jedną i wgryzła się w nią. Nigdy nie jadła niczego tak pysznego. Nie zauważyła nawet, gdy kończyła trzecią.

Była tak zajęta, że nie słyszała kroków. Nad nią stanęła gospodyni – pani Ludmiła, postawna, z krótkimi, ciemnymi włosami, w ciemnych spodniach i wiśniowej koszulce.

Widziała tę dziewczynkę wcześniej, wiedziała, że rodzice piją i awanturują się. Z okna na poddaszu obserwowała ich podwórko, choć zasłaniały je drzewa. Często widziała, jak Zosia chowa się za stodołą.

— Witaj, dziewczynko — powiedziała, gdy Zosia kończyła gruszkę. Ta drgnęła i zwinęła się w sobie.

Bała się, że złapano ją na kradzieży i teraz spotka ją kara, tak jak w domu. Powoli odwróciła się i podniosła zalęknione oczy, pełne łez.

Ale gdy zobaczyła łagodne spojrzenie wysokiej kobiety, opanowała się i cicho odpowiedziała:

— Dzień dobry.

— Powiedz mi, jak masz na imię? — spytała sąsiadka, pochylając się lekko.

— Zosia — wyszeptała.

— Rozumiem, Zosiu. Pewnie jesteś głodna. Chodź do mnie, właśnie zbierałam się na herbatę z konfiturami. Będzie mi raźniej w towarzystwie — uśmiechnęła się ciepło. — Możesz mówić do mnie ciociu Ludka.

Zosia nie mogła uwierzyć, że zapraszają ją do środka. Stała jak wryta.

— No chodź, Zosiu — powtórzyła łagodnie pani Ludmiła.

Dziewczynka poszła za nią. Dom wydał jej się piękny i przytulny – nigdy nie widziała takiego porządku.

— Tutaj umyj rączki, potem siadamy do stołu.

Pani Ludmiła postawiła drugi kubek, nalała herbaty, przyniosła talerz z ciasteczkami, konfitury truskawkowe i kanapki z serem. Zosia przecierała oczy ze zdumienia. Gospodyni widziała jej głodne spojrzenie i powiedziała ciepło:

— Zosieńko, nie krępuj się, jedz do woli.

Zosia jadła, nie odrywając wzroku od talerza, niemal połykając kęsy. Było widać, jak bardzo jest głodna. Pani Ludmiła patrzyła na nią ze smutkiem i współczuciem.

Sama żyła dostatnio – miała dobrą pracę, męża (który zmarł cztery lata temu), przyzwoitą emeryturę i przyjaciół. Tylko dzieci los jej nie dał. Zawsze o nich marzyła, a teraz, patrząc na Zosię, czuła, jak serce ściska jej się z żalu.

Gdy Zosia się najadła, rozpromieniła się i podziękowała.

— A gdzie twoi rodzice? Dlaczego się chowałaś? — ostrożnie zapytała pani Ludmiła.

Dziewczynka wzruszyła ramionami i machnęła ręką w stronę domu.

— Tam… nie są sami. — Jej oczy znów zaszły łzami, więc sąsiadka nie pytała więcej.

— Możesz do mnie przychodzić, kiedy chcesz, nawet codziennie. Mieszkam sama, już nie pracuję. Mam czas. Chcesz, pokażę ci album ze zdI tak minęły kolejne miesiące, aż pewnego dnia ciocia Ludka zapytała Zosię, czy chciałaby zostać z nią na zawsze, a dziewczynka, tuląc się do niej mocno, szepnęła, że to jej największe marzenie.