Eksperyment z uczuciami

Próbne spotkanie

„Cóż to życie nie przynosi” – myślała w duchu Bogumiła. „Ludzie żyją razem długie lata, a potem nagle się rozchodzą. Naprawdę dziwne. Znam wiele takich osób, a i sama jestem jedną z nich. Prawda, że z moim tyranem nie wytrzymałam długo, ale takie już mam za sobą doświadczenia.”

Bogumiła niedawno przeszła na emeryturę i żyła samotnie. Córka, już zamężna, mieszkała z rodziną w mieście. Wyjechała z rodzinnej wsi po skończeniu szkoły, poszła do technikum, a tam i za mąż wyszła. Teraz tylko przyjeżdżała w odwiedziny – oboje z mężem pracowali, nie mieli czasu. Wnuczka chodziła do szkoły.

Gdy jeszcze pracowała, koleżanki namawiały:

„Boguś, ciągle sama, sama. A tylu kawalerów naokoło! Są wdowcy, są rozwodnicy, którym małżeństwo nie wyszło. Znajdź sobie kogoś, ogłoszeń pełno w gazetach, czasopismach, w internecie.”

„Boję się pierwsza nawiązywać znajomość” – wymawiała się. „Jak to, ja mam dzwonić do faceta? A poza tym, jeśli ktoś jest rozwiedziony, to coś z nim nie tak. Dobre żony od dobrych mężów nie odchodzą, a porządni wszyscy są zajęci. Nie ufam takim.”

„Boguś, nikt cię od razu nie zmusza do ślubu. Pogadasz, nie spodoba ci się – nie odbierzesz telefonu. Co w tym złego?” – najbardziej nalegała Władysława, która sama znalazła męża przez ogłoszenie i teraz żyła szczęśliwie, rozdając wszystkim rady.

**Znajomość przez ogłoszenie**

W końcu Bogumiła zdecydowała się na spotkanie z mężczyzną z gazety. Pierwszy raz było jej niezręcznie wykręcić numer z ogłoszenia, ale potem pomyślała:

„Przecież naprawdę, co w tym złego? Rozmawiamy przez telefon, nie widzimy się, nie spodoba mi się – nie oddzwonię.”

Kilka razy dzwoniła. Mężczyźni różni, ale już po pierwszej rozmowie wiedziała, z kim nie warto kontynuować. I tak zaczęła inaczej patrzeć na sprawę.

„Bo w rodzinie wina nie zawsze leży po męskiej stronie. Kobiety też bywają różne, czasem to one są powodem rozwodu. A zresztą, cudzy dom – ciemna sprawa.”

Od czasu do czasu Bogumiła umawiała się z mężczyznami z ogłoszeń, ale nikt jej jeszcze nie poruszył. Starała się unikać rozwodników, ale los zetknął ją właśnie z jednym. Rozmowa przez telefon była długa, a Józef od razu wydał się jej sympatyczny.

Mieszkał w sąsiedniej wsi, miał własny dom i gospodarstwo. Dlatego zaprosił ją pierwszą do siebie.

„Przyjedź, Bogusiu. Rozmawiamy już długo, wiele rzeczy omówiliśmy. Gdybym ci się nie podobał, pewnie byś nie kontynuowała. Spotkajmy się, dobrze?”

„Dobrze, umówione” – zgodziła się.

Józef podobał się jej sposobem bycia, szacunkiem dla kobiet. Nie mówił źle o byłej żonie. Z jego słów wynikało, że rozstali się po latach małżeństwa, gdy dzieci były już dorosłe i samodzielne.

„Musiały być ku temu powody.”

Nie pytała o szczegóły – sama nie lubiła wracać do przeszłości. Ale zaniepokoiło ją, gdy spytała:

„Józefie, a z dziećmi utrzymujesz kontakt? Odwiedzają cię?”

„Nie. Stoją po stronie matki. Nawet nie dzwonią, a co dopiero przyjeżdżać.”

To ją zaniepokoiło.

„Nieważne, co zaszło między rodzicami, dzieci powinny znać ojca” – myślała. „Jeśli nie ma między nimi kontaktu, to na pewno jest poważny powód.” Ale nie podzieliła się tym z Józefem.

W końcu wybrała się w drogę. Wysiadła na przystanku, który jej wskazał – przy skrzyżowaniu z wysokim słupem energetycznym. Czekał tam wysoki, przystojny mężczyzna.

„Bogumiła?”

„Tak, to ja” – odpowiedziała z uśmiechem, który spodobał się Józefowi.

„A ja jestem Józef. Chodź, tam stoi mój koń.” Wskazał na czarny terenowy samochód. „Pojedziemy, zobaczysz, jak mieszkam.”

Podobało jej się, że przywitał ją kwiatami i że nie kazał czekać.

Dom był duży, dwupiętrowy, a podwórze zadbane. Widać było, że gospodarze dbają o porządek.

„Pewnie sam Józef jest pracowity, skoro po odejściu żony utrzymuje czystość” – pomyślała.

Ale gdy chodziła po domu, zaczęły się pojawiać wątpliwości.

„Żona odeszła i zostawiła wszystko mężowi. Dlaczego? Dom, w który włożyła tyle pracy, został jemu. Ciekawe, co odpowie, jeśli zapytam.”

„Siadaj, napijemy się herbaty” – zaproponował Józef.

„Pomóc ci?” – spytała z grzeczności.

„Nie, ja sam” – odparł i wyjął z szafki filiżanki.

Herbata była już zaparzona. Elegancko rozlał, pokroił ciasto i podał.

„Poczęstuj się. Mogę też nalać wina, jeśli chcesz.”

„Nie, dziękuję. Nie pijam często.”

„Słusznie. Ja też tylko od święta.”

Rozmawiali o różnych sprawach, a ona chwaliła jego dom.

„Piękny i solidny. Widać, że dbasz.”

**Próba gospodarności**

„Dom wymaga rąk gospodarza, inaczej się rozpadnie” – mówił Józef, rozglądając się po kuchni.

A potem nagle oznajmił:

„A teraz, Bogusiu, sprawdzę cię.”

„Jak to?”

„Sprzątnij ze stołu, umyj naczynia, potem podłogę. A później pójdziemy do obory, zobaczę, czy umiesz doić krowę.”

Bogumiła oniemiała. Nawet gdyby nie powiedział tego tak ostro, sama by posprzątała. Ale kto tak traktuje gościa?

Umyła filiżanki, wytarła stół. Józef stał i patrzył.

„Podłogi ci nie umyję. Po co stoisz i kontrolujesz? Mógłbyś powiedzieć: ‘Zajmij się domem, ja pójdę do obory’. Wiem, jak sprzątać. Nie podoba mi się to.”

Próbował żartować, ale nalegał, by się sprawdziła przy krowie. W końcu wyjawił swoje warunki:

„Kobieta, która do mnie przyjdzie, musi mieć posag. Żeby było po równo. Przywieziesz swoją krowę, kury, owce. Nie sprzedawaj krewnym, ja przyjadę i zabiorę wszystko.”

Bogumiła parsknęła śmiechem.

„Józefie, jakiś ty przebiegły! Jeszcze nic nie obiecałam, a ty już decydujesz za mnie. Myślisz, że skoro podoba mi się twój dom, to marzę, by się do ciebie wprowadzić? DziękujPowiedziała to i wyszła, a gdy szła w stronę przystanku, miejscowa kobieta dogoniła ją i szepnęła: „Uciekaj od niego, wszystkie kobiety, które tu przyjeżdżały, kończyły tak samo – pracowały za darmo, a on i tak nie był zadowolony, nawet własną żonę zamęczył”.