Nieudany żart

Żart się nie udał

Radosna i pełna życia Julka nie potrafiła przeżyć dnia bez żartów. W szkole ciągle dowcipkowała, a chłopaki to doceniali. Na studiach grała w kabarecie. Nawet chłopaków wybierała takich, którzy mieli poczucie humoru.

– Julka, często zmieniasz chłopaków – powiedziała pewnego dnia jej koleżanka ze studiów. – Z jednym się umówisz, z drugim przejdziesz się, a patrzę, już z trzecim gadasz.

– Kasia, przecież wiesz, że dla mnie jedno z najważniejszych kryteriów to poczucie humoru. Sama nie wytrzymałabym bez tego dnia. Nie moja wina, że trafiam na takich: Sławek w ogóle się nie uśmiechał, a Tymek jak zobaczył palec, to padał ze śmiechu – to też przesada – tłumaczyła.

– No tak, długo będziesz szukała, żeby wszystko grało – zaśmiała się Kasia.

– Lubię się pośmiać, pożartować. Chcę mieć obok siebie faceta, z którym można się zabawić – mówiła Julka.

– Julka, ale życie to nie żart. Mnie np. marzy się poważny facet, a te wszystkie wygłupy… może spokojnie bez nich – odparła poważnie koleżanka.

– No to mamy różne podejście, Kasia. Ja lubię chłopaków, którzy nie tylko żartują, ale i potrafią śmiać się z siebie, widzą wokół pozytywy. Super, gdy obok są weseli ludzie. Ważne, żeby żarty nie przekraczały granic – rozważała Julka.

Julka uwielbiała prima aprilis – dzień, w którym można było wszystko obrócić w żart, a nikt nie miał prawa się obrazić. Na studiach i w biurze zawsze starała się kogoś nabrać. Sama za to niemal zawsze wyczuwała, gdy ktoś chciał ją wystrychnąć na dudka. Taka już była.

Spotykała się z chłopakami, ale Sławek naprawdę był ponurakiem – nie łapał żadnych żartów, a nawet się dąsał, więc Julka szybko z nim skończyła. Tymek z początku wydawał się niezły – śmiał się z jej dowcipów, oglądali razem kabarety, ale niektórych żartów zupełnie nie rozumiał, więc z czasem ich relacja się rozmyła.

Rozstanie

Gdy poznała Igora, wydawało jej się, że to ten jedyny – przy nim mogłaby żyć i oczywiście żartować, bo bez tego ani rusz. Pewnego pierwszego kwietnia schowała się za rogiem w mieszkaniu i gdy przechodził, wyskoczyła z krzykiem „Uuuu!”, wykrzywiając twarz. Żart nie wypalił – Igor się nie przestraszył, ale Julka czekała już na jego ripostę.

Co dziwne, tego dnia Igor w ogóle nie odwdzięczył się żartem. Ale dwa dni później, gdy Julka niosła do pokoju dwie filiżanki kawy i czekoladkę na tacy, rzucił jej pod nogi zabawkowego węża, który wyglądał jak prawdziwy, a nawet się poruszał. Zaskoczona Julka podskoczyła, taca spadła, a kawa rozlała się po podłodze.

– Igor, co ty wyprawiasz?! To się tak nie straszy! Kawa była gorąca, dobrze, że nie wylałam jej na siebie! – krzyczała oburzona.

Igor odparł spokojnie:

– No co takiego? To „odwzajemnienie”. Nie wiedziałem, że aż tak się przestraszysz.

Tym razem trochę się pokłócili, ale szybko pogodzili. Jednak miesiąc później Igor znów „pożartował” – tym razem przyniósł żywego, niewielkiego węża (niegroźnego, pożyczył go od kolegi). Rzucił go przed Julką, gdy ta kończyła herbatę przed wyjściem do pracy. Julka spanikowała, gdy gad zaczął się do niej zbliżać – wylała napój na siebie, wskoczyła na krzesło i wrzeszczała.

Igor zaśmiał się, wziął węża i schował go do pudełka.

– Czego się tak wystraszyłaś? Nie jest jadowity, pożyczyłem od Darka. Przecież lubisz żarty, więc i ja się pośmiałem.

– Tak się nie żartuje! Zabieraj swojego węża i przy okazji swoje rzeczy – wynoś się z mojego mieszkania. I uwaga: mówię to całkiem serio. Spadaj.

Tak się rozstali. Julka lubiła żarty, ale tylko takie, które nikogo nie krzywdziły. Przeważnie wyczuwała, gdy ktoś chce ją nabrać, więc trudno było ją zaskoczyć. W pracy wszyscy o tym wiedzieli – często to ona miała ostatnie słowo. Potrafiła podejść z kamienną twarzą i rzucić absurdalny tekst – nie sposób było odgadnąć, czy mówi poważnie. Koledzy próbowali, ale rzadko im wychodziło.

Tę swoją mimikę wykorzystywała na całego. Podeszła kiedyś do kolegi Macieja, powiedziała coś idiotycznego z niewzruszoną miną, a on biegł to sprawdzić. Nigdy się jednak nie obrażał. Sam też lubił żartować. W prima aprilis rywalizowali, kto kogo lepiej wystrychnie.

Z Maciejem łączyła ją praca – traktowała go jak kolegę i nawet nie przyszło jej do głowy, by spojrzeć na niego inaczej. Może dlatego, że te ich humorzaste potyczki były dla niej odskocznią od szarej rutyny.

Prima aprilis

Tego dnia Julka się postarała. Przyniosła do pracy jabłecznik – upiekła go sama. Ale jeden kawałek odłożyła dla Macieja, wsypując do niego mnóstwo soli i pieprzu.

– Maciek, chodź na kawę, nawet ciasto upiekłam – powiedziała, wskazując tacę, po czym postawiła przed nim „specjalny” kawałek i poszła częstować innych.

– Kawę to ja sobie sam zaleję, bo po tobie można się wszystkiego spodziewać – zaśmiał się, nawet nie patrząc na ciasto.

Ale gdy napił się kawy, odruchowo wziął pierwszy kęs, potem drugi – i wtedy zatkał usta ręką i wybiegł z pokoju.

– Julka, znowu twoje numery! Nam też coś dosypałaś? – pytali koledzy, częściowo przestraszeni, częściowo rozbawieni.

– Nie, nie, jedzcie spokojnie, tylko Maciek dostał „prezent” – roześmiała się.

Maciej wrócił i spytał poważnie:

– Jak ja mogłem się dziś zrelaksować? Przecież wiedziałem, że od ciebie trzeba się spodziewać psikusa.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, Julka też – udało się nabrać Maćka. Ale była też spięta, bo wiedziała, że on na pewno się zemści.

Do lunchu Maciek co chwilę wracał do tematu ciasta.

– Innych nakarmiłaś pysznym jabłecznikiem, a ja głodny zostałem – żartował. – Ale ja też coś wymyślę. Wiesz, że ci tego nie daruję.

– Wiem, wiem…

Niesamowity żart

Dzień mijał spokojnie. Pod koniec pracy Julce zachciało się herbaty. Weszła do kuchni, gdzie stałoWtedy Maciej wszedł, a gdy Julka odwróciła się z filiżanką w ręce, zobaczyła jego prawdziwy uśmiech – bez żartów, ale za to z miłością, która od dawna czekała na ten moment.