Chemia uczuć

**Chemia miłości**

„Boże, lata lecą, niedługo się zestarzeję, a wciąż nie wiem, czym jest prawdziwa miłość. Tylko nieodpowiedni mężczyźni pojawiają się na mojej drodze” — zastanawiała się sama ze sobą Kinga, czterdziestodwuletnia sympatyczna kobieta.

Po zwolnieniu dwa lata temu z firmy, w której przepracowała prawie dziesięć lat, zatrudniła się w centrum handlowym, w dziale z damską odzieżą. Ubrania w ich sekcji kosztowały niemałe pieniądze, więc przychodzili tu głównie ci, którzy mogli sobie pozwolić na markowe i drogie rzeczy.

Mężczyźni zaglądali tu rzadko, prawie zawsze w towarzystwie kobiet. Zazwyczaj wlokąc się za nimi z męczonym wyrazem twarzy, leniwie odpowiadali na pytania:

— Kochanie, myślisz, że to do mnie pasuje? A ta sukienka?

Kobiety zerkały na metki, czasem przewracały oczami — tanich rzeczy tu nie było. A mężczyźni potem posłusznie płacili przy kasie.

Kinga, patrząc na klientów, czasem im zazdrościła. Sama nie mogła pozwolić sobie na takie zakupy, a i tak uważała, że nie ma gdzie w nich chodzić. Praca, dom, czasem kino lub kawiarnia z przyjaciółką. Jej córka skończyła studia, szybko wyszła za mąż i wyjechała z mężem aż do Gdańska. Obydwoje romantycy.

Nie, Kinga oczywiście ubierała się stylowo, ale bez przesady. Unikała jaskrawych kolorów, więc zawsze wyglądała subtelnie i schludnie — szczupła, z jasnoblond włosami ściętymi na długie kare.

W pierwszym małżeństwie nie miała szczęścia. Z mężem byli razem cztery lata, ale rozstali się — z jej inicjatywy. Nigdy nie stał się rodzinnego typu człowiekiem — w głowie miał tylko znajomych i imprezy. Gdy zajmowała się córką, potem szkołą, nie było czasu na randki. A może po prostu nikt się jej nie podobał. Kinga była dobrą, troskliwą matką, całą siebie oddając córce.

Prawda, że w wieku trzydziestu dwóch lat spotykała się z Jackiem, kolegą z pracy. Byli razem półtora roku, ale w końcu zdjęła różowe okulary i zrozumiała, że nie będzie z niego porządnego męża. Nie lubił pracować, wszyscy go nie doceniali. Narzekał bez przerwy. Choć ona sama nie widziała nic złego w kolegach ani szefach. Zmęczyło ją wysłuchiwanie tych narzekań i zerwała z nim. Po prostu źle na nią wpływał.

— Jacek, ty zawsze jesteś wszystkim niezadowolony. Co oni ci niby zrobili? Oblewasz wszystkich błotem.

— Kinga, naprawdę nie widzisz, jacy ludzie są wredni? Czają się, żeby ci dogryźć, cieszą się, gdy coś ci nie wychodzi — dziwił się Jacek.

— Nie, nie widzę. Wręcz przeciwnie — nasz zespół jest zżyty, wszyscy sobie pomagają. A szef to wspaniały człowiek: szczery, sprawiedliwy i uczciwy.

— Nie znasz się na ludziach — warknął Jacek. — Dla ciebie wszyscy są mili i słodcy. A tak się nie da żyć. Wszyscy wokół są źli, tylko czekają, by cię ukąsić…

— No nie wiem, Jacku. Ja tego nie widzę. Choć każdy z nas postrzega świat inaczej.

Dlatego po takich rozmowach Kinga postanowiła z nim skończyć. Coraz bardziej ją irytował.

Były jeszcze przelotne znajomości, nawet nad morzem raz poznała jakiegoś mężczyznę, ale to wszystko było takie… tymczasowe.

W dziale mieli już swoich stałych klientów — żony bogaczy, nawet żona burmistrza miasta tu robiła zakupy. Ale mężów prawie nigdy nie było w pobliżu.

Kinga się nudziła. W dzień powszedni klientów było mało, więc zdziwiła się, gdy między regałami sukienek i bluzek zauważyła przystojnego mężczyznę. Miał około czterdziestki, ciemne włosy niedbale odrzucone do tyłu, uniesione brwi, ręce w kieszeniach. Wyglądało na to, że po prostu spaceruje jak po galerii sztuki, a jego wzrok nie zatrzymywał się na ubraniach, lecz co jakiś czas wracał do Kingi.

„Czego on tu szuka sam w damskim dziale? Pewnie sukienkę dla narzeczonej… Ale jaki przystojny. Zaraz wyjdzie” — pomyślała, a na myśl o tym zrobiło jej się smutno. Ale on podszedł do kasy i, patrząc na nią z uśmiechem, zapytał:

— Proszę mi powiedzieć, gdzie macie sukienki? — Nachylił się, czytając jej identyfikator. Poczula woń drogich perfum. — Proszę, Kingo.

W milczeniu wyszła zza lady i skierowała się w stronę sukienek, mając policzki czerwone jak maki. Cieszyła się, że szedł za nią i nie widział jej rumieńców.

„Co się ze mną dzieje? — beształa się w myślach. — Czy on naprawdę tak na mnie działa? Nie można przecież tracić głowy dla pierwszego lepszego!”

Podeszła do sukienek i wskazała ręką:

— Tutaj. — Po czym szybko wróciła za ladę.

Oprócz nich w dziale nikogo nie było — jej koleżanka poszła na lunch, a w tygodniu klientów było niewielu. Ale ten mężczyzna ją niepokoił. Już sobie wyobrażała, jak siedzą w kawiarni i miło rozmawiają…

— Przepraszam — jego głos przerwał jej marzenia. — Mógłbym prosić o pomoc?

— Oczywiście, w czym?

— Wybrałem sukienkę dla mojej dziewczyny, ale boję się, że nie trafiłem z rozmiarem. Ma mniej więcej pani wzrost i figurę. Może pani ją przymierzy?

Kinga spojrzała na elegancką sukienkę w jego dłoniach. Znała ten model — nowa kolekcja, kosztowała fortunę, z włoskiego jedwabiu i ręcznie robionej koronki, czarna.

„Musi bardzo kochać tę dziewczynę, skoro nie żal mu tylu pieniędzy” — przemknęło jej przez głowę. Ogarnęła ją melancholia, gdy przypomniała sobie, jak jej były partner wręczał jej bukiety kupowane w przejściu podziemnym od babć z kwiatami.

— Dobrze, proszę chwilę poczekać — odparła i zniknęła w przymierzalni.

W sukience wyglądała oszałamiająco — idealnie podkreślała jej biust i talię. Wyszła, chcąc zobaczyć reakcję klienta. Nie umknął jej jego zachwycony wzrok.

— Wygląda pani bosko! — wyrwało mu się. Czuła, jak jego oczy wędrują po jej ciele. — Pięknie.

— Dziękuję. Mam nadzieję, że będzie pasować pańskiej dziewczynie — odparła i pośpieszyła z powrotem do przymierzalni, zawstydzona komplementem.

Nie rozumiała, co