Alchemia uczuć

**Chemia miłości**

„Boże, lata lecą, zaraz się zestarzeję, a ja wciąż nie wiem, czym jest prawdziwa miłość. Tylko nieodpowiedni mężczyźni trafiają mi się pod nogi” – rozmyślała sama ze sobą Kinga, czterdziestodwuletnia sympatyczna kobieta.

Po tym, jak dwa lata temu wylądowała na bruku po redukcji etatów w firmie, gdzie przepracowała prawie dekadę, zatrudniła się w centrum handlowym w dziale z damską odzieżą. Ubrania w ich dziale nie należały do najtańszych, więc zaglądali tu głównie ci, którzy mogli sobie pozwolić na markowe i drogie ciuchy.

Mężczyźni pojawiali się tu rzadko, a jeśli już, to prawie zawsze w towarzystwie kobiet. Zwykle wlekli się za swoimi partnerkami z męczenniczym wyrazem twarzy, ledwo reagując na pytania:

„Kochanie, myślisz, że to do mnie pasuje? A ta sukienka?”

Kobiety zerkały na metki, czasem przewracały oczami – tanich rzeczy tu nie uświadczysz. A mężczyźni potem posłusznie płacili przy kasie.

Kinga, obserwując klientów, czasem im zazdrościła. Sama nie mogła sobie pozwolić na takie wydatki, a poza tym – gdzie by w tym chodziła? Praca, dom, czasem kino albo kawiarnia z koleżanką. Córka skończyła technikum, szybko wyszła za mąż i wyjechała z mężem aż na Mazury. Obydwoje romantycy.

Nie żeby Kinga ubierała się byle jak – wręcz przeciwnie. Stawiała na styl, ale bez przesady. Unikała jaskrawych kolorów, więc zawsze wyglądała elegancko i schludnie. Szczupła, z jasnoblond włosami ściętymi w dłuższe kare.

W pierwszym małżeństwie nie miała szczęścia – z mężem przeżyli około czterech lat, a potem się rozstali. To ona zakończyła ten związek. On nigdy nie dorósł do roli męża – w głowie miał tylko kolegów i imprezy. Kiedy zajmowała się wychowaniem córki, potem szkołą, jakoś nie było czasu na randki. Albo po prostu nikt jej nie zainteresował. Kinga była dobrą matką – całą uwagę poświęcała córce.

Choć w wieku trzydziestu dwóch lat spotykała się z Jackiem, kolegą z pracy. Trwało to półtora roku, aż w końcu zdjęła różowe okulary i zrozumiała, że z niego męża nie będzie. Nie lubił pracować, wszyscy go „niedoceniali”. Ciągle tylko narzekał. A Kinga nie widziała w kolegach ani w szefach niczego złego. W końcu miała dość wysłuchiwania jego narzekań i zerwała. Jack po prostu na nią źle wpływał.

„Jacek, ty zawsze wszystkich krytykujesz. Co oni ci takiego zrobili?”
„Kinga, naprawdę nie widzisz, jacy są wredni? Wszyscy tylko czekają, żebyś się potknęła!” – dziwił się Jacek.
„Nie, nie widzę. Wręcz przeciwnie – nasz zespół jest zgrany, pomagamy sobie. A szef to porządny facet.”
„Nie znasz się na ludziach” – warknął Jacek. – „Dla ciebie wszyscy są święci. A tak się nie da żyć. Świat jest pełen podłych typów.”
„No nie wiem, Jacek. Ja tego nie widzę. Chociaż każdy postrzega świat po swojemu.”

Po takich rozmowach Kinga postanowiła skończyć ten związek. Coraz bardziej ją irytował.

Były jeszcze krótkie znajomości – nawet na wakacjach nad morzem poznała jakiegoś mężczyznę, ale to wszystko było takie… ulotne.

W ich dziale mieli już stałych klientów – żony bogaczy, nawet pani prezydentowa tu robiła zakupy. Choć zazwyczaj kobiety przychodziły bez mężów.

Kinga nudziła się – w dzień powszedni klientów było jak na lekarstwo. Tym bardziej się zdziwiła, gdy między półkami z sukienkami i bluzkami dostrzegła przystojnego mężczyznę, który spacerował i od czasu do czasu rzucał na nią spojrzenie. Wyglądał na czterdziestkę – ciemne włosy nieco odrzucone do tyłu, lekko uniesione brwi, ręce w kieszeniach. Wyglądało na to, że po prostu przechadza się po sklepie jak po galerii sztuki, a jego wzrok nie skupiał się na ubraniach, tylko raz po raz wracał do Kingi.

„Czego on tu szuka sam w damskiej garderobie? Pewnie chce kupić sukienkę dla narzeczonej… Ale przystojny…” – pomyślała, a na myśl, że zaraz wyjdzie, zrobiło jej się smutno. Lecz on podszedł do kasy i, patrząc na nią z uśmiechem, zapytał:
„Może mi pani powie, gdzie są sukienki?” – pochylił się, czytając jej identyfikator, a Kinga poczuła zapach drogich perfum – „Podpowie mi pani, Kingo?”

Wyszła zza lady i wskazała półki z sukienkami, mając policzki w ogniu. Cieszyła się, że idzie za nią i nie widzi, jak się zaczerwieniła.
„Co się ze mną dzieje? – beształa siebie w myślach. – Czy on naprawdę robi na mnie takie wrażenie? No nie można się tak zagapić na pierwszego lepszego faceta!”

Podeszła do sukienek i skinęła ręką.
„Tutaj” – po czym szybko wróciła za ladę.

Oprócz nich w dziale nie było nikogo – koleżanka poszła na lunch, a w tygodniu klientów jak na lekarstwo. Ale ten gość nie dawał jej spokoju. Już wyobrażała sobie, jak siedzą w kawiarni i rozmawiają…

„Przepraszam” – jego głos przerwał jej marzenia. – „Mogłaby mi pani pomóc?”
„Oczywiście, w czym?”
„Wybrałem sukienkę dla mojej dziewczyny, ale obawiam się, że nie trafiłem z rozmiarem. Pani jest mniej więcej jej budowy. Może by ją pani przymierzyła?”

Kinga spojrzała na elegancką sukienkę w jego rękach. Wiedziała, która to model – nowa kolekcja, droga jak diabli, włoski jedwab i ręcznie robiona koronka. Czarna.
„Musi bardzo kochać tę swoją dziewczynę, skoro nie żal mu tyle pieniędzy na sukienkę” – przemknęło jej przez głowę, a w sercu zrobiło się smutno, gdy przypomniała sobie, jak jej były facet wręczał jej bukiety kupione w przejściu podziemnym.

„Dobrze, proszę zaczekać” – odparła i zniknęła w przymierzalni.

Gdy włożyła sukienkę, nie mogła oderwać wzroku od lustra. Przed nim stała piękna kobieta – materiał idealnie podkreślał jej talię i biust. Wyszła, chcąc zobaczyć reakcję klienta. Nie umknął jej jego zachwycony wzrok.
„Pani wygląda bosko!” – wyrwało mu się. Kinga czuła, jak jego oczy wędrują po jej ciele. – „Świetnie, naprawdę.”
„Dziękuję. Mam nadzieję, że pa