Kierunek przyszłość

Minęły dwa lata samotności Wandy. Tak się złożyło w jej życiu, że została wdową w wieku dwudziestu siedmiu lat. Z mężem żyli razem krótko, zaledwie rok, już planowali dzieci, gdy nagle wszystko się zawaliło.

Marek wrócił z pracy wcześniej, skarżąc się na ból głowy.

— Szef dał mi wolne, głowa rozsadza mi czaszkę — powiedział żonie, gdy ta wróciła do domu i zastała go bladego, leżącego w sypialni.

— Mareczku, może wezwiemy karetkę? To już któryś raz z rzędu masz takie ataki — naciskała Wanda.

— Nie, prześpię się, już to miałem — mruknął Marek, odwracając się do ściany.

— Zrobię ci herbatę z miętą — powiedziała i wyszła do kuchni.

Gdy zaparzała herbatę, nie mogła przestać myśleć:

— To nie pierwszy raz, kiedy Marek tak cierpi, a do lekarza iść nie chce. Trzeba go jakoś przekonać. Co to za życie, żeby w wieku trzydziestu trzech lat męczyć się z takimi atakami? To nie może być bez powodu.

Wanda przyniosła mężowi herbatę, postawiła kubek na nocnej szafce i delikatnie zawołała:

— Mareczku? Marek? — Nie odpowiadał. Dotknęła jego ramienia — żadnej reakcji. Potem mocniej potrząsnęła nim, ale nadal nie reagował. Wpadła w panikę, szybko wykręciła numer pogotowia, a potem, ze łzami w głosie, zadzwoniła do teściowej.

— Danuto, Marek leży i się nie rusza, wezwałam karetkę.

— Już jadę — odpowiedziała teściowa.

Danuta dotarła nieco wcześniej niż pogotowie — mieszkali w sąsiednim bloku. Gdy przyjechała karetka, młody lekarz przewrócił Marka na plecy, zbadał go, poszukał pulsu:

— Niestety, nic nie mogę zrobić. Wasz mąż nie żyje, współczuję.

To, co wydarzyło się potem, pamiętała jak przez mgłę. Sąsiedzi pomagali, bo obie kobiety, zmiażdżone nagłym ciosem, nie miały bliskiej rodziny. Po pogrzebie obie wracały do siebie powoli. Wspierały się, odwiedzały. Dobrze, że przynajmniej obie pracowały — w pracy trochę odpoczywały od myśli.

Wanda została sama w nowym mieszkaniu. Z Markiem wprowadzili się tam pół roku wcześniej. Wciąż patrzyła na ślubne fotografie na ścianach. Choć Danuta mówiła, żeby schować je do szuflady, Wanda nie była w stanie tego zrobić. Nie mogła pogodzić się ze śmiercią męża. Odszedł tak młodo, a lekarze odkryli u niego podstępną chorobę mózgu. Dlatego wszystko stało się tak szybko.

Poznali się półtora roku przed ślubem, już razem mieszkali, ale wzięli ślub dopiero po długim czasie. Zbierali pieniądze na wkład własny do mieszkania, potem pomagali w leczeniu matki Marka — miała chore kolano, musiała mieć wymieniony staw. W końcu wszystko się ułożyło. Pobrali się i zamieszkali w nowym mieszkaniu z nowymi meblami.

Pewnego dnia Danuta znów przyszła do Wandy. Kim teraz była? Byłą teściową, czy po prostu teściową? Żyły w zgodzie. Na jej pochwałę, Danuta zrzekła się spadku po synu na rzecz Wandy. Tak więc raz w tygodniu odwiedzały się, często dzwoniły.

Minął rok, a Wanda wciąż nie mogła zapomnieć męża. Jak tu zapomnieć? Za to Danuta zaczęła delikatnie sugerować:

— Wandziu, jesteś młoda, nie możesz cały czas siedzieć w domu. Wyjdź gdzieś z koleżankami, na kawę, na jakieś wydarzenia. No ile można tak żyć? Czas się otrząsnąć, odpocząć, może kogoś poznać. Nie sądzę, żeby Marek był zadowolony, widząc, jak marniejesz w tych czterech ścianach. Kochaliście się, rozumiem, ale już wystarczająco długo jesteś w żałobie. Masz tyle życia przed sobą, niedługo trzydziestka, a to dopiero początek.

— Nie wiem, Danuto. Czuję, jakbym umarła razem z nim. Wszystko jest smutne, płaskie, nic mi się nie chce — odpowiedziała Wanda.

— No właśnie! Dlatego mówię — trzeba się otrząsnąć. W twoim wieku nie można tak żyć. Jeszcze będziesz szczęśliwa, a dzieci powinnaś urodzić. Nawet jeśli nie będą moimi wnukami z krwi, i tak będę je tak traktowała — uśmiechnęła się teściowa. — I zawsze będę ci pomagać. Wiesz przecież, że już nikogo nie mam.

W tym momencie Danuta się rozpłakała. Choć starała się trzymać fason i dawać przykład Wandzie, wiedziała, że ze śmiercią syna straciła wszystko. Czekała ją samotna starość.

Powoli Wanda zaczęła się rozmarzać. Z koleżankami z pracy kilka razy wyszła na kawę, a swoje pierwsze urodziny bez męża spędziła z Danutą. Nie chciała hucznej zabawy, nie miała ochoty na tłumy, choć dziewczyny z pracy namawiały. Siedziały we dwie z teściową, popijając herbatę, jedząc tort i cukierki, a na środku stołu stał wazon z różami — dokładnie takimi, jakie Marek zawsze jej dawał. Danuta doskonale znała jej gust.

Teściowa podarowała jej haft w ramce — dwa urocze kotki grzejące się przy kominku. Zapewniła, że to wróży szczęście i dobrobyt.

Nadeszła zima. Śniegu jeszcze nie było wiele, za miesiąc Nowy Rok.

— No, Mareczku — pierwszy Nowy Rok bez ciebie — mówiła Wanda, patrząc na zdjęcie męża. — Strasznie smutno.

Danuta ciągle powtarzała:

— Wandziu, zdejmij te zdjęcia Marka ze ścian. Po co tyle? Gdzie nie spojrzysz, wszędzie on. Zostaw jedno w ramce i w porządku.

— Jakoś ręka mi się nie podnosi — odpowiadała, ale teściowa pewnego dnia sama zdjęła wszystkie fotografie, zostawiając tylko jedną, małą, na komodzie.

Pewnego dnia Danuta zapytała:

— A jak Nowy Rok spędzasz?

— W domu, pewnie. W pracy będzie wigilia, pewnie pójdę, ale to trzy dni przed świętami. A potem wolne.

Teściowa milczała chwilę, a potem, tonem współspiskowca, oznajmiła:

— A może pojedziemy do sanatorium? W pracy dali mi voucher, ale mogę wziąć dwa. Co ty na to?

— Oj, sama nie wiem — zmieszała się Wanda.

— No bo co? Będziesz siedzieć całe święta w domu? Znając ciebie, wyjdziesz może dwa razy. W sanatorium będzie może dużo starszych osób, ale przynajmniej odpoczniesz na świeżym powietrzu. O ile nie masz innych planów — dodała szybko Danuta.

Wanda pomyślała i niechętnie się zgodziłaWanda w końcu zrozumiała, że szczęście można znaleźć nawet po najciemniejszej burzy, a życie, choć bolesne czasem, zawsze znajduje sposób, by znów rozkwitnąć.