Nieudany żart

Ależ się nie udał ten żart!

Uśmiechnięta i pełna życia Julka nie wyobrażała sobie dnia bez żartów. W szkole ciągle się wygłupiała, wzbudzała śmiech, a chłopaki ją za to szanowali. Na studiach dołączyła nawet do zespołu kabaretowego. I nawet swoich chłopaków wybierała pod kątem poczucia humoru.

— Julka, coś za często zmieniasz chłopaków — powiedziała jej kiedyś koleżanka z roku, Kasia. — Z jednym pogadasz, z drugim pochodzisz, a teraz już z trzecim się spotykasz.

— Kasia, no przecież wiesz, że dla mnie poczuce humoru to podstawa! Sama nie wytrzymałabym dnia bez śmiechu. Nie moja wina, że trafiają mi się tacy: Sławek w ogóle się nie uśmiechał, a Tymek jak zobaczył palec, to się przewracał ze śmiechu — też przesada — tłumaczyła.

— No tak, długo będziesz szukać kogoś, kto ci w pełni odpowiada — zaśmiała się Kasia.

— Lubię się śmiać i żartować. Chcę mieć obok kogoś, z kim będę mogła się pośmiać — mówiła Julka.

— Jul, ale życie to nie żart. Ja np. wolę poważnego faceta, a te twoje wygłupy… no nie bardzo — odparła poważnie koleżanka.

— Każdy ma swój styl, Kasia. Mnie podobają się chłopaki, którzy nie tylko żartują, ale też potrafią śmiać się z siebie i widzą wokół dobre rzeczy. To super, gdy wokół są pozytywni ludzie. Ważne tylko, żeby żarty nie przekraczały granic — rozważała Julka.

Julka uwielbiała prima aprilis, dzień, w którym można było rozpuścić żart, a nikt nie miał prawa się obrażać. W pracy też często kogoś rozkręcała, a sama prawie zawsze wyczuwała, gdy ktoś próbował ją nabrać. Taka już była.

Spotykała się z chłopakami, ale Sławek był ponurakiem, nawet uśmiechać się nie potrafił, a jeszcze się obrażał, więc szybko z nim skończyła. Tymek na początku wydawał się w porządku — śmiał się z jej żartów, oglądali razem kabarety, ale niektórych jej dowcipów nie łapał, więc w końcu się rozeszli.

**Rozstanie**

Kiedy poznała Igora, myślała, że to ten jedyny — z nim mogłaby być na serio, a przy okazji dalej żartować, bo bez tego nie umiała. Pewnego pierwszego kwietnia schowała się za rogiem w mieszkaniu, a gdy przechodził, wyskoczyła z okropną miną i krzyknęła „BUUU!”, żeby go nastraszyć. Żart nie wypalił — Igor się nie przestraszył, ale Julka czekała już na jego „odzew”.

Ku jej zdziwieniu, Igor tego dnia w ogóle nie odwdzięczył się żartem. Za to dwa dni później, gdy Julka niosła na tacy dwie filiżanki kawy i czekoladkę, rzucił jej pod nogi gumowego węża, który wyglądał jak prawdziwy i nawet się ruszał. Zaskoczona Julka aż podskoczyła, a taca wyleciała jej z rąk — kawa się wylała, rozpryskując się na wszystkie strony.

— Igor, co ty wyprawiasz?! Kawa była gorąca, mogłam się poparzyć! — krzyknęła oburzona.

Igor tylko wzruszył ramionami:

— No co, to przecież odpowiedź na twój żart. Nie wiedziałem, że aż tak się wystraszysz.

Trochę się pokłócili, ale potem pogodzili. Tylko że miesiąc później Igor znowu „pożartował” — tym razem podrzucił już prawdziwego, małego węża (niegroźnego, pożyczył od kolegi). Kiedy Julka kończyła pić herbatę i szykowała się do pracy, rzucił gada przed nią. Wąż zaczął się ruszać w jej stronę, a ona w panice wylała gorącą herbatę na siebie, wskoczyła na krzesło i wrzeszczała wniebogłosy.

Igor roześmiał się, wziął węża do ręki i włożył go z powrotem do pudełka.

— No czego się tak paniczniesz? To nie jest jadowite, pożyczyłem od Mirka. Sama lubisz żarty, no to się pośmialiśmy — mówił, szczerze zdziwiony jej reakcją.

— Tak się żartuje?! Zabieraj swojego węża i przy okazji swoje rzeczy, wyprowadzaj się na cztery wiatry. I pamiętaj — mówię to całkiem serio. Wynoś się.

I tak się rozstali. Julka lubiła żarty, ale takie, które nikogo nie raniły. Przynajmniej nie zagrażały zdrowiu. Zazwyczaj sama wyczuwała, gdy ktoś próbował ją rozkręcić, więc trudno było ją złapać. W pracy wszyscy o tym wiedzieli — często udawało jej się ich nabrać. Potrafiła podejść z kamienną twarzą i powiedzieć coś absurdalnego, a oni zastanawiali się, czy to żart, czy nie. Ale koledzy, choć się starali, rzadko kiedy udawało im się ją przechytrzyć.

Ten swojski, neutralny wyraz twarzy wykorzystywała w pełni. Podejdzie do kolegi Maćka, palnie coś absurdalnego z całkowicie poważną miną, a on leci sprawdzać. Ale nigdy się nie obrażał. Sam też lubił żartować. I oczywiście w prima aprilis starali się przebić nawzajem.

Z Maćkiem pracowali razem i Julka traktowała go wyłącznie jako kolegę. Nigdy nawet nie przyszło jej do głowy, żeby spojrzeć na niego inaczej. Może dlatego, że te ich humorystyczne potyczki sprawiały jej radość i były odskocznią od szarej codzienności.

**Prima aprilis**

Tego roku Julka się postarała. Upiekła jabłecznik i przyniosła do pracy. Tylko jeden kawałek specjalnie przygotowała dla Maćka — naszpikowała go solą i pieprzem.

— Maciek, może kawę? Nawet ciasto upiekłam — powiedziała, wskazując na tacę, a potem postawiła przed nim „specjalny” kawałek i poszła dalej, częstując innych.

— Kawę to sobie sam zaleję, bo po tobie można się spodziewać wszystkiego — zaśmiał się, nawet nie patrząc na ciasto.

Ale gdy napił się kawy, automatycznie wziął kęs jabłecznika, potem drugi… i nagle zakrył usta dłonią, wybiegając z pokoju.

— Julka, znowu twoje numery! Nam też coś dałaś? — koledzy patrzyli na nią z mieszaniną obawy i uśmiechu.

— Nie, nie, jedzcie spokojnie, tylko Maćkowi się dostało — odpowiedziała, śmiejąc się.

Maciek wrócił po chwili i zapytał poważnie:

— Jak mogłem się dziś zrelaksować? Przecież wiedziałem, że od ciebie można się spodziewać wszystkiego.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, Julka też — udało się nabrać Maćka. Ale była też trochę spięta, bo wiedziała, że Maciek nie odpuści i na pewno się zemści.

Do obiadu co chJuż po południu Maciek podszedł do Julki z uśmiechem i powiedział: „Masz rację, życie bez śmiechu to jak pierogi bez skwarków — bez smaku”, i wtedy oboje zrozumieli, że najlepsze żarty to te, które łączą, a nie dzielą.