Niezrealizowany żart

Przebieg nie wypalił

Rozśpiewana i pełna życia Kasia nie umiała przeżyć dnia bez żartów. W szkole ciągle się wygłupiała, błaznowała, chłopaki ją za to szanowali, na studiach była w kabarecie. I chłopaków starała się wybierać tylko takich, którzy mieli poczucie humoru.

– Kasiu, coś za często zmieniasz facetów – powiedziała jej kiedyś koleżanka ze studiów. – Z jednym pogadasz, z drugim pochodzisz, a teraz widzę, że już z trzecim się umawiasz.

– Ewo, przecież wiesz, że dla mnie najważniejsze to, żeby się śmiali. Samo życie bez tego nie ma sensu. Ale nie moja wina, że trafiają mi się takie okazy: Sławek w ogóle się nie uśmiechał, a Tomek jak zobaczy palec, to zaraz się przewraca ze śmiechu – to już przesada – tłumaczyła.

– No tak, będziesz długo szukać, żeby trafił się idealny – zaśmiała się Ewa.

– Po prostu lubię się śmiać, lubię żartować. I chcę mieć obok kogoś, kto też to lubi – mówiła Kasia.

– Kasiu, ale życie to nie żart. Mnie na przykład marzy się poważny facet, a te wszystkie wygłupy… lepiej bez nich – odparła poważnie koleżanka.

– Każdy ma swoją drogę, Ewka. Ja lubię facetów, którzy nie tylko żartują, ale i potrafią się z siebie śmiać, którzy widzą wokół dobre strony. Fajnie, gdy ludzie są pozytywni. Tylko żeby żarty nie przekraczały granic – rozważała Kasia.

Kasia uwielbiała prima aprilis, kiedy przez cały dzień można było wszystko obrócić w żart i nikt nie powinien się gniewać. I na studiach, i potem w pracy starała się kogoś przechytrzyć. Sama za to prawie zawsze wyczuwała podstęp, gdy ktoś próbował ją nabrać. Po prostu taki miała charakter.

Spotykała się z chłopakami, ale Sławek naprawdę był ponurakiem, nie rozumiał ani jednego żartu, a jeszcze się obrażał, więc Kasia szybko z nim zerwała. Tomek na początku wydawał się w porządku – śmiał się z jej dowcipów, oglądali razem kabarety, ale zauważyła, że niektórych żartów zupełnie nie łapie, więc relacje stopniowo się rozmyły.

Rozstanie

Gdy poznała Kamila, wydawało jej się, że to ten jedyny, z którym może być i oczywiście – żartować, bo bez tego ani rusz. Pewnego pierwszego kwietnia schowała się za rogiem w mieszkaniu, a kiedy przechodził, wyskoczyła z przerażającą miną i krzykiem „Buu!”, żeby go nastraszyć. Żart nie do końca wyszedł – Kamil się nie przestraszył, ale Kasia była gotowa na jego „ripostę”.

O dziwo, tego dnia Kamil w ogóle nie odpowiedział żartem. Dopiero dwa dni później, gdy Kasia niosła na małej tacy dwie filiżanki kawy i czekoladkę, rzucił jej pod nogi zabawkowego węża, który wyglądał jak prawdziwy, a nawet się poruszał. Z zaskoczenia i strachu Kasia drgnęła, taca spadła na podłogę, a gorąca kawa rozlała się we wszystkich kierunkach.

– Kamil, co ty wyprawiasz, jak można tak straszyć? Kawa była gorąca, dobrze, że się nie oparzyłam i jakoś udało mi się nie wylać jej na nogi – krzyczała oburzona.

Kamil spokojnie odparł:

– No co takiego? To „odpowiedź”. Nie wiedziałem, że aż tak się przestraszysz.

Tym razem trochę się pokłócili, ale potem pogodzili. Tylko że następnym razem, miesiąc później, znów się „wygłupił” i przyniósł już prawdziwego, małego węża. Niegroźnego, ale jaskrawego, pożyczył od kolegi. I znów rzucił przed Kasią, gdy kończyła herbatę i szykowała się do pracy. Kasia przerażona, gdy wąż zaczął się sunąć w jej stronę, wylała herbatę na siebie, wskoczyła na krzesło, wrzeszcząc.

Kamil wybuchnął śmiechem, podniósł węża i włożył go do pudełka.

– Czego się tak wystraszyłaś? – zdziwił się. – Przecież nie jest jadowity, pożyczyłem od Darka. Lubisz żarty, to ja też żartuję.

– Czy tak się żartuje? Zabieraj swego węża i przy okazji swoje rzeczy, wynoś się z mojego mieszkania na cztery wiatry. I uważaj, mówię zupełnie serio. Idź.

Bardzo rzadko im się udawało

I tak się rozstali. Kasia lubiła żarty, ale tylko takie, które były nieszkodliwe. Przynajmniej bezpieczne dla zdrowia. W zasadzie wyczuwała, kiedy zaczynał się psikus, więc trudno było ją zaskoczyć. Wszyscy w pracy o tym wiedzieli – często ich przechytrzała. Potrafiła podejść z kamienną twarzą i rzucić absurdalnym żartem. Trudno było zgadnąć, czy mówi poważnie. Ale koledzy, jak bardzo się nie starali, rzadko im się udawało.

Ten swój „poker face” wykorzystywała na całego. Podejdzie do kolegi Kuby, powie jakiś nonsens z całkowicie poważną miną, a ten leci sprawdzać. Ale nigdy się na nią nie gniewał. I też starał się żartować. Oczywiście w prima aprilis próbowali się wzajemnie prześcigać.

Z Kubą byli kolegami i Kasia traktowała go właśnie jak kolegę – nawet nie przyszło jej do głowy, żeby spojrzeć na niego jak na mężczyznę. Może dlatego, że ich humor był dla niej odskocznią w szarych dniach.

Prima aprilis

Tego roku Kasia się postarała. Przyniosła jabłecznik, który sama upiekła. Ale jeden kawałek zostawiła dla Kuby – nasypała do niego mnóstwo soli i pieprzu.

– Kubo, może kawę? Nawiet ciasto upiekłam – pokazała talerz, postawiła przed nim „specjalny” kawałek i poszła dalej, częstując innych.

– Kawę sobie zrobię sam, bo od ciebie można się spodziewać wszystkiego – śmiał się Kuba, nawet nie patrząc na ciasto.

Ale gdy napił się kawy, odruchowo wziął pierwszy kęs, potem drugi, przeżuł i natychmiast zasłonił usta dłonią, wypadając z pokoju.

– Kasia, znowu twoje numery, nam też coś dała? – koledzy patrzyli na nią z podejrzliwością lub śmiechem.

– Nie, nie, jedzcie spokojnie, tylko Kuba dostał „prezent” – odpowiedziała, śmiejąc się.

Kuba wrócił i zapytał poważnie:

– Jak mogłem się dziś zrelaksować? Przecież wiedziałem, że od ciebie można się spodziewać psikusa.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, Kasia też, że udało jej się nabrać Kubę.

Ale była w napięciu – wiedziała, że Kuba nie odpuści i na pewno coI wtedy, gdy Kasia najmniej się tego spodziewała, Kuba ukląkł przed nią z nieśmiałym uśmiechem i pierścI wtedy, gdy Kasia najmniej się tego spodziewała, Kuba ukląkł przed nią z pierścionkiem w ręku i szepnął: „Może wreszcie przestaniemy się nabierać i zaczniemy nabierać się na całe życie?”.