Nieudany żart

Żart się nie udał

Radosna i pełna życia Julka nie mogła przeżyć ani dnia bez żartów. W szkole ciągle dowcipkowała, rozśmieszała, a chłopaki ją za to szanowali. Na studiach grała w kabarecie. Nawet chłopaków wybierała takich, którzy mieli poczucie humoru.

„Julka, coś za często zmieniasz chłopaków” – powiedziała jej kiedyś koleżanka ze studiów. „Z jednym pogadasz, z drugim pochodzisz, a już widzę, że z trzecim się spotykasz.”

„Kasia, no wiesz, że dla mnie jedno z najważniejszych kryteriów przy wyborze chłopaka to poczucie humoru. Sama bez tego dnia nie przeżyję. To nie moja wina, że trafiają mi się tacy: Sławek w ogóle się nie uśmiechał, a Tymek jak zobaczysz palec, to się przewraca ze śmiechu – to też przesada” – tłumaczyła przyjaciółce.

„No tak, długo będziesz szukać, żeby wszystko pasowało” – zaśmiała się Kasia.

„No ale ja lubię się śmiać, lubię żartować. I chcę mieć obok siebie takiego chłopaka, żeby było z kim pożartować” – mówiła Julka.

„Julka, ale życie to nie żart. Mnie na przykład marzy się poważny facet, a te wszystkie wygłupy… daj spokój” – już na poważnie odpowiedziała koleżanka.

„No cóż, my się różnimy, Kasia. Ja lubię chłopaków, którzy nie tylko żartują, ale i potrafią śmiać się z siebie, którzy widzą wokół pozytywy. To przecież wspaniale, gdy obok są radośni ludzie. Tylko żeby te żarty nie przekraczały granic” – rozważała Julka.

Julka uwielbiała pierwszy kwietnia, gdy w tym jednym dniu roku wszystko można było zamienić w żart i najważniejsze, że nikt nie miał prawa się obrazić. Na studiach, a potem w pracy, zawsze starała się kogoś rozegrać. Sama za to prawie zawsze wyczuwała, gdy ktoś próbował ją przechytrzyć. Miała po prostu taki charakter.

Spotykała się z chłopakami, ale Sławek naprawdę był ponurakiem – nie rozumiał ani jednego żartu, a jeszcze się obrażał, więc Julka szybko z nim skończyła. Tymek na początku wydawał się spoko – śmiał się z jej żartów, oglądali razem kabarety, ale zauważyła, że niektórych dowcipów zupełnie nie łapie, więc z czasem ich relacja się rozpadła.

Rozstanie

Gdy poznała Igora, wydawało jej się, że to ten jedyny – facet, z którym mogłaby spędzić życie, i oczywiście żartować, bo bez tego ani rusz. Pewnego pierwszego kwietnia schowała się za rogiem w mieszkaniu, a gdy przechodził, wyskoczyła przed niego z przerażającą miną i krzykiem „Buu!”, chcąc go wystraszyć. Żart nie wypalił – Igor się nie przestraszył, ale Julka była gotowa, czekając na jego „odzew”.

Ku jej zdziwieniu, tego dnia Igor w ogóle nie odpowiedział żartem. Ale już następnego dnia, gdy Julka wchodziła do pokoju, niosąc na tacy dwie filiżanki kawy i czekoladkę, rzucił jej pod nogi gumową zabawkową żmiję, która wyglądała jak prawdziwa i nawet się poruszała. Zaskoczona i przerażona Julka drgnęła, taca spadła na podłogę, a gorąca kawa rozlała się we wszystkie strony.

„Igor, co ty robisz?! Tak się nie straszy! Kawa była gorąca, dobrze, że się nie oparzyłam i jakoś nie wylałam jej na nogi!” – krzyczała oburzona.

Igor spokojnie odparł:

„No co takiego? To moja odpowiedź. Nie wiedziałem, że aż tak się wystraszysz.”

Tym razem trochę się pokłócili, ale potem pogodzili. Jednak następnym razem, miesiąc później, znowu ją „rozegrał” – przyniósł żywą, małą żmijkę. Nie była jadowita, ale miała jaskrawe kolory – pożyczył ją od kolegi. I znów rzucił ją przed Julką, gdy kończyła pić herbatę i szykowała się do pracy. Julka przeraziła się, gdy żmija zaczęła pełznąć w jej stronę. Wylała herbatę na siebie, wskoczyła na krzesło, krzycząc głośno.

Igor wybuchnął śmiechem, złapał żmiję i włożył ją do pudełka.

„No czego się tak wystraszyłaś? Zbladłaś” – zdziwił się. „Przecież nie jest jadowita, pożyczyłem od Michała. No przecież uwielbiasz żarty.”

„Tak się żartuje?! Zabieraj swoją żmiję i przy okazji swoje rzeczy, wynoś się z mojego mieszkania na cztery wiatry. I uważaj – mówię to całkiem poważnie. Wynoś się.”

Tak się rozstali. Owszem, Julka kochała żarty, ale tylko takie, które były niewinne. Przynajmniej bezpieczne dla jej zdrowia. Zazwyczaj wyczuwała, gdy ktoś szykuje psikusa, więc trudno ją było zaskoczyć. Wszyscy w pracy o tym wiedzieli – często udawało jej się ich przechytrzyć. Potrafiła podejść z całkowicie niewzruszoną miną i rzucić absurdalny żart. Trudno było odgadnąć, czy mówi poważnie, czy żartuje. Ale choby koledzy nie wiem jak się starali, rzadko udawało im się ją prześcignąć.

Tę swoją pokerową twarz wykorzystywała na całego. Podejdzie do kolegi Macieja, powie jakąś bzdurę z kamienną miną, a ten już leci sprawdzać. Ale nigdy się na nią nie obrażał. On też lubił żartować. I oczywiście pierwszego kwietnia zawsze próbowali się wzajemnie prześcignąć.

Z Maciejem byli kolegami i Julka traktowała go właśnie tak – nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby spojrzeć na niego jak na faceta. Może dlatego, że ich humorystyczne potyczki sprawiały jej radość i były odskocznią od szarej codzienności.

Pierwszy kwietnia

Tego dnia Julka się postarała. Przyniosła jabłecznik, który sama upiekła. Ale jeden schowała specjalnie dla Macieja, wsypując do niego mnóstwo soli i pieprzu.

„Maciek, chodź na kawę, nawet ciasto upiekłam, patrz” – powiedziała, wskazując na talerz, który niosła przed sobą. Postawiła przed nim „specjalne” ciasto i poszła dalej, częstując innych.

„Kawa? Spoko, ale sam sobie zrobię, bo od ciebie można się spodziewać wszystkiego” – śmiał się, nawet nie patrząc na ciasto.

Ale gdy napił się kawy, odruchowo wziął kęs ciasta, potem drugi… aż nagle zatkał usta ręką i wybiegł z pokoju.

„Julka, znowu twoje numery! Nam też coś dosypałaś?” – ktoś patrzył na nią przestraszony, ktoś inny z uśmiechem.

„Nie, nie, jedzcie spokojnie, tylko Maciej dostał specjalną wersję” –Ale kiedy po powrocie Maciej zobaczył, jak Julka śmieje się serdecznie, nie mógł się dłużej powstrzymać i pocałował ją, co zapoczątkowało ich szczęśliwą historię.