Nowy Ojciec w Życiu

OJCZYM.

Mała Ania od zawsze wiedziała, że jej mama przyniosła ją „w fartuchu”. Dobrotliwe sąsiadki, które zdawały się mieszkać na ławce pod blokiem, wyjaśniły to z właściwą sobie subtelnością.

Dziewczynka wyobrażała sobie swoją drobną, niewysoką mamę, Jadzię, niosącą w fałdach odświętnej sukni niespodziewanie pojawiającą się Anię.

— To dlatego, że nie masz taty! — oznajmiła z powagą Kasia, mieszkająca nad ich mieszkaniem. — Jesteś bez tatusia!

— A co to znaczy? — zdziwiła się Ania.

— No, właśnie tak! Twoja mama cię „nagulała”! Nie masz ojca! A ja mam! — Kasia spojrzała na koleżankę z dumą.

— No i co z tego? — Ania wzruszyła ramionami. — Za to ja mam babcię i dziadka! A ty nie.

— Cha! Starzy to nie to samo! Kobieta musi mieć faceta! Bez faceta to nie kobieta! Tak mówi moja mama!

Wieczorem, po kolacji, Ania jak zwykle usiadła obok mamy na kanapie. Miały taki zwyczaj — wieczorne rozmowy przy robótkach. Jadzia była uzdolniona manualnie — szyła, haftowała, dziergała na drutach. Ania, patrząc na nią, też zaczęła tworzyć — plotła bransoletki z koralików, układała mozaiki czy lepiła zwierzątka z plasteliny.

— Mamo… A tata jest konieczny? — zapytała nagle, nasłuchując odgłosów z góry. Rozpoczynał się tam codzienny „koncert”, jak nazywała to babcia Ani, Halina. Występował tata Kasi, wujek Marek. Po tonie jego głosu można było ocenić, w jakim był stanie. Jeśli tylko on wrzeszczał, a żeńska część mieszkania jęczała — znaczyło, że wrócił pijany. Jeśli krzyki rozlegały się z obu stron — był trzeźwy, co go wściekało jeszcze bardziej.

— Skoro żyjemy bez niego, to widocznie nie jest potrzebny — uśmiechnęła się Jadzia, gładząc córkę po głowie i także nasłuchując.

— Ale Kasia mówi, że kobieta bez mężczyzny jest niepełnowartościowa…

— Słoneczko, każdy ma swoje sposoby na udowadnianie, że ma rację. A nam źle?

— Nie — pokręciła główką Ania. Naprawdę żyło im się dobrze. Mama pracowała jako księgowa w dużej firmie, zarabiała przyzwoicie. W weekendy chodziły do kawiarni, kina, teatru, parku albo na zakupy. Co lato jeździły nad morze, a na Nowy Rok — na wieś, do przyjaciółki mamy, cioci Basi. Ciocia Basia miała troje dzieci, a ich tata co zimę budował przed domem ogromną górkę do zjeżdżania.

„Koncert” na górze przybierał na sile. Wulgaryzmy wujka Marka słychać było pewnie w całej kamienicy. Po pół godziny Jadzia, uśmiechając się do Ani, poszła do przedpokoju. Przedstawienie zbliżało się ku końcowi. Z góry trzasnęły drzwi, rozległy się szybkie kroki. Jadzia otworzyła, a do mieszkania wpadła ciocia Ewa z Kasią.

— Zamykaj szybciej! — wrzasnęła, ale Jadzia już wiedziała, co robić. W drzwi zaczęto walić.

— Jadźka! Otwieraj! — ryczał pijany głos. — Otwieraj, bo wyważę! Gdzie ta suka?! Wypuść ją! Połamię jej wszystkie kości!

— Jeśli natychmiast nie pójdziesz, wezwę policję — spokojnie odpowiedziała Jadzia. Była przyzwyczajona. Sąsiad też wiedział, że to nie puste groźby — Jadzia już kilka razy dzwoniła na patrol. Miał ostatnie ostrzeżenie. Jeszcze raz — i trafi za kratki.

— Nie rób tego, Jadźka! — wpadła do przedpokoju Ewa. — Przecież go zamkną!

— I dobrze! — Jadzia poszła do kuchni nastawić czajnik.

— Co ty, oszalała? Jak bez faceta? — biadoliła za nią Ewa. — Tobie to dobrze samotnej?

Jadzia zatrzymała się i spojrzała na sąsiadkę. Brudny szlafrok rozdarty, włosy potargane, oczy błyszczące febrą, pod jednym nabrzmiewał siniak.

— Nie jestem samotna, Ewka. Mam córkę. I nie mam siniaków. I nie nocuję u sąsiadów.

— No, czym się chwalisz! — prychnęła Ewa. — Twoja córka rośnie bez ojca. Kto wie, co z niej wyrośnie bez męskiej ręki! A siniaki… Bij