Niespodziewane olśnienie

Decyzja dojrzała niespodziewanie

Agnieszka z matką żyły we dwójkę. Odkąd dziewczynka pamiętała, nigdy nie widziała ojca. W dzieciństwie nawet nie zastanawiała się, kim był, gdzie się podział. Teraz tylko snuła domysły, że był „bohaterem-lotnikiem”. Nie mieli też żadnych krewnych, bo matka od szóstego roku życia wychowywała się w domu dziecka.

Matka nie zdążyła opowiedzieć Agnieszce o swoim związku z jej ojcem. Najwyraźniej nawet nie był jej mężem, a teraz już nie było kogo zapytać.

Życie w domu dziecka

W wieku trzynastu lat Agnieszka przeżyła prawdziwy wstrząs i żałobę – jej matka odeszła, serce było słabe. Córka często widziała, jak łapała się za pierś i grymasiła.

— Nawet nie rozumiałam, że mama ma chore serce i że to poważne — przyznawała sobie Agnieszka. — Myślałam, że jak zwykle minie i znów będzie radosna.

Ale Agnieszka została sama. Złamały się matczyne skrzydła, które osłaniały i chroniły ją przed okrutnym światem. Musiała szybko dorosnąć. Trafiła do domu dziecka.

Tam zdążyła się nacierpieć. Zwłaszcza nocą było strasznie – ich sypialni nikt nie pilnował. Dzieci były okrutne, wyzywały się, biły. Choć starała się trzymać na uboczu, i tak dostawało się jej od starszych dziewczyn i chłopaków.

Agnieszka nie uważała się za ładną – przejmowała się swoim wyglądem. W wieku trzynastu lat wyglądała na dziesięć, była chuda, z zadartym nosem i piegami. Za to nauka w szkole przychodziła jej z łatwością.

Nowa rodzina i życie Agnieszki

W domu dziecka spędziła krótko, może rok, ale ten czas wydał się jej wiecznością. Matka Agnieszki miała przyjaciółkę z domu dziecka, Martę, i to ta dobra dusza nie pozwoliła, by dziewczynka została sierotą na długo.

— Jak można zaopiekować się Agnieszką? — zapytała Marta dyrektorkę, gdy przyjechała z mężem Jakubem do placówki.

Dyrektorka przyjrzała im się uważnie, widocznie znalazła w nich coś godnego zaufania, bo poprosiła o dokumenty.

— Znaliście dziewczynkę albo jej matkę wcześniej?

— Z Agnieszką nie, ale z jej matką wychowywałyśmy się razem — odpowiedziała Marta, a mąż przytaknął. — Niedawno dowiedziałam się, że odeszła, więc odnalazłam jej córkę.

Dyrektorka wyjaśniła wszystko szczegółowo, a wkrótce po załatwieniu formalności Marta i Jakub zabrali Agnieszkę do siebie. Mieli już własną rodzinę: prawie szesnastoletniego Dominika i dwunastoletnią Zosię. Agnieszka od pierwszych dni próbowała się z nimi zaprzyjaźnić, ale widziała, że to nie działa. Nie traktowali jej jak swojej, tym bardziej że zazdrościli Martcie o nią. Przecież to ich mama, a tu nagle pojawia się obca dziewczynka, którą rodzice traktują z czułością.

Gdy Agnieszka pytała Dominika o coś, odwracał się i szedł do swojego pokoju. Zosia też z nią nie rozmawiała, a gdy tylko mama nie widziała, pokazywała jej język i robiła miny.

— Może to moja wina, że nie umiem się z nimi zaprzyjaźnić. To dlatego, że jestem brzydka — cierpiała po cichu Agnieszka, patrząc w lustro. — Prawdziwa pokraka, małe oczy, piegi. Komu taka może się podobać?

Nie była aż tak brzydka. Wiek dojrzewania, owszem, miał swoje niedoskonałości, ale bardzo przejmowała się swoim wyglądem, zwłaszcza gdy patrzyła na Zosię. Tamta była ładna, z lokami, o których Agnieszka marzyła – ona sama miała proste, jasne włosy.

Dzieci były spokojne i nie sprawiały problemów.
Agnieszka czuła, że Marta stara się ją pokochać, traktuje ją z życzliwością i czułością, na tyle, na ile potrafi. Prawda była taka, że nie miała dla niej zbyt wiele czasu. Ona i Jakub ciągle byli zajęci – prowadzili małą agencję nieruchomości i kręcili się jak wiewiórki w kołowrotku. Dla dzieci zostawało niewiele chwil. Mieli szczęście, że ich własne pociechy były spokojne i nie sprawiały większych kłopotów.

— Jak dobrze, że nasze dzieci zaakceptowały Agnieszkę — mówiła czasem Marta do męża, a on przytakiwał.

— Tak, u innych bywa gorzej, dzieci nie potrafią się dogadać — odpowiadał Jakub.

Tak myśleli, bo nie wnikali w relacje między dziećmi. Na zewnątrz wszystko wyglądało dobrze i spokojnie. Agnieszka nigdy się nie skarżyła, ich własne dzieci też milczały. Ale w środku każdy z nich przeżywał burzę.

Rozterki

Właśnie w wieku trzynastu lat Agnieszka musiała dorosnąć i zrozumieć, że życie nie jest usłane różami.

— Nie mam już tej ciepłej troski, którą dawała mi mama. Odeszła i nie słyszę już jej opiekuńczych słów, żebym założyła czapkę, ubrała się cieplej zimą. Mama już nie martwi się, żebym się nie przeziębiła. Pamiętam, jak czytała mi bajki na dobranoc. Jak było dobrze i bezpiecznie przy niej. Zawsze dmuchała na rozbite kolano, smarowała je jodyną i delikatnie ocierała moje łzy. Teraz wiem, jak ciężko żyć bez własnej mamy, nawet w dobrej, zamożnej rodzinie — często myślała Agnieszka w samotności, zachowując te myśli dla siebie.

Starała się nie kłócić z Dominikiem i Zosią. Z wielkim szacunkiem odnosiła się do Marty i Jakuba. Była im wdzięczna już za to, że zabrali ją z domu dziecka. A tym bardziej, że karmili i ubierali ją tak samo dobrze, jak własne dzieci.

— Oczywiście ciocia Marta to dobra kobieta, ale nigdy nie stała się dla mnie prawdziwą mamą, kimś bliskim. Dlatego jest mi smutno — myślała Agnieszka, zasypiając. — Ale bardzo się staram im się podobać.

Tak, Agnieszka starała się wszystkim przypodobać. Pragnęła czułości, więc przytulała się do Marty, choć jeszcze nie rozumiała, że powinna to robić, gdy Dominik i Zosia nie widzą. Gdy tylko Marta obejmowała Agnieszkę, tamci nadymali się z zazdrości i wychodzili. Z czasem dziewczyna nauczyła się ukrywać swoje uczucia.

Nadszedł czas matury. Agnieszka uczyła się bardzo dobrze, więc powiedziała Marcie:

— Zostanę nauczycielką.

— Cieszę się, Agnieszko, wybierasz dobrą drogę. Nauka jest ważna, a my ci pomożemy — odpowiedziała Marta szczerze.

Studia i praca z dziećmi

Dostała się na pedagogikę i również dobrze sobie radziła. Po pierwszym roku dowiedziała się, że potrzebni są studenci do pracy jako wychowawcy w kolonii. Agniesz