Nieszczęście w szczęściu

Kierownik działu sprzedaży Grzegorz był nieżonaty, więc gdy zobaczył młodą i piękną Zosię, od razu się zakochał. Pierwszego dnia pracy w jego dziale podszedł do niej bez wahania.

„Dzień dobry, koleżanko” – powiedział z tak ciepłym uśmiechem, że Zosia mimowolnie zatrzymała na nim wzrok.

„Dzień dobry” – odpowiedziała miękkim głosem, odpowiadając uśmiechem.

„Zaczynasz od dziś. Wprowadzi cię Kinga, nasza starsza specjalistka” – wskazał w jej stronę – „zapoznaj się z obowiązkami. Powodzenia, mam nadzieję, że się dogadamy.”

Koleżanki, głównie kobiety, spojrzały na szefa z zaciekawieniem, a gdy wyszedł, Kinga szepnęła do siedzącej obok Weroniki:

„Od kiedy to nasz Grzegorz tak interesuje się nowymi pracownikami?” – obie się zaśmiały.

Zosia początkowo się rozglądała, w końcu nowy zespół, ale zachowywała się nie tyle skromnie – bo skromność nigdy nie była jej mocną stroną – ile raczej wycofana, obserwując sytuację. Młoda, ale przebiegła, miała zaledwie dwadzieścia dwa lata, a już od siedemnastego roku życia rozbiła kilka małżeństw. Nawet w technikum związała się z nauczycielem znacznie starszym od siebie, ale to on pierwszy się opamiętał i zerwał kontakt, gdy plotki dotarły do jego żony.

Minęło trochę czasu i pewnego dnia Grzegorz zaproponował jej kawę po pracy.

„Czemu nie? Jesteś moim szefem, a z szefem warto utrzymywać dobre relacje, prawda?” – uśmiechnęła się.

Zosia uśmiechała się tak słodko i niewinnie, że na początku pomyślał, że żartuje. Ale ucieszył się, bo się zgodziła. Grzegorz miał trzydzieści lat, nigdy nie był żonaty, miał wprawdzie związki, ale zawsze kończyły się przed ślubem. Więc ten romans rozwinął się szybko – zakochał się, spotykali się, aż w końcu wszyscy w biurze zdębieli, gdy ogłosił, że on i Zosia zapraszają ich na wesele.

### Życie rodzinne Grzegorza

Spełniał każde życzenie Zosi. Nawet zaakceptował jej warunek.

„Nie planujemy dzieci, chcę jeszcze pożyć dla siebie. Jak będę gotowa, ci powiem. Na razie, kochanie, żadnych pieluch i śpioszków.”

Grzegorz myślał, że z czasem żona zrozumie, że rodzina bez dziecka to nie rodzina. Ale czas mijał, a Zosia nie zamierzała rodzić, a za każdym razem, gdy poruszał temat, ostro go ucinała.

„Grzesiu, uprzedzałam cię, a ty się zgodziłeś. Nie dręcz mnie tematem dziecka. Nie jestem jeszcze gotowa.”

Minęło jeszcze trochę czasu, aż pewnego dnia mąż zobaczył, jak żona wychodzi z łazienki zdruzgotana, z testem ciążowym w ręku.

„Zosia, jesteś w ciąży?” – skinęła głową.

A on z radości podniósł ją na ręce, a ona wybuchnęła płaczem.

„Nie chcę rodzić, nie chcę być grubą krową! Musisz coś z tym zrobić!” – ale on trzymał ją w ramionach i całował w mokre od łez policzki.

„Nie złość się, nie płacz, to przecież szczęście. Jak bardzo cię kocham, Zosieńko. Będziemy mieli dziecko!”

Ale Zosia była zdeterminowana – poszła do lekarza i wzięła skierowanie, by się tego pozbyć. Grzegorz jednak przybiegł do szpitala na czas, zanim weszła do gabinetu. Z awanturą wyprowadził ją na ulicę.

„Błagam cię, Zosia. Nie rób tego, niech nasze dziecko się urodzi. Będę ci we wszystkim pomagał. Obiecuję.”

Żona w końcu się zgodziła, pod warunkiem, że nie będzie zmieniała pieluch ani nie wstawała w nocy do dziecka. Przez całą ciążę nie odstępował jej na krok, spełniając każde kaprysy. Wreszcie nadszedł ten dzień – Grzegorz zawiózł ją do szpitala. Gdy na świat przyszła zdrowa córeczka, odetchnął z ulgą.

Zadowolony i szczęśliwy pojechał do domu odpocząć. Następnego dnia wrócił do szpitala odwiedzić żonę i córkę, ale pielęgniarki oznajmiły:

„Pańskiej żony tu nie ma. Uciekła, dziecko zostawiła.”

„Nie może być” – nie wierzył Grzegorz. – „Może wyszła gdzieś, może jej poszukacie?”

„Nie, wyjechała. Proszę, zostawiła list.” – Pielęgniarka podała mu złożoną kartkę.

Ani w biurze, ani w domu Zosia się nie pokazała, nie odbierała telefonów, zmieniła numer. Dopiero po półtora miesiąca zadzwoniła.

„Spakuj moje rzeczy, przyjedzie po nie mój Artur. Rozwód możesz sam załatwić, ja i tak nie przyjdę.”

O córce nawet nie wspomniała – nie była jej potrzebna, tak jak Grzegorz. I tak został dla małej Alinki i ojcem, i matką. Na szczęście niedaleko mieszkała jego mama, która pomagała w opiece nad wnuczką.

### Kinga

Telefon zadzwonił. Kinga odebrała – dzwoniła pani Marta, nauczycielka jej syna, Kacpra, który chodził do drugiej klasy.

„Proszę natychmiast przyjść do szkoły, syn narobił tu problemów” – powiedziała krótko i się rozłączyła.

Kinga złapała torbę, zwolniła się z pracy i pobiegła do szkoły.

„Co mógł zrobić Kacper? Przecież to spokojne dziecko, nigdy nie sprawia kłopotów” – myślała w biegu.

Kacper urodził się wbrew wszystkim diagnozom lekarzy. Jej mąż, Marek, przed ślubem uczciwie przyznał, że jest bezpłodny, miał nawet zaświadczenie. To był jego trzeci związek.

„No cóż, może lekarze się mylą, zawsze jest jakiś margines błędu” – zgodziła się wyjść za niego, bo kochała, ale liczyła, że jeśli nie będą mieli dzieci, zawsze mogą adoptować. Na razie nie mówiła o tym Markowi.

W pierwszym małżeństwie Marek wytrzymał pół roku i odszedł, oskarżając żonę o zdrady – i słusznie. Druga żona sama go zostawiła, gdy po badaniach okazało się, że nie mogą mieć dzieci. Bardzo chciała zostać matką. Dlatego przed Kingą Marek był uczciwy.

Ale wbrew wszystkiemu Kinga zaszła w ciążę. Biegła od lekarza, by podzielić się radością z mężem. W ręku trzymała zaświadczenie – osiem tygodni ciąży.

„Marku, mamy powód do radości, patrz!” – podała mu dokument. – „Będziemy mieli dziecko! Mówiłam, że lekarze mogą się mylić. Będziemy mieli malucha, jestem taka szczęśliwa!”

Nie spodziewała się jego reakcji – z całej siły uderzył ją w twarz.

„Radość? Z czego? Że przy żyjącym mężu