Prawdziwy z niego gość

– Kasia, jak można tak wychowywać dziewczynkę? – ciągle pytała swoją siostrę Marzena. – Przecież to dziewczynka, a nie chłopak.

Aneta i Marzena to dwie rodzone siostry, obie dawno wyszły za mąż i urodziły dzieci. Aneta miała córkę Zosię i syna, a Marzena tylko jedną córeczkę – Anię.

Siostry często się spotykały, głównie Marzena przyjeżdżała z Anią do Anety, bo ta mieszkała w domu z ogrodem. Był tam piękny, zadbany dziedziniec z altanką, gdzie można było posiedzieć, a dzieci miały gdzie się bawić. Marzena z rodziną żyła w bloku.

Marzena oczywiście była pewna, że jej Ania jest mądrzejsza, ładniejsza i bardziej utalentowana niż Zosia. Różnica wieku między dziewczynkami wynosiła rok – Zosia była starsza.

– Aneta, twoja Zosia znowu wlazła na drzewo! Co to ma znaczyć? – próbowała wpłynąć na siostrę w kwestii wychowania córki.

– A co w tym złego? – dziwiła się Aneta. – To dziecko, musi się rozwijać.

– Ale nie po drzewach skakać! To zajęcie dla chłopaków, a nie dziewczynek – przekonywała Marzena, ale siostra tylko się uśmiechała.

Dziewczynki się przyjaźniły. Może i Ani chciało się bawić tak swobodnie jak Zosi, nawet wejść na drzewo, ale mama pilnowała jej surowo. Nic takiego nie było dozwolone.

Zosia nigdy nie zazdrościła kuzynce, choć Marzena była pewna, że powinna. W dzieciństwie i w szkole Zosia miało to gdzieś. Żyła własnym życiem – była żywiołowa i wszędzie jej pełno.

Uwielbiała porządkować rzeczy w garażu taty. Zosia uchodziła za wulkan energii, nie ustępowała chłopakom w niczym – wdrapywała się za nimi na drzewa, biła się z nimi, broniąc siebie i młodszego brata, a czasem nawet przełaziła przez płot do cudzego ogrodu po jabłka. Prawie nie bawiła się lalkami, nie interesowały ją fryzury, kokardy i sukienki. Najbardziej lubiła grzebać z tatą w garażu, oglądać klucze, śruby i nakrętki, a przede wszystkim – układać wszystko na swoim miejscu.

– Córciu, nie przeszkadzaj mi z tym porządkiem – mówił tata. – Po twoim sprzątaniu nic nie mogę znaleźć. Lepiej podaj mi klucz na szesnaście. – A ona natychmiast podawała właściwy narzędzie. Rozumiała, co do czego służy, a tata ją chwalił, co ją bardzo cieszyło.

Ania była zupełnym przeciwieństwem Zosi. Ubierano ją jak lalkę. Zawsze miała na sobie piękne sukienki, białe getry z frędzlami i ogromne kokardy. Sukienki Ani nie podobały się Zosi, bo zawsze były pełne falbanek i koronek.

Ciągle słychać było krzyki Marzeny:

– Aniu, nie wchodź do piaskownicy, pobrudzisz getry! Odejdź od drzwi – tam wieje! Nie dotykaj cudzych zabawek, są brudne! Po co wzięłaś to jabłko? Pełno na nim zarazków! – Tylko „nie wolno” i „nie rusz”.

Zosia zawsze się dziwiła i właśnie za to nie lubiła ciotki Marzeny. Za dużo zakazów, z Anią nawet nie było fajnie bawić się na podwórku. A za płot na ulicę mama w ogóle jej nie wypuszczała.

– Gdzie ty, Aniu? Tam są brudne psy i koty, chłopaki mogą cię skrzywdzić. Niech Zosia idzie, a ty zostań z nami. – Zosi szczerze mówiąc, było bardzo żal kuzynki.

– Ciociu Marzeno, niech Ania idzie ze mną, nikt jej nie skrzywdzi – próbowała się za nią wstawić.

Ale ciotka surowo spojrzała na Zosię.

– Nie, Ania nigdzie nie wyjdzie…

W szkole Zosia uprawiała lekkoatletykę, grała w siatkówkę w drużynie szkolnej, a potem nawet zainteresowała się sztukami walki. Ciotce Marzenie włosy stawały dęba, gdy słyszała, czym zajmuje się siostrzenica.

– Czy dziewczynki powinny być tak wychowywane? – pytała ciągle Anetę.

– Niech robi, co chce, i sama wytycza sobie drogę w życiu – odpowiadała siostra, broniąc córki.

Za to córka Marzeny chodziła do szkoły muzycznej, uczyła się grać na pianinie, mama zapisała ją też na tańce towarzyskie. Próbowała zrobić z córki artystkę, zapisała ją na zajęcia plastyczne, ale Ani to nie interesowało – nie umiała rysować i nie miała na to ochoty. Więc rzuciła to zajęcie. Nie wyszło.

Na pierwszym roku studiów Zosia poznała Kamila właśnie na treningu sztuk walki. On też tam ćwiczył. Nie był przystojniakiem, ale sympatycznym.

– Cześć – pierwszy podszedł do niej. – Obserwuję cię, świetnie ci idzie. Ja jestem Kamil, a ty Zosia. Już się o tobie trochę dowiedziałem – śmiał się szczerze i swobodnie.

Jego uśmiech i radosne błyski w oczach przekonały Zosię. Też się uśmiechnęła. Czuli się, jakby znali się od lat.

– Cześć, ale chyba nie widziałam cię na uczelni?

– Ja nie studiuję u ciebie, pracuję jako mechanik, a zaocznie uczę się w politechnice – odparł Kamil.

Od tamtej pory zaczęli się spotykać. Oboje ciągnęli do siebie, razem chodzili na treningi, spacerowali po parku, oglądali filmy. Wspólne zainteresowania bardzo ich zbliżyły.

– Mamo, tato, jutro przyjdę z Kamilem. On już przedstawił mnie swojej mamie. Teraz ja was z nim poznaję – oznajmiła rodzicom.

– No dobrze, zapraszamy – zgodzili się.

Kamil szybko znalazł wspólny język z rodzicami, zwłaszcza z tatą. Od razu zagadali o garażu, technice i samochodach. Tatę bardzo ucieszyło, że Kamil jest mechanikiem i studiuje na politechnice. Znaleźli wspólną nić.

Mijał czas. Zosia i Kamil spotykali się, a pod koniec drugiego roku córka oznajmiła rodzicom:

– Mamo, tato, postanowiliśmy z Kamilem wynająć mieszkanie i zamieszkać razem.

Aneta była przeciwna:

– Córeczko, jeszcze za wcześnie. Powinnaś myśleć o nauce, a nie… – burczała.

Ale tata niespodziewanie ich poparł – polubił Kamila. Kiedy przyjeżdżali, obaj siedzieli w garażu i majsterkowali przy starym „Maluchu”. Obaj też lubili piłkę nożną, oglądali mecze i kibicowali tej samej drużynie.

Gdy Marzena się o tym dowiedziała, jej oburzenie nie miało granic.

–