Było to nad wodą

Było to nad morzem
„Musisz odpocząć, ile można pracować, Władka? Zupełnie nie jesteś sobą, gdzie ten twój płomienny wzrok, gdzie ta twoja radosna energia, którą zawsze wszystkich zarażała? No rozwiódłszy się, to rozwiódłszy z tym swoim…” – matka dodała nieprzyzwoite słowo – „dobrze zrobiłaś, nie ma co się męczyć.”

„Mamo, ależ ja się nie męczę, minął już rok od rozwodu, zdążyłam się przyzwyczaić. Córka nie daje mi się nudzić. A poza tym moja Zosia jest wyraźnie dojrzała jak na swój wiek. Często zaskakuje mnie swoją mądrością, a przecież nie ma jeszcze dwunastu lat. To wszystko przez te twoje czasopisma, które kupujesz. Czyta wszystko, co wpadnie jej w ręce” – mówiła córka.

Postanowiły z Zosią pojechać nad morze.
„Właśnie, Zosia też powinna odpocząć, jest przecież taką mądrą dziewczynką, w szkole ma same piątki, niech i ona się trochę odpręży. Proponuję, żebyście pojechały nad morze. Na żadne sanatoria ani wycieczki nie mamy teraz pieniędzy, ale w prywatnym kwaterunku da się mieszkać. Ja wam dołożę” – nalegała matka.

„Mamo, zgódź się” – usłyszała Władka głos córki – „zwłaszcza że babcia nam pomoże. A może babciu, ty też z nami pojedziesz?” – dodała wesoło. „Wiesz, mamo, woda i słońce karmią rośliny, dzięki czemu stają się silne i wytrzymałe. Tak samo i my z tobą nabierzemy sił i zdrowia” – Zosia wyraźnie kogoś cytowała.

„Boże, skąd ty to znasz, Zosiu?”

„No przecież czytam, to z czasopism babci. No i chodzę do szkoły, gdybyś nie zauważyła” – śmiała się córka.

Zbliżał się urlop Władki i już zdecydowała, że z Zosią pojadą nad morze. W ostatnim dniu przed wyjazdem, wychodząc z biura, powiedziała koleżankom:

„No to pa, dziewczyny, wreszcie odpoczynek.”

„Władka, odpoczywaj na całego, opalaj się, pływaj i poznaj jakiegoś przystojniaka” – życzyły jej wesoło koleżanki.

Rozpoczęły się przygotowania. Walizka powoli się zapełniała. Pojechały do centrum handlowego, kupiły nowe stroje kąpielowe i szorty. Zosia z radości śpiewała:

„Było to nad morzem, szła po piasku, a on patrzył na nią…”

„Córciu, o czym ty mówisz? Skąd znowu te słowa?”

„Mamo, czytałam w czasopiśmie.”

„Za wcześnie jeszcze na takie lektury, trzeba je wyrzucić” – mówiła Władka.

„Mamo, zapominasz, że jest jeszcze internet.”

„To i go odetnę.”

„No mamusiu, to już przemoc nad osobą” – śmiała się Zosia.

„No to, osobistości, pakuj swoje rzeczy” – odparła matka.

„Mamo, a Weronika mi zazdrości, też chce nad morze. Nigdy tam nie była i nawet nie wie, jak to wygląda.”

„Rozumiem. W ich rodzinie jest ciężko, matka jest niepełnosprawna, ojca nie ma. Wiem, jak im trudno” – smutno powiedziała Władka. – „Może Weronika dorośnie i życie się do niej uśmiechnie. Wtedy pojedzie z mamą nad morze.”

„Może, ale kiedy to jeszcze będzie” – równie smutno dodała córka.

Wieczorem przed wyjazdem siedziały na kanapie i rozmawiały głównie o morzu, gdy nagle Zosia znowu rzuciła:

„Mamo, a może tam spotkasz swojego wybranka?”

„Kogo?” – Władka aż podskoczyła.

„No miłość twojego życia, jak to czytałam: »było to nad morzem, gdzie koronkowa piana…« Właśnie z tej koronkowej piany wyłoni się twój przeznaczony…”

„Zosiu, o czym ty myślisz? Ja nawet nie myślę, a ona…” – załamała ręce Władka.

„Oj, dobra mamo, idę spać” – szybko zeskoczyła z kanapy i pobiegła do swojego pokoju.

Jechały pociągiem. Podróż trwała całą dobę. Władka z Zosią cieszyły się, patrzyły przez okno, podziwiały mijane krajobrazy. Ostatni raz były nad morzem cztery lata temu, teraz radość je rozpierała.

Na dworzec dotarły wieczorem, dojechały do kwatery. Gospodyni powiedziała:

„Dziewczynki, to wasza połowa, tu będziecie mieszkać, a drugą część zajmuje młody człowiek – porządny chłopak, ma na imię Krzysztof.”

„A co nas to obchodzi” – pomyślała Władka i zaczęły się urządzać.

„Mamo, chodźmy nad morze” – wołała Zosia – „potem się rozpakujemy, może się wykąpiemy…”

Władce też się chciało iść, zwłaszcza że morze było blisko – wystarczyło wyjść za bramę.

„Idźmy, wieczorem przyjemnie się pływa i nie spalimy się, słońce już nie takie mocne” – zgodziła się.

„Mamusiu, jakie to piękne” – paplała Zosia – „wreszcie, oto jest morze.”

Zrzuciła klapki i wbiegła do wody, uśmiechając się z zachwytu. Potem wyskoczyła, zdjęła spodenki i bluzkę i znowu pobiegła do wody. Fale leniwie obmywały brzeg. Władka zauważyła, że morska piana przy brzegu rzeczywiście była koronkowa.

Gdy wracały, było już ciemno. Na werandzie stał przystojny mężczyzna, sącząc piwo z puszki. Gdy przechodziły obok, Zosia nagle powiedziała:

„Piwo zawiera toksyczne substancje, a nawet sole metali ciężkich…”

„O, dobry wieczór” – odezwał się – „skąd u was takie głębokie wiadomości?”

„Dobry wieczór” – jednocześnie przywitały się matka z córką, a Zosia dodała: „Trzeba więcej czytać i interesować się światem” – odparła dumnie i weszła do pokoju, za nią podążyła matka.

Krzysztof pomyślał:

„A ja się martwiłem, że będzie nudno. Z taką sąsiadką na pewno się nie znudzę, patrzcie ją, o toksynach mi prawi.”

Następnego dnia Władka zaproponowała córce:

„Może pójdziemy na wycieczkę, a nad morze wieczorem? Jeszcze zdążymy się opalić.”

„Dobrze, mamo, zgadzam się. Musimy poznać okolicę i zobaczyć, co tu jest ciekawego.”

Wieczorem poszły nad morze. Plaża była już pusta. Od razu zauważyły swojego sąsiada, który w okularach przeciwsłonecznych siedział na leżaku i patrzył w dal.

„Mamo, patrz,