Nieszczęście prowadzi do szczęścia

Nie byłoby szczęścia

Kierownik działu sprzedaży Grzegorz nie był żonaty, więc gdy zobaczył młodą i piękną Julitę, od razu się zakochał. Przyszła pierwszego dnia do pracy w jego zespole, a on natychmiast podszedł do niej.

— Dzień dobry, koleżanko — powiedział z tak ciepłym uśmiechem, że wzrok Julity mimowolnie zatrzymał się na nim.

— Dzień dobry — odpowiedziała łagodnym głosem i odwzajemniła uśmiech.

— A więc do dzieła. Wprowadzi cię w obowiązki Krystyna, nasza starsza koleżanka — spojrzał w jej stronę. — Zapoznaj się z instrukcją. Życzę powodzenia, mam nadzieję, że się dogadamy.

Koleżanki, w większości kobiety, spojrzały na szefa z zainteresowaniem, a gdy wyszedł, Krystyna szepnęła do siedzącej obok Weroniki:

— Od kiedy to nasz Grzegorz zwraca uwagę na nowe pracownice? — i obie się zaśmiały.

Julita początkowo się rozglądała — w końcu nowy zespół. Nie była może skromna, zresztą skromność nigdy nie była jej mocną stroną, ale cicho zajęła pozycję obserwatorki. Młoda, ale przebiegła — miała zaledwie dwadzieścia dwa lata, a od siedemnastego roku życia zdążyła już rozbić kilka małżeństw. Nawet w czasie nauki w technikum uwikłała się w romans z dużo starszym wykładowcą, ale to on pierwszy opamiętał się i zerwał kontakt, gdy plotki dotarły do jego żony.

Minęło trochę czasu i pewnego dnia Grzegorz zaproponował jej spotkanie po pracy w kawiarni.

— A czemu nie? Jesteś moim szefem, a z szefem trzeba utrzymywać dobre relacje — uśmiechnęła się.

Julita uśmiechała się tak słodko i niewinnie, że początkowo pomyślał, iż żartuje. Ale ucieszył się, że się zgodziła. Grzegorz miał trzydzieści lat, nigdy nie był żonaty, choć zdarzały mu się związki, ale nigdy nie doszło do poważnych zobowiązań. Ten romans rozwinął się szybko — zakochał się, spotykali się, aż w końcu cały zespół zdziwił się, gdy ogłosił, że on i Julita zapraszają ich na ślub.

Życie rodzinne Grzegorza

Spełniał każde życzenie i kaprys Julity. Nawet zaakceptował jej warunek.

— Żadnych dzieci na razie nie planujemy, chcę żyć dla siebie. Gdy poczuję, że jestem gotowa na macierzyństwo, dam ci znać. A na razie, kochanie, żadnych pieluch i śpioszków.

Grzegorz sądził, że z czasem żona zrozumie, że rodzina bez dzieci to nie rodzina. Ale czas mijał, a Julita nie zamierzała rodzić, i za każdym razem, gdy poruszał temat dziecka, ostro go ucinała.

— Grzesiu, od razu cię uprzedziłam, a ty się zgodziłeś, więc nie zawracaj mi głowy dzieckiem. Nie jestem jeszcze gotowa.

Minęło jeszcze trochę czasu, aż pewnego dnia mąż zobaczył, jak żona wyszła z łazienki zmartwiona, trzymając w ręku test ciążowy.

— Julka, jesteś w ciąży? — skinęła głową.

A on z radości chwycił ją w ramiona, a ona rozpłakała się.

— Nie chcę rodzić, nie chcę być tłustą krową. Musisz coś z tym zrobić! — ale on trzymał ją i całował w mokre od łez policzki.

— Nie złość się i nie płacz, to przecież szczęście. Jak bardzo cię kocham, Julciu! Będziemy mieli dziecko!

Ale Julita była zdeterminowana — poszła do lekarza i wzięła skierowanie, by się tego pozbyć. Grzegorz jednak przybiegł do szpitala na czas, zanim weszła do gabinetu. Ze skandalem wyprowadził ją na ulicę.

— Błagam, Julka. Nie rób tego, niech nasze dziecko się urodzi. Będę ci we wszystkim pomagał. Obiecuję — przekonywał.

Żona zgodziła się pod warunkiem, że nie będzie zmieniać pieluch ani wstawać w nocy do dziecka. Przez całą ciążę Grzegorz nie odstępował jej na krok, spełniając każde życzenie. W końcu nadszedł ten dzień — zawiózł ją do szpitala. Dopiero gdy na świat przyszła zdrowa córeczka, odetchnął z ulgą.

Zadowolony i szczęśliwy pojechał do domu odpocząć. Następnego dnia wrócił do szpitala, by odwiedzić żonę i córeczkę, lecz usłyszał:

— Pańskiej żony już tu nie ma. Uciekła, dziecko zostawiła.

— Niemożliwe — nie wierzył Grzegorz. — Może wyszła gdzieś, poszukajcie jej.

— Nie, odeszła. Proszę, zostawiła panu kartkę — pielęgniarka podała mu złożony na pół kawałek papieru.

Julity nie było ani w pracy, ani w domu, nie odbierała telefonów, zmieniła numer. Dopiero po półtora miesiąca zadzwoniła.

— Spakuj moje rzeczy, przyjedzie po nie mój Artur. Rozwód możesz sam załatwić, bo ja nie przyjdę.

O córeczce nawet nie wspomniała — nie była jej potrzebna, tak jak Grzegorz. I tak został dla małej Alinki i ojcem, i matką. Na szczęście niedaleko mieszkała jego mama, która pomagała w opiece nad wnuczką.

Zofia

Gdy zadzwonił telefon, Zofia odebrała. Dzwoniła pani Maria, nauczycielka Kuby, jej syna, który chodził do drugiej klasy.

— Proszę natychmiast przyjść do szkoły, pani syn narozrabiał — powiedziała krótko i się rozłączyła.

Zofia złapała torbę, zwolniła się z pracy i pobiegła do szkoły.

— Co mógł zrobić Kuba? Przecież to spokojny chłopiec, nigdy nie sprawia problemów — myślała, idąc szybko.

Jej Kuba urodził się wbrew wszystkim prognozom lekarzy. Mąż Jakub przed ślubem szczerze ją uprzedził, że jest bezpłodny, miał nawet zaświadczenie. To był jego trzeci związek małżeński.

— No cóż, może lekarze się pomylili, zawsze jest jakiś procent — zgodziła się wyjść za niego, bo kochała, ale miała nadzieję, że jeśli nie będą mieli dzieci, zawsze mogą adoptować. Jakubowi na razie o tym nie mówiła.

W pierwszym małżeństwie Jakub wytrzymał zaledwie pół roku i odszedł, oskarżając żonę o zdrady — i słusznie. Druga żona sama go zostawiła po tym, jak nalegała na badania, które potwierdziły jego bezpłodność. Bardzo chciała zostać matką. Dlatego przed Zofią Jakub był szczery.

Ale wbrew wszystkiemu Zofia zaszła w ciążę. Biegła od lekarza, by podzielić się z mężem radością. W ręku trzymała zaświadczenie: osiem tygodni ciąży.

— Jakubie, mamy powód do radości, patrz — podała mu dokument. — Będziemy mieli dziecko. Mówiłam, że lekarze mogą się mylić. Będziemy mieli malucha, jestem taka szczę