Mury z piasku

Ściana okazała się z piasku

Pod koniec dziewiątej klasy Marianna zaokrągliła się w biodrach, a już wielu chłopaków, a nawet młodzi mężczyźni, zerkało na smukłą i urodziwą dziewczynę. Rodziców Marianny we wsi wszyscy znali i szanowali. Matka Anna pracowała jako kierowniczka poczty, a ojciec Jan był mechanikiem. Dom mieli duży – początkowo myśleli, że będą mieli liczną rodzinę, więc i postawili obszerny dom. Ale urodziła się tylko jedna córka, i tyle, więcej Anna nie mogła zajść w ciążę.

— Marianna! — zawołała matka. — Chodź powiesić pranie, właśnie je uprałam.

— Dobrze, mamo, zaraz…

Na dworze panował upał. Marianna w krótkiej sukience wyszła z domu z miską wypranych ubrań i podeszła do sznura rozciągniętego w podwórku.

We wsi wszyscy znali tę piękną i niesforną dziewczynę — miała gorący, wybuchowy charakter. W wieku szesnastu lat rozkwitła, a już i sama zerkała na mężczyzn z wyrachowaniem.

— No i córka Jana, w mig stała się pięknością — szeptały miejscowe kobiety, śledząc ją wzrokiem. — Niejednemu chłopakowi zawróci w głowie, całkiem mu rozum pomiesza.

Podchodząc do sznura, Marianna rozwieszała pranie, gdy nagle jej wzrok padł na Szymona, który siedział na ławce pod drzewem i palił, nie spuszczając z niej oczu. To przyjaciel jej ojca — Jan poprosił Szymona i Darka, żeby pomogli mu ułożyć płytki w ogrodzie. Jan poszedł do domu po kompot, bo mężczyźni mieli pragnienie, a Darek w tym czasie nosił piasek wiadrem z hałdy.

Marianna przez ramię rzuciła Szymonowi spojrzenie, od którego ten się zakrztusił dymem. Potem powoli się schyliła, wygięła jak sarna i rozwieszała duży ręcznik.

— No, Marianka, co ty wyprawiasz? Kręcisz się przede mną jakbyś mnie kusiła — pomyślał Szymon.

A Marianna nie zamierzała kończyć tego przedstawienia. Rozwiesiwszy pranie, usiadła obok niego, a Szymonowi aż krew uderzyła do głowy, pulsując w skroniach.

— Co, wujku Szymonie, gorąco dziś? — przysunęła się jeszcze bliżej.

— Taaak, Marianko, upał, skwar — otarł pot, który nagle wystąpił mu na czole.

— Widzę, opaliłeś się — uśmiechnęła się.

— To ja po prostu mam śniadą cerę, nie opalałem się — odpowiedział dumnie, lecz powściągliwie.

Potem podniósł oczy i wpatrzył się w nią, mrużąc je od słońca. Skrzyżował ręce na piersi, dając do zrozumienia, że rozmowa skończona. Marianka to jeszcze dziecko, po co z nią flirtować, a do tego córka przyjaciela. Wtedy podszedł Jan z kompotem i kubkiem.

— Darku, chodź się napić, gorąco — zawołał. — Odpocznij chwilę. Dziś wieczorem skończymy, dobrze, że zaczęliśmy wcześnie układać te płytki.

Marianna wstała i poszła do domu. Szymon śledził ją wzrokiem spod opuszczonych powiek. Nikt nie wiedział, co się w nim działo.

Szymon miał trzydzieści cztery lata, ale wciąż nie był żonaty. Przystojny, postawny, smukły, o śniadej cerze i piwnych oczach, z silnymi dłońmi. Wiele dziewczyn we wsi za nim szalało, ale nie mógł wybrać tej jednej, z którą chciałby spędzić życie.

Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, rozlewając po niebie różowe światło, Szymon wyszedł spod prysznica, który Jan zbudował w ogrodzie, niedaleko domu. Lubił słuchać śpiewu ptaków i cieszyć się ciszą. Darek już siedział z Janem na werandzie, a gospodyni znosiła na stół talerze — pracowników trzeba było nakarmić.

Szymon wyszedł spod domowego prysznica w samych kalesonach, ale zanim zdążył dobrze przetrzeć oczy, zobaczył przed sobą Mariannę i oniemiał.

— Śledzisz mnie, czy co? — zapytał surowo.

— A ja nie wiedziałam, że tu jesteś — kokieteryjnie wzruszyła ramionami.

— Słuchaj, Marianko, jesteś jeszcze za młoda, przestań się ze mną bawić.

— Do czego jestem za młoda? — odparła, kładąc ręce na biodrach i wyzywająco patrząc na niego, a jej piersi falowały.

— Marianko, chyba cię słońce przepaliło, mówię ci, jesteś jeszcze dzieckiem…

Ale ona była sprytna i nie zamierzała się poddawać.

— A może chcę za ciebie wyjść.

Wtedy Szymon zupełnie zdrętwiał, rozejrzał się dookoła.

— Gdzie tam tobie do małżeństwa? Niepełnoletnia jesteś, odejdź ode mnie, mała!

Na kolację nie został, tłumacząc się pilnymi sprawami, a Jan był zdziwiony nagłym wyjściem przyjaciela. Marianna poszła do domu.

Od września miała uczyć się w mieście. W domu myślała o Szymonie. Od dawna jej się podobał i z niecierpliwością czekała, aż w końcu zwróci na nią uwagę. Czekała, aż skończy osiemnaście lat. Tymczasem dostała się do technikum w powiatowym mieście i od września miała wyjeżdżać na naukę, a do domu wracać tylko na weekendy i wakacje.

Tymczasem Szymon sam rozumiał, że lata uciekają, a on wciąż nie jest żonaty, czas już na dzieci. A dziś w ogóle nie mógł zasnąć — przed oczami stała mu Marianna. Piękna i bezczelna, wbiła mu się w serce jak drzazga i nie dawała o sobie zapomnieć.

Minął czas. Szymon męczył się z miłości do Marianny, ale doskonale wiedział, że jest jeszcze nieosiągalna. Uczy się, no i mała jeszcze. Postanowił oderwać się od tych myśli i zaczął romansować z Weroniką. Ta szalała za Szymonem i tylko czekała na odpowiedni moment. W wieku dwudziestu dziewięciu lat wydawało jej się, że nie zdąży wskoczyć do ostatniego wagonu. A gdy nagle zwrócił na nią uwagę, uznała, że to ten właśnie wagon, a może nawet jej przeznaczenie.

— Szymku, jak ja cię kocham — szeptała mu do ucha, gdy spacerowali za wsią, czasem nad rzeką.

Weronika już przedstawiła Szymona wszystkim krewnym jako przyszłego męża, marzyła o ślubie i o tym, że urodzi dwoje dzieci — nawet imiona dla nich wymyśliła. Ale on przez prawie dwa lata nawet słowem nie wspomniał o małżeństwie. Spotykali się i tyle, nie mieszkali razem.

A tymczasem we wsi pojawiła się Marianna — skończyła techn