Szczęście to mieć rodzinę u boku

**Szczęście, gdy za plecami rodzina**

Wróciłem z wojska jeszcze zdrowszy, niż gdy szedłem służyć. Byłem najmłodszy w dużej rodzinie – miałem czterech braci – i chyba odziedziczyłem po nich wszystko najlepsze. Wzrostem sięgałem prawie dwóch metrów, miałem szerokie bary, jasne włosy i niebieskie oczy, które patrzyły na świat życzliwie. Zawsze gotowy do pomocy, a siły też mi nie brakowało.

Minęły trzy dni od mojego powrotu do rodzinnej wsi, Pogorzelce. Zdążyłem już spotkać się z krewnymi i przyjaciółmi, gdy wracając ze sklepu, zobaczyłem Kingę. Zamarłem na widok tej pięknej, choć niewysokiej dziewczyny.

— No proszę, jakie u nas bywają piękności! Czy ja coś przeoczyłem, czy nowe dziewczyny już wyrosły? — powiedziałem od razu.

— Dzień dobry, ślicznotko, jakoś nie przypominam sobie ciebie — dodałem. — Czyjaś córka?

— Dzień dobry! Jestem córką mamy i taty! — zaśmiała się. — Oczywiście, że mnie nie pamiętasz, nie jestem stąd.

— Ja jestem Marek. A ty?

— Kinga, Kinga Wojciechowska. Jestem nauczycielką w podstawówce, od roku tu mieszkam.

— A ja właśnie wróciłem z wojska.

Staliśmy i rozmawialiśmy tak długo, jakbyśmy się znali od zawsze. Sąsiedzi już na nas zerka, pewnie już nas swatali. Na wsi to szybko… A Marek i Kinga naprawdę przypadli sobie do gustu tak bardzo, że nie chciało się rozstawać.

Wieczorem myśli o pięknej Kindze nie dawały mi spokoju.

— Mamo, a gdzie mieszta ta nowa, Kinga, co dzieci uczy?

Matka spojrzała na mnie zaskoczona.

— Dali jej domek po babci Andrzejowej, już dawno nie żyje, ale dom jeszcze solidny. Tam się urządziła. A co, spodobała ci się? Gdzieś już zauważyłeś dziewczynę?

— Zauważyłem i zdziwiłem się — odparłem i już się zbierałem do wyjścia.

Od tamtej pory zaczęliśmy się spotykać, rozmawiać, aż w końcu oświadczyłem się Kindze. Zgodziła się. Wesele było huczne, na całą wieś. Niektóre dziewczyny miały do mnie żal.

— Czemu ostatecznie wziąłeś sobie obcą? U nas też przecież jest sporo pięknych!

Ale z czasem się przyzwyczaili i zaakceptowali Kindę, tym bardziej że uczyła dzieci i szanowali ją za to. Dzieci ją uwielbiały, rodzice też.

Ja wprowadziłem się do Kingi, bo w domu moich rodziców mieszkał już jeden z braci z rodziną i brakowało miejsca. Jestem ręczny, wszystko mi w rękach sprawnie idzie, a siły nie brak.

— Kinga, dobuduję część do domu, bo trochę ciasno, a jeszcze dzieci będą — mówiłem, dzieląc się planami. Żona mnie wspierała.

W ciągu kilku lat postawiłem dom, jakiego pozazdrościliby wszyscy we wsi. Sam jestem krzepkim chłopem, więc i dom zbudowałem solidny. Kinga tylko się cieszyła. Żyliśmy zgodnie. Czas mijał, ale jedno ciągle nas smuciło — nie mieliśmy własnych dzieci. Kinga bardzo je kochała, całe serce oddawała uczniom, ale swoich nie było.

— Dlaczego nie mogę zajść w ciążę? — często myślała. — A nuż Marek mnie zostawi? On tak bardzo pragnie dzieci, już i dom przygotował.

— Dlaczego nie mamy dzieci? Może to przeze mnie? — zastanawiałem się. — A nuż Kinga mnie zostawi?

Oboje rozmyślaliśmy, ale na badania się nie wybraliśmy. Może baliśmy się diagnozy, a może wciąż mieliśmy nadzieję. A czas płynął. Kinga skończyła już trzydzieści lat, ja byłem dwa lata starszy. Pewnego dnia w telewizji zobaczyła reportaż o dzieciach z domów dziecka. Wtedy wpadła na pomysł.

— Może powinniśmy adoptować chłopca? Dlaczegoś bardzo chciała syna. Tylko jak na to zareaguje Marek? A nuż nie zechce? W końcu to nie jego krew…

Długo się wahała, ale przy kolacji w końcu powiedziała:

— Marku, może weźmiemy dziecko z domu dziecka? — i uważnie spojrzała mi w oczy.

Aż się zaciąłem, odkaszlnąłem, ale w końcu odparłem:

— Kinga, czytasz mi w myślach. Sam o tym myślałem, ale nie wiedziałem, jak ty na to zareagujesz. Miałem tylko nadzieję, że zrozumiesz.

— Boże, Marku, jak ja się cieszę! — rzuciła mi się na szyję.

Po zebraniu informacji pojechaliśmy do miasta. Dom dziecka stał za wysokim płotem, niedaleko szpitala. Weszliśmy do gabinetu dyrektorki, wcześniej dowiedziawszy się, jak ma na imię.

— Dzień dobry, pani Danuto — powiedzieliśmy grzecznie.

— Dzień dobry, proszę siadać. Rozumiem, że rozmowa będzie długa.

Pani Danuta wszystko dokładnie wyjaśniła, wypytała o nas samych i powiedziała, jakie dokumenty trzeba złożyć. Rozmowa się przeciągała, dyrektorka chciała się upewnić, kim jesteśmy.

W końcu zaproponowała:

— Chodźmy, pokażę wam dzieci.

Dzieci nie było dużo. Kindze spodobał się siedmioletni chłopiec, trochę nawet do mnie podobny — tęgi, niebieskooki. Ja też od razu na niego spojrzałem. Pani Danuta, śledząc nasze reakcje, zrozumiała. Szepnęła nam cicho:

— Olek ma jeszcze młodszego brata, Krzysia. Nie możemy ich rozdzielać — i skinęła głową w stronę trzyletniego malчика.

Kinga od razu poczuła, że te dzieci są już prawie ich. Spojrzała na mnie pełna nadziei, a ja uśmiechnąłem się ledwo zauważalnie, ale ona zrozumiała. Wróciliśmy do gabinetu, a pani Danuta zapytała:

— Po waszych spojrzeniach widzę, że nie macie nic przeciwko wzięciu obu braci?

— Tak — odpowiedzieliśmy jednocześnie.

— Cieszę się, ale rozumiecie, że dzieci nie rosną same jak drzewa. Potrzebują troski, czułości, zrozumienia. To ciężka praca. Chociaż komu ja to mówię — uśmiechnęła się nagle. — Przecież sama jesteś nauczycielką. To też niełatwe.

— Tak, rozumiem — odparła Kinga. — Teraz widzę, że dziecko porzucone przez swoich lub osierocone żyje bez miłości jak roślina bez wody.

Olek i Krzyś w końcu przyjechali do domu po długich formalnościach. Chłopcy byli szczęśliwi. Olek chodził do pierwszej klasy i po weekendzie dumnie kroczył obok mamy do szkoły. Nie było nawet dyskusji, jak mają nas nazywać. Starszy brat od razu powiedział:

— Krzyś, to nasza mama i tata — a malec podskoczył z radości, klaszcząc i powtarzając: — Mama i tata!

Patrzyliśmy na nich z roz