Odcienie Szczęścia

Odcienie szczęścia

– O, cześć, stary – powiedział Krzysiek, wpuszczając do domu Marka, swego przyjaciela z dzieciństwa, który teraz mieszkał w mieście.

– Hej! – uścisnął go Marek. – Dawno się nie widzieliśmy. Z czterech miesięcy minęło od pogrzebu babci. Chciałem wcześniej przyjechać, ale jakoś nie wychodziło. Teraz wziąłem urlop, postanowiłem odpocząć tu, na wsi.

– Dobry pomysł. Pojeździmy na ryby, na leśne jeziorko, albo nad rzekę – pamiętasz, jak za dzieciaka? – uśmiechał się zadowolony Krzysiek.

Zawsze ją wspierał. Znali się od małego – biegali razem po wiejskich drogach, kąpali się w rzece, wymyślali różne psoty, chodzili do tej samej szkoły. Marek zawsze był szybszy i miał więcej pomysłów, a Krzysiek go w nich wspierał.

– Sam jesteś? Gdzie twoja żona? – spytał Marek.

– Wyszła do sklepu, zaraz wróci. To prawdziwa gospodyni – gotuje przepysznie, karmi mnie na umór – przechwalał się Krzysiek swoją żoną, Elą.

Pobrali się sześć lat temu, ale dzieci jeszcze nie mieli. Ela chodziła z mężem do przychodni w powiecie, ale lekarze mówili, że wszystko w porządku, trzeba poczekać – bywa i tak.

Krzysiek okazywał jej więcej uczucia – dbał, pomagał we wszystkim, nie pozwalał dźwigać ciężarów. Miejscowe kobiety nawet jej zazdrościły – jedne z podziwem, inne z czarną zawiścią.

– Eli się udało. Krzysiek niemalże na rękach ją nosi, nie pije, kocha ją.

Ela żyła sobie wygodnie – zmieniała sukienki, zajmowała się domem, tylko czasem nachodziła ją melancholia, gdy patrzyła na dzieci sąsiadów. Pracowała jako księgowa w urzędzie gminy.

O dzieciach starali się nie rozmawiać, ale Krzysiek często myślał:

– Jak się dziecko urodzi, jeszcze bardziej się zwiążemy – czasem wyczuwał jednak niewidzialny chłód ze strony żony.

Ela czuła, że mąż ją kocha, może nawet za bardzo – czasem dusiła się pod natłokiem jego troski.

– Dzień dobry – usłyszał Marek miły głos Eli i odwrócił się.

Przed nim stała Ela z czarną reklamówką w ręce, właśnie wróciła ze sklepu. Krzysiek podskoczył, zabrał jej torbę i zaniósł do kuchni.

– Cześć – zawołał wesoło Marek, mimowolnie podziwiając jej smukłe nogi i jasne, falujące włosy. – Jestem Marek, przyjaciel z dzieciństwa Krzyśka.

– O takim przyjacielu jakoś od ciebie nie słyszałam – zwróciła się do męża.

– Bo on mieszka w mieście. Jego babcia umarła kilka miesięcy temu, mieszkała na końcu wsi. Może pamiętasz babcię Bronisławę? Ty nie jesteś stąd, więc go nie znasz.

– A, no tak. To ten jej wnuk. Marek to u nas taki miejski, zaraz po szkole wyjechał.

– Dokładnie tak – potwierdził z uśmiechem Marek.

– Dobrze, Elu, my się przejdziemy, a ty coś tam przyrządzisz – powiedział mąż i wyszli z domu.

Dziś była niedziela, a od poniedziałku Ela miała urlop. Był początek września – jesień wkraczała na dobre, rozsypując złote liście i babie lato na wietrze.

Stół nakryła w altance na podwórku. W taką pogodę nie chciało się siedzieć w domu. Wrócili i zasiedli do obiadu.

– Marku, jakże się cieszę, że przyjechałeś. W końcu połów na ryby! Powinieneś częściej zaglądać. Dorastaliśmy razem, pasaliśmy krowy z moim dziadkiem, wspinaliśmy się po cudzych jabłoniach, a teraz ty taki miejski się zrobiłeś.

– No co ty, miejski… Urodziłem się tu, to moja mała ojczyzna – klepnął Krzyśka po ramieniu.

Wspominali dawne czasy. Ela patrzyła na dwóch przyjaciół, którzy śmiali się i żartowali, i była szczerze zdumiona taką męską przyjaźnią. Przypomniała sobie o cieście w piekarniku, wstała i wkrótce wróciła z jabłecznikiem.

– Ależ pycha! Nigdy w życiu nie jadłem takiego ciasta – zachwycał się Marek. – Ela, jesteś mistrzynią!

– Nooo, moja żona gotuje bosko – przechwalał się Krzysiek. – Ot, utuczyła mnie… – przyjaciele śmiali się, popijając wino.

Siedzieli długo, głośno wspominając dawne czasy. Zapadł zmrok, Ela zapaliła światło. Patrząc na nich, pomyślała:

– Dobrze, że mój Krzysiek nie jest taki przystojny jak Marek. Za bardzo gładki, za bardzo błyskotliwy, za ładnie mówi. Pewnie w mieście ma od groma kobiet. Nie bez powodu nie jest żonaty – dawno powinien założyć rodzinę. Pewnie skacze od jednej do drugiej.

Zabawiwszy u przyjaciela do późna, Marek wrócił do siebie. Od tamtego dnia zaczął często wpadać do Krzyśka – w końcu miał urlop, choć Krzysiek pracował. Wieczorami się spotykali, a w weekend wybrali się na dwudniowy połów. Pogoda dopisała – wrzesień był suchy, ciepły i słoneczny. Upieczoną rybę jedli przy ognisku, dołączyli inni koledzy z dzieciństwa – było wesoło, jak za dawnych lat.

Podczas jednego z takich spotkań Ela złapała na sobie wzrok Marka – patrzył na nią inaczej. Od razu zrozumiała, że mu się podoba. Wiedziała, że jest ładna i zadbana, ale była mężatką.

Zrobiło się ciemno, Ela przypomniała sobie, że trzeba zamknąć kurnik, i poszła za dom. Gdy zasuwała drzwi, nagle natknęła się na Marka.

– Ojej, co ty tu robisz?

– A ty? Księżyc podziwiasz? – zapytał Marek.

– Nie mam czasu na podziwianie księżyca, zapomniałam zamknąć kurnik. A ty na papierosa wyszedłeś?

– Nie. Wyszedłem za tobą – odpowiedział szczerze. – Podobasz mi się… Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia, Elu. Naprawdę nie widzisz?

– Marek, chyba za dużo wypiłeś? – zaczerwieniła się, na szczęście w ciemności tego nie widać.

– Nie. Jestem trzeźwy i poważny. Już drugi tydzień o tobie myślę…

– Elu! – rozległ się głos męża, a ona odsunęła się od Marka.

– Zamknęłam kurnik, żeby kury nie uciekły – odpowiedziała.

– Ty też tu jesteś? – zdziwił się Krzysiek, widząc przyjaciela.