Zostać czy odejść

**Zostać czy odejść**

Jadwiga otworzyła drzwi i zdziwiła się, widząc córkę Kingę i nieznajomego chłopaka, który uśmiechał się przyjaźnie.

– Cześć, mamo, poznaj – to Tomek – pomyślałam, że już czas, żebyście się poznali. Taty nie ma w domu? – mówiła szybko córka, delikatnie popychając chłopaka do przodu. – Wejdź, Tomku, nie wstydź się, moi rodzice są super.

– Dzień dobry – przywitał się nieco zmieszany i wszedł do pokoju.

Jadwiga uśmiechnęła się, by go ośmielić, i skinęła głową.

– Mamo, przepraszam, że wpadliśmy bez zapowiedzi, ale tylko napijemy się herbaty – gadała Kinga – a potem idziemy do kina.

Tomek zachowywał się uprzejmie, uśmiechał się skromnie, ale podtrzymywał rozmowę.

– Mamo, a gdzie tata? Chciałam, żeby poznał Tomka.

– No gdzie może być nasz tata? W garażu, oczywiście. Grzebie tam, mówił, że musi odkurzyć i umyć wnętrze samochodu. Wiesz, że on wszystko robi sam, na myjnię nie chce… – odpowiedziała Jadwiga.

Niedługo potem Kinga z Tomkiem zaczęli się zbierać do wyjścia. Chłopak grzecznie podziękował i pożegnał się.

– Ojej, jaki grzeczny i dobrze wychowany – pomyślała matka, zamykając za nimi drzwi.

Kinga studiuje na drugim roku, córka już dorosła. Jadwiga nawet nie zauważyła, kiedy tak wyrosła. A teraz córka ciągle zadaje matce pytania o życie, prosi o radę: jak postąpić, co zrobić w takiej sytuacji, czeka na wskazówki.

Czasem matka rzeczywiście radzi, ale bywają takie sprawy, gdy odpowiada:

– Córeczko, na to pytanie nie mam jednoznacznej odpowiedzi i nigdy mieć nie będę. Nie ma jedynie słusznych rozwiązań. Czasem życie zastawia na nas pułapki, chcąc w ten sposób pokazać, że na wszystko przychodzi odpowiedni czas.

Każdy ma swoją drogę, życie układa się po swojemu. Jadwiga, żyjąc z mężem ponad dwadzieścia lat, ciągle stała na rozdrożu. Jak dziś pamięta, gdy koleżanka Ania przedstawiła ją Jarkowi.

– Jadziu, poznaj – to Jarek, znajomy mojego Darka – podeszła do niej z wysokim, chudym chłopakiem, który wyglądał na zmieszanego i nieco zagubionego. – Pracuje z moim Darkiem, ten od dawna prosił, żeby przedstawić jego przyjaciela którejś z koleżanek. No więc, rozmawiajcie – uśmiechnęła się i zniknęła w tłumie tańczących.

Studencka impreza była w pełni. Jadwiga z Anią kończyły studia. Ania i Darek mieli wziąć ślub za dwa miesiące. Jarek wyglądał obco wśród studentów, wstydził się, czuł nie na miejscu. Garbił się, jakby wstydził się swojego wzrostu, był nieco niezdarny, rozglądał się, obserwując rozbawioną młodzież.

– Jarku, studiujesz gdzieś? – pierwsza odezwała się Jadwiga.

– Nie, już trzeci rok pracuję jako kierowca, a przed tym byłem w wojsku.

– Dziwne, służył w wojsku, a nawet nie nabrał męskości, wysoki i chudy – pomyślała Jadwiga – zwykle chłopaki wracają inni, miała przykład przed oczami – jej starszy brat.

– Z Darkiem służyliśmy razem, tak się złożyło, zaprzyjaźniliśmy się i po wojsku trwa to dalej, razem też pracę znaleźliśmy. Uczyłem się tylko w szkole. A wy z Anią tu studiujecie?

Patrzył Jadwidze w oczy, uśmiechając się. A jego uśmiech był chłopięcy i czarujący, że mimowolnie odpowiedziała uśmiechem, choć nie chciała dawać mu powodów do nadziei. Nie podobał jej się. Tak wyglądało ich pierwsze spotkanie. Gdyby wtedy ktoś jej powiedział, że to jej przyszły mąż, roześmiałaby się szczerze.

Ale jak to mówią – losowi nie uciekniesz. Pewnie życie byłoby nudne, gdybyśmy wiedzieli, gdzie i z kim będziemy za rok. Za każdym razem, gdy Jarek zapraszał Jadwigę na randkę, myślała, że to ostatni raz, no, spotkają się, pogadają i rozejdą. Następnym razem odmówi.

Mijał czas, a Jadwiga nie potrafiła odmówić spotkania. Z jednej strony żal jej było tego skromnego i dobrego Jarka, z drugiej – nie było wokół niej mężczyzn, których traktowałaby poważnie, za których wyszłaby za mąż.

– Jadziu, no jak tam u ciebie z Jarkiem? – pytała Ania.

– Normalnie, sama nie wiem jak – odpowiadała obojętnie.

Byli już nawet na ślubie Ani i Darka, Jadwiga z Jarkiem byli świadkami. Weselili się i cieszyli przyjaciółmi. Jadwiga skończyła studia, znalazła pracę. Tak się spotykali. I jakoś się przyzwyczaiła, zrozumiała, że Jarek jest prawdziwy. Postanowiła poradzić się matki.

– Mamo, już ci przedstawiłam Jarka, sama nie wiem, co robić. On już mówi o ślubie, a ja nie wiem, co odpowiedzieć. Wiem tylko, że jest niezawodny, pracowity, troskliwy, choć wiele rzeczy nie zna, nie oczytany, książek nie lubi.

– Córuś, nie przejmuj się. No i co, że nie czyta książek, za to wierny i patrzy na ciebie zakochanymi oczami – mówiła matka – jakoś to będzie. Z czasem różnice w wykształceniu staną się niezauważalne.

Przyszedł czas, gdy Jarek, czerwieniąc się i denerwując, oświadczył się Jadwidze, pewnie nie był pewny jej odpowiedzi.

– Jadziu, to dla ciebie – wyjął z kieszeni pudełko z pierścionkiem. – Chcę, żebyś została moją żoną. Zgadzasz się?

Jadwiga w milczeniu patrzyła na pierścionek, ale w końcu uśmiechnęła się i powiedziała:

– Zgadzam się, a gdzie kwiaty? – Wzięła pierścionek i włożyła na palec.

– Oj, Jadziu, zupełnie mi wyleciało z głowy. Dla mnie najważniejsze było pierścionek i twoja zgoda. Obiecuję, kupię ci kwiaty.

Później Jadwiga sama myślała:

– Dziwne, że w ogóle wyszłam za Jarka, to najzwyklejszy chłopak, którego długo nie traktowałam poważnie.

Może w decyzji o ślubie odegrało rolę to, że wszystkie koleżanki i znajome już wyszły za mąż, a jej nie chciało się zostać samej. Jakby nie wierzyła w siebie, choć była ładna, może trochę za pulchna, ale to jej nie psuło.

Jadwiga i Jarek stali