Dwie dusze, jedno serce

Jedna dusza na dwoje

Gdy w rodzinie pojawiły się dwie córki identyczne jak dwie krople wody, choć nie była to nowość, Magdalena w szpitalu początkowo się przestraszyła. Przyniesiono jej bliźniaczki na karmienie i zostawiono na sali.

— Jak ja je rozróżnię? — myślała. — Wiedziałam, że urodzą się bliźniaczki, ale teraz, gdy już są… moje kochane, dwie takie same.

Jednak z czasem Magdalena przywykła i rozpoznawała je po znanych tylko sobie szczegółach. Reszta świata wciąż je myliła.

Zosia i Hania rosły, były nierozłączne, chodziły do przedszkola, potem do szkoły. W liceum czytały o legendach dotyczących bliźniąt — starożytni Grecy wierzyli, że są dziećmi bogów. Nawet na niebie jest gwiazdozbiór Bliźniąt. Od zawsze mówiono, że bliźnięta mają jedną duszę na dwoje, myślą tak samo.

Zosia i Hania rzeczywiście chorowały równocześnie — gdy jedna zaczynała gorączkować, druga natychmiast też się rozkładała. Często wpadały w podobne sytuacje. Ale najczęściej mylono je z powodu uderzającego podobieństwa. Nawet charakterami i nawykami niewiele się różniły. Gdy podrosły, podobały się im ci sami chłopcy.

Nadszedł czas matur. Obie uczyły się dobrze i planowały studia. W święta Bożego Narodzenia Hania nagle zachorowała, czuła się okropnie. Zosia też czekała, że lada chwila rozboli ją głowa. Ale dni mijały, a Hania chorowała sama. Rodzice zawieźli ją do szpitala na badania. Diagnoza padła szybko — białaczka.

— Powinniście byli przyjść wcześniej — powiedzieli lekarze. — Choć rozumiemy, gdy nie ma objawów, kto by się zgłaszał?

Hania walczyła pół roku. Zmarła wiosną. W chwili jej śmierci Zosia była w szkole, ale nagle poczuła przeszywający ból w piersi, serce waliło jak oszalałe, jakby chciało wyskoczyć. Omal nie zemdlała.

Rodzice bali się o Zosię. Czy przetrwa stratę siostry? Ona sama też czekała, że zachoruje tak jak Hania. Zabrali ją na badania, ale wyniki były dobre.

W domu wszyscy przeżywali żałobę. A Zosia zadawała sobie pytanie:

— Dlaczego to spotkało Hannę? Dlaczego nie mnie?

— Czuję, jakbym straciła część siebie.

Matka martwiła się o córkę.

— Córeczko, masz maturę, dasz radę? Postaraj się. Teraz musisz żyć za siebie i za siostrę.

Zosia zebrała się w sobie i zdała świetnie.

Tragedię przeżywali wszyscy, ale ona podjęła decyzję:

— Mamo, idę na medycynę. Nagle poczułam, że chcę pomagać ludziom, walczyć z tymi przeklętymi chorobami.

— Rozumiemy, córeczko. Wspieramy cię — odparła Magdalena, tuląc ją.

Z czasem ból złagodniał, ale Zosi wciąż brakowało siostry. Nikt nie rozumiał jej tak jak Hania.

— Mamo, moje życie dzieli się na „przed” i „po” — mówiła, a matka rozumiała, bo czuła to samo.

Minęły lata. Zosia kończyła studia, gdy poznała Krzysztofa. Po raz pierwszy od dawna uśmiechała się naprawdę. Miłość dała jej nowe siły.

Spotykali się trzy miesiące, gdy przyśniła jej się Hania. Siostra machała ręką, jakby coś wskazywała. Zosia obudziła się zdezorientowana. To był jej pierwszy sen o Hani od czasu śmierci.

— Muszę pojechać na grób — pomyślała. — I zapalić świeczkę w kościele.

Matka poparła jej decyzję.

W drodze na uczelnię zadzwoniła do Krzysztofa. Umówili się, że po zajęciach przyjedzie do niego.

— Krzysiu, wybacz, ale najpierw jadę na cmentarz. To ważne.

— Rozumiem, Zosiu. Ściskam cię.

Na uczelni odwołano ostatnie wykłady. Zosia ucieszyła się — zdąży na cmentarz i jeszcze odwiedzi Krzysztofa. Będzie zaskoczony, bo miał wolne. Po kościele spojrzała na zegarek — czasu było sporo.

Drzwi do mieszkania Krzysztofa były otwarte. Weszła cicho i zamarła. Krzysztof był z inną dziewczyną. Oni też ją zobaczyli.

— Zosia?! — zerwał się.

— Nie chcę cię więcej widzieć! — krzyknęła i wybiegła.

Łatwiej było powiedzieć niż znieść ból. Ale z czasem pomyślała:

— Lepiej, że teraz, a nie po ślubie.

Krzysztof próbował się tłumaczyć, błagał o przebaczenie.

— Nigdy ci nie uwierzę. Wynoś się!

Zniknął, ale wkrótce dowiedziała się od przyjaciółki:

— Zosia, twój Krzysztof pożyczył od nas pieniądze, mówiąc, że masz je zwrócić.

Nie uwierzyłaby, ale to była zaufana koleżanka, zamężna, z dzieckiem. Musiała oddać dług. To tylko utwierdziło ją, że dobrze zrobiła.

Wtedy zrozumiała sen. Hania chciała ją ostrzec. Była przy niej, niewidzialna, ale czuła jej obecność.

Zosia skończyła studia, pracowała w szpitalu. Pewnego wieczoru jechała na nocną zmianę. Auto nagle zgasło.

— No proszę — westchnęła, otwierając maskę, choć nie znała się na mechanice. — Co ci jest, dziewczyno?

Spróbowała zapalić — i nagle silnik zaskoczył.

— A niech cię! — zaśmiała się.

Kilkaset metrów dalej zobaczyła korek. Po przejeździe ujrzała straszny wypadek — cztery roztrzaskane samochody.

— To blisko miejsca, gdzie stanęłam… Mogłam tam być.

W szpitalu spotkała płaczącą pielęgniarkę.

— Iwonka, co się stało?

— Mój brat zginął w tym wypadku.

Zosię przeszedł dreszcz.

— Widziałam to. Trzymaj się.

Gdy się przebierała, dotarło do niej:

— Hania mnie ostrzegła. Gdyby nie to, że auto stanęło…

Po dyżurze sprawdziła samochód w serwisie.

— Wszystko w porządku — powiedział mechanik. — Techniczne niedawno było.

Zosia była pewna — siostra ją uratowała.

Często chodziła do kościoła, modliła się, dziękowała Hani. Pewnego dnia przyjaciółka zaprosiła ją do kawiarni.

— Zosia, dawno się nie widziałyśmy. Spotkajmy się przy fontannie.

— Dobrze — zgodziła się.

Gdy szła przez przejście, pękła bransoletka Hani. Schyliła się po koraliki — w tej chwili rozległ się huk. Na pasach wóz potrącił trzy osoby.