Zostać czy odejść

**Wyjść czy zostać**

Agnieszka otworzyła drzwi i zdenerwowała się, widząc córkę Zosiew towarzystwie nieznajomego chłopaka, który uśmiechał się przyjaźnie.

– Cześć, mamo, poznaj Michałka – mówiła szybko córka, jednocześnie popychając go do przodu. – Weszliśmy tylko na chwilę, tylko herbatę wypijemy. Potem idziemy do kina.

– Cześć – powiedział nieśmiało chłopak, przekraczając próg.

Agnieszka uśmiechnęła się, by dodać mu otuchy, i skinęła głową.

– Mamo, przepraszam, że bez zapowiedzi, ale chciałam, żebyście się poznały – gadała Zosia. – A gdzie jest tata?

– Gdzieby miał być? W garażu, oczywiście. Grzebie przy aucie, powiedział, że musi odkurć tapicerkę i umyć wnętrze. Sam wszystko robi, na automaty nie chce jeździć… – odparła Agnieszka.

Wkrótce Zosia z Michałem zbierły się do wyjścia. Chłopak grzecznie podziękował i pożegnał się.

– Jaki uprzejmy i dobrze wychowany – pomyślała matka, zamykając za nimi drzwi.

Zosia studiowała na drugim roku, córka już dorosła. Agnieszka nawet nie zauważyła, kiedy tak wyrosła. A teraz ciągle zadaje pytania o życie, prosi o rady: jak postąpić, co zrobić w danej sytuacji, czeka na wskazówki.

Czasem matka coś poradzi, ale bywają chwile, gdy odpowiada:

– Córeczko, na to pytanie nie mam jednoznacznej odpowiedzi i nie będzie. Nie ma jedynie słusznych rozwiązań. Czasem życie nam zastawia pułapki, chce nam w ten sposób pokazać, że na wszystko jest odpowiedni czas.

Każdy ma swoją drogę, życie układa się po swojemu. Agnieszka, żyjąc z mężem ponad dwadzieścia lat, ciągle stała na rozdrożu. Pamiętała, jak przyjaciółka Jola przedstawiła ją Jackowi.

– Aga, poznaj Jacka, kolegę mojego Darka – powiedziała, prowadząc do niej wysokiego, szczupłego chłopaka, który wyglądał na zakłopotanego. – Oni razem pracują u mnie w firmie. No to się dogadajcie! – rzuciła i zniknęła w tłumie tańczących.

Studencka impreza była w pełni. Agnieszka z Jolą kończyły naukę w szkole wyższej. Jola z Darkiem mieli wesele za dwa miesiące. Jacek wyglądał na obcego wśród studentów, był niepokojąco spokojny, trochę niezdarny, rozglądał się po sali, obserwując rozbawiony tłum.

– Jacek, studiujesz gdzieś? – zapytała pierwsza Agnieszka.

– Nie, od trzech lat pracuję jako kierowca, wcześniej byłem w wojnie.

– Dziwne, służył w wojsku, a wyglądałeś jak chłopiec – pomyślała Agnieszka. – Zwykle chłopcy wracają zmienieni.

– Z Darkiem służyliśmy razem, zaprzyjaźniliśmy się, a po wojnie znaleźliśmy pracę w tej samej firmie. Uczyłem się tylko w szkole. A wy z Jolą tutaj studiujecie?

Patrzył jej w oczy z uśmiechem. Uśmiech miał chłopięcy i tak czarujący, że mimo woli odpowiedziały uśmiechem, choć nie chciała dawać mu żadnych nadziei. Nie podobał jej się. Tak wyglądało ich pierwsze spotkanie. Gdyby wtedy ktoś powiedział jej, że to jej przyszły mąż, wyśmiałaby to.

Ale jak mówią, od losu nie ucieknij. Życie byłoby nudne, gdybyśmy wiedziałe, co przyniesie czas. Za każdym spotkaniem Agnieszka myślała, że to ostatni raz, że następnie odmówi.

Lata mijały, a ona nie potrafiła zerwać. Z jednej strony żal jej było tego skromnego, dobrego chłopaka, z drugiej – nie miała nikogo, kogo traktowałaby poważnie.

– Aga, jak tam z Jackiem? – dopytywała się Jola.

– Normalnie, sama nie wiem – odpowiadała obojętnie.

Minęło trochę czasu, byli świadkami na ślubie Joli i Darka. Agnieszka skończyła studia, znalazła pracę. W końcu zdecydowała się poradać z matką.

– Mamo, przedstawiłam ci Jacka, ale nie wiem, co robić. On już mówi o małżeństwie, a ja nie mam odpowiedzi. Wiem tylko, że jest solidny, pracowity, troskliwy, nie jest oczytany, książek nie lubi.

– Córeczko, nie przejmuj się. Wierzy ci, patrzy na ciebie z miłością. Z czasem różnice się zatrzymają.

W końcu Jacek, czerwieniąc się i denerwując, zrobił jej oficjalne oświadczyny.

– Aga, to dla ciebie – wyjął z kieszeni pierścionek. – Chcę, żebyś została moją żoną. Zgadzasz się?

Agnieszka milczała, patrząc na pierścionek, ale w końcu się uśmiechnęła.

– Zgadzam się. A gdzie kwiaty? – Założyła pierścień na palec.

– Och, Aga, całkiem mi wyleciało z głowy. Obiecję, kupię ci najpiękniejsze.

Później sama myślała:

– Dziwne, że w ogóle wciąż jesteśmy razem.

Może w decyzji o małżeństwie grała rolę presja – wszystkie koleżanki już miały mężów, a ona nie chciała zostać sama.

Życie toczyło się dalej. Z czasem, jak każda para, obrośli codziennością, problemami, które Jacek zawsze sam rozwiązywał. Ale im więcej mieli wspólnego, tym bardziej Agnieszka czuła dzielącą ich przepaść.

Przy obiedzie rozmawiali się tylko o sprawach domowych. Nie miała ochoty dyskutować z nim o filmach czy wystawach, które oględła z koleżanką. Nie zgadzali się nawet, co oglądać w telewizji. Ostatnie słowo miała zawsze Agnieszka, a Jacek tylko przytakiwał.

– Jacek, przestan oglądać te kaczki, jesteś dorosły – mówiła, a on tylko się uśmiechał.

– A co, dzieciom tylko wolno?

Rozumiała, że brakuje mu obycia. Więc uczyła go, jak zachowywać się w towarzyski, jak używać sztućzków. Bała się, że zrobi coś nie tak.

Pewnego dnia zrozumiała, że coś jest nie tak, gdy musiała iść sama na firmową kolację. Jacek był chory, miał gorączkę.

– Idź sama, czuję się słabo – powiedział.

– Dobrze, nie zostanę długo – obiecała.

Siedząc przy stole, pomyślała:

– Dobrze, że nie przyszedł. Nie muszę się stresować, że powie coś nie tak.

Wróciła wcześniej. Postanowiła porozmawiać, gdy wyzdrowieje. Ale dwa dni później dowiedziała się, że jest w ciąży.

– Tak, uroczę – odpowiedziała lekarce