Było nad brzegiem wód

Było nad morzem

„Musisz odpocząć, ile można pracować, Władka? Zupełnie nie jesteś sobą, gdzie ten twój płomienny wzrok, gdzie ta radość, którą zawsze wszystkich zarażała? Rozwiodzłaś się i dobrze zrobiłaś z tym swoim…” – matka dodała nieprzyzwoite słowo – „i nie ma po co się męczyć.”

„Mamo, ja wcale nie cierpię. Minął już rok od rozwodu, zdążyłam się przyzwyczaić. Ciacha nie daje mi nudzić się. A w ogóle to moja Julka jest bardzo wyrośnięta jak w jej wieku. Często zadziwia mnie, jak dorosłe ma spojrzenie, a jeszcze dwunastki nie ma. To przez te twoje czasopisma, które kupujesz. Czyta wszystko, co wpadnie w jej ręce” – mówiła córka.

Postanowiły z Julką wybrać się nad morzeem.

„No właśnie, Julce też trzeba odpocząć. Jest mądrą dziewczynką, w szkole ma najlepsze oceny, niech trochę odetchnie. Proponuję, żebyście pojechały nad morze. Na sanatoria i drogie wycieczki nas nie stać, ale w prywatnym kwaterze można taneczno się zatrzymać. Ja wam trochę dołożę” – nalegała matka.

„Mamo, zgódz się!” – usłyszała Władka głos córki. – „Zwłaszcza, że babcia nam pomoże. A może babciu i ty z nami?” – dźgnęła wesołym tonem. – „Wiesz, mamo, woda i słońce karmią rośliny, dzięki czemu rosną silne i wytrzymałe. Tak samo i my z tobą nabierzemy sił i zdrowia” – Julka wyraźnie kogoś cytowała.

„Boże, skąd ty to masz, Julka?”

„No przecież czytam, to z czasopism babci. Poza tym chodzę do szkoły, jakbyś nie zauważyła” – śmiała się córka.

Władka miała już urlop i zdecydowała – z Julką jadą nad morze. W ostatnim dniu przed wycieczką, wychodząc z biura, rzuciła:

„Dziewczyny, pa, tak się cieszę, wiesz jaka odpoczynek.”

„No to odpoczywaj, Władka, opalaj się, pływaj i może z jakimś przystojnym się poznasz” – żywczyły koleżanki.

Rozpoczęły się przygotowania. Wypakowały walizkę. Pójechały do centrum handlowego, kupiły nowe stroje kąpielowe i szorty. Julka z radości śpiewała:

„To było nad morzem, szła po piasku, on patrzał na nią…” – cytowała Julka.

„Córeczko, o czym ty mówisz? Skąd znowu takie myśli?”

„Mamo, czytałam w czasopiśmie.”

„Za wcześnie na to, żebyś takie rzeczy czytała. Trzeba je wyrzucić” – powiedziała Władka.

„Mamo, zapomniałaś, że jest jeszcze internet.”

„To też odetnę.”

„No mamusiu, to już przemoc wobec jednostki” – zaśmiała się córka.

„No to, jednostko, pakuj swoje rzeczy” – odparła matka.

„Mamo, a Majka mi zazdrości. Też chce nad morze. Nigdy tam nie była i nie wyobraża sobie, jak to jest.”

„Rozumiem. Mają trudną sytuację – mama niepełnosprawna, ojca nie ma. Wiem, jak ciężko im się żyje” – westchnęła Władka. – „Może jak Majka dorośnie, to los się do niej uśmiechnie. Wtedy pojedzie z matką nad morze.”

„Może, ale kiedy to jeszcze będzie” – smutno odparła Julka.

Wieczorem przed wyjazdem siedziały na kanapie i rozmawiały głównie o morzu, gdy nagle córka znów zaskoczyła:

„Mamo, a może tam spotkasz swojego przeznaczenia?”

„Kogo?” – Władka aż podskoczyła.

„No wiesz, miłość twojego życia. Jak to czytałam: »To było nad morzem, gdzie ażurowa piana…« Właśnie z tej ażurowej piany wyjdzie twój wybranek…”

„Julka, o czym ty myślisz? Ja nawet nie myślę, a ty…” – załamała ręce Władka.

„Oj, dobra mamo, idę spać” – szybko zeskoczyła z kanapy i pobiegła do swojego pokoju.

Jechały na wakacje pociągiem. Podróż trwała dobę. Władka z Julką cieszyły się, patrząc przez okno na mijające krajobrazy. Ostatni raz były nad morzem cztery lata temu, teraz radość je przepełniała.

Przyjechały na dworz w godzinach wieczornych, dotarły do wynajętego pokoju. Gospodyni powiedziała:

„Dziewczynki, to wasza część, tu będziecie mieszkać. Drugą część zajmuje młody mężczyzna – porządny człowiek, nazywa się Bartek.”

„No i co z tego” – pomyślała Władka i zaczęły się rozpakowywać.

„Mamo, idziemy nad morze!” – zawołała Julka. – „Potem się rozpakujemy, może się wykąpiemy…”

Władce też się chciało nad morze, zwłaszcza że nie było daleko – gdy tylko wyszukaj się z furtki, woda była w zasięgu wzroku.

„No to idziemy. Wieczorem dobrze się pływa i nie spalimy, słońce już nie takie” – zgodziła się.

„Mamusiu, jakie piękne!” – Julka gadała bezmyślnie. – „W końcu jest to morze.”

Zrzuciła szpilki i wbiegła do wody, uśmiechając się z rozkoszy. Potem wyszukaj, zrzuciła szorty i koszulkę, i znów pobiegła do wody. Fale spokojnie obmywały brzeg. Władka zauważyła, że morska piana rzeczywiście była ażurowa.

Gdy wracały z plaży, było już ciemno. Na werandzie stał przystojny mężczyzna, leniwie popijając piwo z puszki. Gdy mijały go, Julka nagle oznajmiła:

„Piwo zawiera toksyczne substancje, nawet metale ciężkie…”

„O, dobry wieczór” – powiedział. – „Skąd u was takie głębokie wiadomości?”

„Dobry wieczór” – jednocześnie przywitały się matka z córką, a Julka dodała: – „Trzeba więcej czytać i interesować się światem” – odparła dumnie i weszła do swojego pokoju, a za nią Władka.

Bartek pomyślał:

„Martwiłem się, że będzie nudno. A tu taka sąsiadka – nie sposób się nudzić.”

Następnego dnia Władka zaproponowała córce:

„Może pójdziemy na wycieczkę, a nad morze wieczorem? Jeszcze zdążymy się spalić.”

„Dobrze, mamo, zgoda. Musimy zwiedzić okolicę i zobaczyć, co tu jest ciekawego.”

Wieczorem poszły na plażę. O tej porze było mniej ludzi. Od razu zauważyły swojego sąsiada, który w okularach przeciwsłonecznych siedział na leżaku i patrzył w dal.

„Mamo, patrz, nasz sąsiad” – szturchnęła Władkę córka.

Podeszły bliżej, męż