Było nad wodą

Było to nad morzem.

„Musisz odpocząć, ile można pracować, Władziu? Nie przypominasz już siebie, gdzie twój płomienny wzrok, gdzie twoje radosne usposobienie, którym zawsze wszystkich zarażałaś? No rozwiodłaś się i koniec z tym twoim…” – matka dodała nieprzyzwoite słowo – „dobrze zrobiłaś, nie ma po co się męczyć.”

„Mamo, ale ja się nie męczę. Minął już rok, jak się rozstaliśmy, zdążyłam się przyzwyczaić. Córka nie daje mi się nudzić. A poza tym, moja Danusia jest wyjątkowo dojrzała jak na swój wiek. Często mnie zaskakuje, choć jeszcze nie skończyła dwunastu lat. To wszystko dlatego, że uwielbia czytać twoje czasopisma. Czyta wszystko, co wpadnie jej w ręce” – mówiła córka.

Zdecydowały się z Danusią wybrać nad morze.
„No właśnie, Danusia też powinna odpocząć, jest przecież taką mądrą dziewczynką, w szkole ma same piątki, niech trochę się odpręży. Proponuję, żebyście pojechały razem nad morze. Na różne sanatoria czy wycieczki nie stać nas teraz, ale w prywatnym pokoju można spokojnie wynająć, dołożę wam trochę pieniędzy” – nalegała matka.

„Mamo, zgódź się!” – usłyszała głos córki Władzia. – „Tym bardziej że babcia nam pomoże. A może babciu, ty też z nami pojedziesz?” – dodała wesoło. – „Widzisz, mamo, woda i słońce karmią rośliny, dzięki temu są silne i wytrzymałe. My też tak nabierzemy siły i zdrowia.” – Danusia wyraźnie kogoś cytowała.

„Boże, skąd ty to znasz, Danusiu?”

„No przecież czytam! To z czasopism babci. A poza tym, chodzę do szkoły, gdybyś nie zauważyła.” – śmiała się córka.

Urlop Władzi zbliżał się ku końcowi, więc postanowiła wybrać się z córką nad morze. Po ostatnim dniu pracy w biurze, żegnając się z koleżankami, powiedziała:

„Dziewczyny, pa-pa, tak się cieszę, że wreszcie odpocznę!”

„Władziu, korzystaj z urlopu, opalaj się, pływaj i może poznasz jakiegoś przystojniaka!” – życzyły jej wesoło koleżanki.

Zaczęły się przygotowania do wyjazdu. Pakowały walizkę. Wstąpiły do centrum handlowego, kupiły nowe stroje kąpielowe i krótkie spodenki. Danusia, pełna radości, śpiewała:

„To było nad morzem, szła po piasku, on patrzył na nią…” – cytowała Danusia.

„Córeczko, o czym ty mówisz? Skąd znowu te słowa?”

„Mamo, czytałam w czasopiśmie.”

„Jeszcze za wcześnie na takie lektury, trzeba je wyrzucić!” – powiedziała Władzia.

„Mamo, zapominasz, że jest jeszcze internet.”

„To go wyłączę.”

„Ojej, mamusiu, to już przemoc nad jednostką!” – śmiała się córka.

„No to, jednostko, pakuj swoje rzeczy” – odparła matka.

„Mamo, a Weronka mi zazdrości, też chciałaby nad morze. Nigdy tam nie była i nawet nie wie, jak to wygląda.”

„Rozumiem. W ich rodzinie jest ciężko, mama jest niepełnosprawna, ojca nie ma. Wiem, jak trudno im żyć” – powiedziała ze smutkiem Władzia. – „Może Weronka dorośnie i los się do niej uśmiechnie. Wtedy też pojedzie z mamą nad morze.”

„Może, ale kiedy to jeszcze będzie…” – westchnęła córka.

W przeddzień wyjazdu siedziały wieczorem na kanapie i rozmawiały głównie o morzu, aż nagle Danusia znów rzuciła:

„Mamo, a może tam spotkasz swojego wybranka?”

„Kogo?!” – aż podskoczyła Władzia.

„No wiesz, miłość twojego życia, jak to czytałam: 'to było nad morzem, gdzie ażurowa piana…’ Właśnie z tej ażurowej piany wyłoni się twój przeznaczony…”

„Danusiu, o czym ty mówisz?! Ja nawet nie myślę, a ty…” – załamała ręce Władzia.

„Oj, już dobrze, mamo, idę spać!” – szybko zeskoczyła z kanapy i pobiegła do swojego pokoju.

Jechały pociągiem. Podróż trwała całą dobę. Władzia z córką były podekscytowane, patrzyły przez okno, podziwiając mijające krajobrazy. Ostatni raz były nad morzem cztery lata temu, teraz radość je rozpierała.

Na dworzec dotarły późnym popołudniem, dojechały do wynajętego pokoju. Gospodyni powiedziała:

„Dziewczynki, oto wasza część domu, tu będziecie mieszkać. Drugą część zajmuje młody mężczyzna – przyzwoity człowiek, ma na imię Jakub.”

„Co nas to obchodzi” – pomyślała Władzia i zaczęły się rozpakowywać.

„Mamo, chodźmy nad morze!” – zawołała Danusia. – „Rzeczy rozpakujemy później, może się wykąpiemy…”

Władzi też się chciało iść nad morze, tym bardziej że było blisko – wystarczyło wyjść za bramę, by je zobaczyć.

„Idźmy, wieczorem przyjemnie się pływa, a słońce już nie takie ostre” – zgodziła się.

„Mamusiu, jakie to piękne!” – szczebiotała Danusia. – „Wreszcie jesteśmy nad morzem!”

Zarzuciła klapki i wbiegła do wody, uśmiechając się z zachwytu. Wyskoczyła, zdjęła spodenki i koszulkę, by znów pobiec do fal. Fale leniwie przypływały i odpływały, a Władzia zauważyła, że morska piana przy brzegu rzeczywiście była ażurowa.

Zmierzchało, gdy wracały z morza, szczęśliwe i rozbawione. Na werandzie stał przystojny mężczyzna, popijając piwo z puszki. Gdy przechodziły obok, Danusia nagle powiedziała:

„Piwo zawiera toksyczne substancje, a nawet sole metali ciężkich…”

„Ojej, dobry wieczór” – odezwał się. – „Skąd u ciebie taka wiedza?”

„Dobry wieczór” – przywitały się jednocześnie matka z córką, a Danusia dodała: – „Trzeba więcej czytać i interesować się światem” – odparła dumnie i weszła do pokoju, a za nią podążyła matka.

Jakub pomyślał:

„Martwiłem się, że będzie nudno. A tu taka sąsiadka – z nią na pewno się nie znudzę. Co za gadka o toksynach!”

Następnego dnia Władzia zaproponowała córce:

„Może pójdziemy na wycieczkę, a nad morze wieczorem? Jeszcze zdążymy się opalić.”

„Dobrze, mamo, zgadzam się. Powinniśmy zwiedzić okolicę i zobaczyć, co ciekawego tu jest.”

Pod wieczór wybrały się na plażę. Tym razem ludzi było