Ważne, by zostać razem

W końcu Tomek i Zosia mieli swoje własne mieszkanie. Spełnili swoje marzenie, choć ich córka, Marysia, miała już prawie pięć lat, a oni wciąż wynajmowali różne lokale.

„Tomku, jestem taka szczęśliwa” – powiedziała Zosia, budząc się pierwszego poranka we własnym mieszkaniu, i przytuliła się do męża. – „Śpię we własnym domu, a właściwie w naszym, to takie piękne uczucie” – mówiła wzruszona.

„Też się cieszę” – odparł spokojniej Tomek, który zawsze był bardziej opanowany niż jego żona.

Ta jego rozwaga wiele razy ratowała ich związek, bo Zosia była impulsywna, a on delikatnie gasił jej emocje. Na tym między innymi opierało się ich małżeństwo – i oczywiście na miłości, bo bez tego ani rusz.

„No tak, tylko teraz czeka nas remont” – westchnął Tomek. – „Mieszkanie wymaga naprawdę dużo pracy…”

„Zgadzam się, ale czego się martwisz? Zrobimy remont i będziemy żyć szczęśliwie. Tylko że potrzebujemy pieniędzy, a my już wszystko włożyliśmy w kupno mieszkania” – mówiła Zosia.

„Słuchaj, może weźmiemy kredyt? Skoro udało nam się kupić mieszkanie bez kredytu, to na remont chyba możemy sobie pozwolić. Potrzebna będzie spora suma” – rozejrzał się po sypialni.

„Oj, znowu kredyt… Dopiero spłaciliśmy auto” – Zosia zmarszczyła brwi. – „Ale z drugiej strony, skąd wziąć pieniądze? Rodzice już nam pomogli przy zakupie mieszkania. Chyba nie mamy wyjścia. Dobrze, zgadzam się, Tomku.”

„Weźmiemy kredyt, zrobimy remont i wreszcie odetchniemy. Wtedy i na wakacje pojedziemy” – marzył Tomek, a żona przytaknęła.

Postanowili wziąć kredyt na remont – mieszkanie od lat nie widziało świeżych farb. Zosia zawsze powtarzała:

„Gdy wreszcie będę miała własne mieszkanie, będę dokładnie wiedziała, jak je urządzić.”

W końcu spełniło się to marzenie, ale okazało się, że wszystko jest znacznie trudniejsze, niż sobie wyobrażała. Już nawet kredyt wzięli.

Mieszkanie nie było małe – trzypokojowe, z dużą kuchnią, taką jak Zosia lubiła, gdzie nie trzeba się przepychać. Marysia miała swój pokój i była zachwycona, że wreszcie może poukładać zabawki i posadzić lalki.

Pomysłów na remont Zosi nie brakowało, ale realizacja groziła rewolucją. Wszędzie coś przeszkadzało – drzwi w złym miejscu, rury wystające tam, gdzie miała stać szafa.

„Tomku, a wiesz, ile kosztuje projektant wnętrz?”

„Sporo, Zosiu. To nie dla nas” – odparł spokojnie mąż.

Cały wieczór spędzili na podłodze, wybierając kolory ścian. Zdecydowali się na beż w sypialni – ciepły i przytulny. Umówili się, że w sobotę pojadą do sklepu „Dom i Wnętrze” po materiały.

Ale w piątek Tomek wrócił z pracy podekscytowany.

„Zosiu, rozmawiałem dziś z kolegami o remoncie. Nie uwierzysz, ale Krzysiek polecił mi znajomą projektantkę! Robiła nawet dom naszemu dyrektorowi.”

„Tomku, sama mówiłeś, że nas na to nie stać” – ochłodziła jego zapał.

„Ale właśnie, że stać! Krzysiek powiedział, że jak powołamy się na niego, to da nam zniżkę. W sumie będzie nas to kosztować dziesięć tysięcy złotych.”

„Co?! Dziesięć tysięcy tylko za to, żeby nam powiedziała, gdzie co postawić?” – oburzyła się Zosia.

„Spokojnie! Ale będziemy mieć mieszkanie z prawdziwego zdarzenia” – przekonywał Tomek. – „Jeśli chcesz żyć pięknie, trzeba w to zainwestować. No, daję ci do przemyślenia. Jak zdecydujesz, zadzwonię do Krzyśka.”

Pokusa była duża. W końcu Zosia się zgodziła. Projektantka, Anna, przyszła następnego dnia.

„Hmm, mieszkanie nieduże, ale da się coś zrobić” – oceniła, rozglądając się.

„Ja już mam kilka pomysłów” – nieśmiało wtrąciła Zosia. – „Tutaj chciałabym postawić szafę.”

Anna od razu zaprotestowała:

„Nie, to nie jest dobre miejsce. Zatrzymamy otwartą przestrzeń. Zaraz wszystko zaplanuję.”

Chodziła po mieszkaniu, a małżonkowie za nią. Zaproponowała swoje wizje. Nie podobała się jej podłoga, ale Zosia kategorycznie odmówiła zmiany – lubiła ten laminat.

„Można by położyć kafelki i dodać metalowe akcenty, to będzie stylowe. Ale skoro wolicie zostawić podłogę, skupmy się na oświetleniu. Ta lampa nie pasuje” – zdecydowała Anna.

Zosia czuła, że traci kontrolę. Tylko dzięki Tomkowi, który ciągle ją uspokajał, nie wybuchła. Ale miała wrażenie, że jej wymarzony dom staje się obcy.

„Anna chce zrobić u nas rewolucję” – szepnęła do męża.

„Zosiu, ona jest profesjonalistką. Więc pewnie wie, co robi.”

Zosia milczała, nie chcąc kłócić się z mężem. Przypomniała sobie:

„Przy remoncie najważniejsze, żeby małżeństwo się nie rozpadło. Ja chcę tylko dobrej rady, jak urządzić mieszkanie po naszemu, a nie wszystko przewracać do góry nogami. Ta nowa lampa mi się podoba, a jej nie!”

Teraz oboje myśleli tylko o remoncie. Pewnego dnia Marysia zapytała:

„Tatusiu, kiedy skończy się remont? Ile będę miała lat?” Rodzice spojrzeli na siebie i roześmiali się.

„Córeczko, my też chcemy jak najszybciej” – odpowiedział Tomek, podnosząc ją w ręce.

Zosia spędzała wieczory, szkicując swoje pomysły. Kiedy Anna pokazała swój projekt, skrzywiła się:

„Beż jest już niemodny. Proponuję stalowoniebieski z szarym. To teraz hit – styl techno. Wszystko będzie idealnie współgrać. Szkoda tylko, że nie zmienimy podłogi.”

Zosia była przeciwna zimnym kolorom. Powiedziała to Annie, ale ta nawet nie zareagowała. Gdy projektantka wyszła, Zosia wybuchnęła:

„Tomku, oszalałeś? Stalowoniebieski? To ma być nasz dom, nie biuro! Nie chcę stylu techno, tylko ciepła i przytulności! I nie zmienię lampy ani podłogi!”

„Zosiu, ona jest profesjonalistką” – powtórzył Tomek.

„Zaczynasz mnie wkurzać! A co, jeśli mi się to nie podoba? Dlaczego mam się zgadzać?”

„Ona patrzy na to fachowo. Jej pomysły są dobre” – bronił projektantki.

Tego wieczoru