Bez wyjścia

Na drugim roku studiów Piotr zakochał się w ślicznej jasnowłosej Alicji, która chodziła do równoległej grupy. Jej delikatny rumieniec na policzkach i ciepłe spojrzenie wielkich szarych oczu nie dawały mu spokoju. Wreszcie na jednej z imprez studenckich się poznali bliżej – zaprosił ją do tańca.

„Świetnie tańczysz” – skomplementował Alicję, a ta roześmiała się głośno.

„Co w tym trudnego? Ruszaj się żwawiej i już” – odpowiedziała, wirując z radością.

Czekała na dziecko
Od tego wieczora zaczęli się spotykać. Ich burzliwy romans zakończył się ślubem. Mieszkali w akademiku, oboje jeszcze studiowali, ale jakoś dawali sobie radę – dostali wspólny pokój. Wkrótce w tym pokoju stanęło łóżeczko dziecięce. Alicja spodziewała się dziecka.

„Piotrek, jak my skończymy studia, gdy urodzi się nasz synek? Tylko jeden pokój… Może powinnam wziąć urlop dziekański? Szkoda tylko, że wtedy ty skończysz wcześniej.”

„Alu, nie martw się na zapas. Jak już będzie z nami nasz chłopiec, wtedy się zastanowimy. Nie my pierwsi i nie ostatni w takiej sytuacji. Inni studenci też jakoś sobie radzą. Tomek z mojej grupy wychowuje bliźniaki i nie rzuca nauki” – przekonywał mąż.

Nadszedł czas – Alicja urodziła ślicznego chłopca, Jakuba. Piotr i ona nie mogli się nacieszyć nowym członkiem rodziny. Początki były trudne, ale mieli szczęście. Może Kuba był wyjątkowo spokojnym dzieckiem, może po prostu miał łagodny charakter – pozwalał młodym rodzicowi wysypiać się i nie sprawiał problemów.

Chodzili na zajęcia na zmianę, uczyli się do egzaminów. Alicji udało się bez urlopu dziekańskiego. Gdy syn chorował, przyjeżdżała jej matka z pobliskiej wsi i pomagała, podając leki.

„Alu, może zabierzemy Kubę do nas?” – proponowała matka, ale oni odmawiali.

„Nie, mamo, jakoś sobie poradzimy. Jak będzie trzeba, znów cię wezwiemy.”

Tak skończyli studia, Piotr i Alicja. Wydawało się, że trudności powinny scementować ich związek, ale stało się inaczej. Alicja odziedziczyła po babci mieszkanie, oboje pracowali, Kuba chodził do przedszkola.

Gdy zaczęły się problemy, Piotr nie mógł zrozumieć dlaczego. Alicja stała się zimna, trudno im się było dogadać. Zastanawiał się:

„Czy naprawdę się kochaliśmy, gdy braliśmy ślub, czy to była tylko młodość i zauroczenie? A może teraz trzymamy się razem tylko przez dziecko? Chcę ratować naszą rodzinę, choćby dla syna. Doszliśmy do momentu, w którym łączy nas tylko miłość do Kuby i poczucie obowiązku.”

Co myślała Alicja – nie wiedział. Po prostu zakochała się w innym mężczyźnie, Antku, i gotowa była odejść. Ale nie miała dokąd zabrać syna – to było jej mieszkanie, a Antek nie miał własnego. Pewnego dnia oznajmiła:

„Piotrek, musimy się rozwieść. Kocham kogoś innego. Dla ciebie mam tylko szacunek jako dla ojca Kuby. Tak dłużej być nie może.”

„Nie jestem gotowy na takie zmiany” – odparł oszołomiony. – „A co z Kubą? Myślałaś o nim?”

„Codziennie o nim myślę. Uważam, że tak będzie lepiej.”

„Lepiej? Żeby wychowywał go obcy facet zamiast mnie, jego ojca? O czym ty mówisz?” – oburzył się Piotr.

„Nasz syn rośnie i zaczyna rozumieć. Jak długo jeszcze udawać normalną rodzinę?” – spokojnie odparła Alicja.

„Przecież jesteśmy normalną rodziną! Oboje kochamy syna!”

„Kochamy syna, ale siebie już nie. A to już nie jest normalne” – powiedziała ze smutkiem.

Piotr wiedział, że ma rację – rozumem to pojmował, ale sercem nie mógł się pogodzić. Bał się, że po rozwodzie syn zostanie z matką. Kochał Jakuba ponad wszystko, choć wiedział, że Alicja jest dobrą matką. Nie zgadzał się na rozwód:

„Nie chcę, żeby Kuba miał nowego tatusia.”

„Piotrek, przecież ty zawsze będziesz jego ojcem. Rozwodzisz się ze mną, nie z synem. Z dziećmi się nie rozwodzi” – tłumaczyła.

Piotr wybuchnął:

„Z dziećmi się nie rozwodzi, masz rację. Ale nie będę mu czytał bajek na dobranoc, nie ułożymy już puzzli, nie sprawdzę lekcji. Co to za ojcostwo na odległość? Jeśli chcesz nowego życia, to wiedz – syna ci nie oddam!” – wykrzyczał i wybiegł z mieszkania, by ochłonąć.

Szedł ulicami, usiłując zebrać myśli, nie przestając rozważać:

„Co ja mogę zrobić? Groziłem, że nie oddam syna, ale każdy sąd stanie po stronie matki. Alicja ma mieszkanie, dobrą pracę… Czy mam prawo odbierać sześcioletniemu chłopcu matkę?”

Błąkał się po mieście do późna, ale nie znalazł rozwiązania. Jedyna opcja – nie zgadzać się na rozwód. Przekonać Alicję, że powinni zostać razem dla dobra syna. Gotów był nawet na osobne życie, byle tylko Kuba miał wrażenie pełnej rodziny. Gdy dorośnie, sam zrozumie. Postanowił jeszcze raz z nią porozmawiać.

rozmowa potoczyła się inaczej
„Piotrek, zgadzam się na rozwód pod jednym warunkiem – że Kuba zostanie ze mną” – oznajmił stanowczo.

Alicja nagle krzyknęła:

„Więc szantażujesz mnie naszym synem?! Wcale ci na nim nie zależy! Chcesz mi tylko zrujnować życie!”

Kłócili się głośno, wyrzucając z siebie wszystko, co nagromadziło się przez lata. W końcu ucichli. Od tej pory nie rozmawiali – komunikowali się przez Kubę.

„Synku, zapytaj mamy, gdzie mój sweter.”

„Kubuś, powiedz tacie, żeby cię odebrał ze świetlicy. Dziś się spóźnię.”

Piotr starał się ignorować atmosferę w domu, ale napięcie rosło. Widział, że Kuba nie rozumie, co się dzieje. Alicja tłumaczyła mu, że się pokłócili.

„Jak wytłumaczyć siedmiolatkowi, że już się nie kochamy, ale nie możemy się rozstać, bo oboje go kochamy? Z drugiej strony – tak dalej żyć nie można. To nie jest życie. W pogoni za synem zaszliśmy za daleko. Kuba staje się nerwowy, milczący…” – myślał Piotr, idąc do matki.

„Cześć, mamo.”

„Boże, synu, jak ty wyglądasz? Schudłeś, poszarzałeś…”

„Tak, mamo. Przyszedłem po radę. Wiem, że trzeba coś zmienić, ale myśl o rozw