Bez wyjścia

Na drugim roku studiów Krzysztof zakochał się w uroczej jasnowłosej Zosi, która uczyła się w równoległej grupie. Jej delikatny rumieniec na policzkach i ciepłe spojrzenie wielkich szarych oczu nie dawały mu spokoju. W końcu poznali się bliżej na jednej z imprez studenckich, gdzie zaprosił ją do tańca.

– Świetnie tańczysz – powiedział, a Zosia wybuchnęła śmiechem.
– No co ty, przecież to nic trudnego! Wystarczy się trochę poruszać – odparła, kręcąc się w rytm muzyki.

Od tamtego wieczoru zaczęli się spotykać. Ich burzliwy romans zakończył się ślubem. Mieszkali w akademiku, oboje jeszcze studiowali, ale jakoś dawali radę. Wkrótce w ich pokoju pojawiło się łóżeczko dziecięce – Zosia była w ciąży.

– Krzysiu, jak my skończymy studia, kiedy urodzi się nasz synek? Jedna mała pokoik… Może powinnam wziąć urlop dziekański? Szkoda, wtedy ty skończysz przede mną.

– Zosiu, nie martw się na zapas. Jak już przyjdzie na świat, to się zorganizujemy. Nie jesteśmy pierwsi ani ostatni w takiej sytuacji. Inni studenci też wychowują dzieci. Tomek z mojej grupy ma nawet bliźniaki i jakoś daje radę – przekonywał ją.

Kiedy przyszedł czas, Zosia urodziła ślicznego chłopca, Maćka. Krzysztof i Zosia nie mogli się nim nacieszyć. Na początku było ciężko, ale mieli szczęście – Maćkuś okazał się spokojnym dzieckiem, pozwalał rodzicom się wyspać i nie sprawiał problemów.

Na zajęcia chodzili na zmianę, przygotowywali się do egzaminów. Zosia obyła się bez urlopu dziekańskiego, choć gdy syn chorował, przyjeżdżała jej mama z pobliskiej wsi i pomagała.

– Zosiu, może zabierzemy Maćka do nas? – proponowała matka, ale oni zawsze odmawiali.
– Nie, mamo, damy radę. Jak będzie trzeba, to znowu cię wezwiemy.

W ten sposób oboje skończyli studia. Trudności rodzinnego życia powinny ich wzmocnić, ale niestety, tak się nie stało. Zosia odziedziczyła po babci mieszkanie, więc wyprowadzili się z akademika. Maćkuś poszedł do przedszkola.

Kiedy zaczęły się problemy, Krzysztof nie mógł zrozumieć, co się stało. Zosia stała się zimna, coraz trudniej im się było dogadać. Zastanawiał się:

– Czy naprawdę się kochaliśmy, kiedy braliśmy ślub, czy tylko wzięliśmy sympatię za miłość? A może teraz trzymamy się razem tylko przez dziecko? Chcę ratować naszą rodzinę, ale nie wiem, czy to ma sens. Łączy nas już tylko miłość do Maćka i poczucie odpowiedzialności.

Nie wiedział, co myśli Zosia. Okazało się, że zakochała się w innym mężczyźnie – w Jacku – i była gotowa zostawić męża. Tyle że nie miała gdzie się wyprowadzić, a to było jej mieszkanie. Jacek nie miał swojego. Pewnego dnia oznajmiła:

– Krzysiu, musimy się rozwieść. Kocham kogoś innego. Dla ciebie mam tylko szacunek jako ojca Maćka. Tak dłużej być nie może.

– Nie jestem gotowy na takie zmiany! A co z Maćkiem? Myślałaś o nim? – odpowiedział zszokowany.

– Cały czas myślę tylko o nim. Uważam, że tak będzie lepiej.

– Jak lepiej?! Żeby syna wychowywał obcy facet zamiast jego własnego ojca? O czym ty mówisz?! – wybuchnął.

– Nasz syn rośnie i zaczyna wszystko rozumieć. Ile jeszcze możemy udawać normalną rodzinę? – powiedziała spokojnie.

– Ale jesteśmy normalną rodziną! Oboje kochamy Maćka! – zaprotestował.

– Kochamy syna, ale już nie siebie. To nie jest normalne – odparła ze smutkiem.

Krzysztof wiedział, że ma rację… ale serce nie chciało się z tym pogodzić. Bał się, że po rozwodzie Maciek zostanie z matką. Kochał syna ponad wszystko, choć wiedział, że Zosia jest dobrą matką. Nie zgadzał się na rozwód:

– Nie chcę, żeby Maćkuś miał nowego tatusia.

– Przecież nie przestaniesz być jego ojcem. Rozwodzisz się ze mną, nie z nim. Z dziećmi się nie rozwodzi – przekonywała.

– Właśnie, z dziećmi się nie rozwodzi! Ale już nie będę mu czytał bajek na dobranoc, nie będziemy razem układać klocków, nie pomogę mu z lekcjami. Co to za ojciec na odległość? Jeśli chcesz ułożyć sobie życie z innym, to wiedz, że Maćka ci nie oddam! – wrzasnął i wybiegł z mieszkania, by ochłonąć.

Szedł ulicami, próbując zebrać myśli:

– Co ja mam zrobić? Groziłem, że nie oddam syna, ale każdy sąd przyzna go matce. Zosia ma pracę, mieszkanie… I czy mam prawo odbierać sześcioletnie dziecko od matki?

Błąkał się do późna, ale nie znalazł rozwiązania. Jedyna opcja – nie zgadzać się na rozwód, przekonać Zosię, że powinni zostać razem dla dobra syna. Gotów był nawet na pewną wolność, byle tylko zachować dla Maćka pozory rodziny.

– Krzysiu, o czym ty mówisz? Mam żyć z tobą, kochać Jacka i udawać, że wszystko gra? – zapytała, gdy wrócił.

– Ale nie możesz mi zabrać Maćka! On mnie potrzebuje! – upierał się.

– To, że nie będziemy razem, nie znaczy, że któryś z nas przestanie go kochać – odpowiedziała stanowczo.

Zosia już podjęła decyzję. Krzysztof poszedł do adwokata, który wytłumaczył mu:

– Możesz nie zgodzić się na rozwód, ale pomyśl, jak będzie wyglądało wasze życie. Syn będzie widział ten koszmar. Jaką rodzinę mu pokażecie?

– Wiem… Ale nie chcę się poddać.

Postanowił jeszcze raz porozmawiać z Zosią.

– Zgodzę się na rozwód tylko pod warunkiem, że Maciek zostanie ze mną – powiedział twardo.

– Szantażujesz mnie naszym synem?! Wcale nie zależy ci na dziecku, chcesz mi tylko zrujnować życie! – krzyknęła.

Kłótnia była głośna i pełna emocji. Potem zapadła cisza. Przestali się odzywać – komunikowali się przez Maćka.

– Synku, zapytaj mamy, gdzie mój sweter.
– Maćku, powiedz tacie, żeby cię odebrał ze świetlicy, bo ja dziś późno wracam.

Atmosfera w domu stawała się coraz gorsza. Maćkuś nie rozumiał, co się dzieje. Krzysztof widział, że chłopiec staje się wycofany. W końcu poszedł do matki po radę.

– Synu, patrzę na ciebie i widzę, jak bardzo się zmieniłeś. Schudłeś,