Szczęście, gdy masz bliskich za plecami

**Dziennik osobisty**

Wróciłem z wojska silniejszy niż kiedyś. Byłem najmłodszy w dużej rodzinie – miałem czterech braci, a wydawało się, że zebrałem w sobie wszystko, co najlepsze od każdego z nich. Wysoki, prawie dwa metry, szeroki w barach, z jasnymi włosami i niebieskimi oczami, które patrzyły na świat życzliwie. Zawsze gotowy pomóc, a siły mi też nie brakowało.

Minęły zaledwie trzy dni od mojego powrotu do rodzinnej wsi Podgórze, spotkań z krewnymi i przyjaciółmi, gdy idąc ze sklepu, zobaczyłem Kasię. Stanąłem jak wryty – taka piękna dziewczyna, choć niezbyt wysoka.

— No proszę, jakie u nas są piękności — zażartowałem od razu. — Albo coś przeoczyłem, albo nowe dziewczyny już podrosły.

— Dzień dobry, piękna — dodałem. — Nie przypominam sobie ciebie. Czyja jesteś córka?

— Dzień dobry — roześmiała się. — Jestem córką mamy i taty. Oczywiście, że mnie nie pamiętasz, nie jestem stąd.

— Jestem Marek. A ty?

— Kasia, Katarzyna Michałowska. Jestem nauczycielką w podstawówce, od roku mieszkam w Podgórzu.

— A ja właśnie wróciłem z wojska.

Staliśmy i rozmawialiśmy jak starzy znajomi. Sąsiedzi już zerkiem na nas rzucali – pewnie w myślach już nas swatali. Na wsi to szybko… A Marek z Kasią naprawdę przypadli sobie do gustu, tak bardzo, że nie chciało się rozstawać.

Wieczorem myśli o pięknej Kasi nie dawały mi spokoju.

— Mamo, a gdzie mieszta ta nowa nauczycielka, Kasia?

Matka spojrzała na mnie zaskoczona.

— Dali jej domek po babci Wojciechowej. Stary, ale solidny. A co, podobała ci się? Już gdzieś wypatrzyłeś dziewczynę?

— Wypatrzyłem i zdziwiłem się — odparłem, szykując się do wyjścia.

Od tamtej pory zaczęliśmy się spotykać, rozmawiać, aż w końcu oświadczyłem się, a ona się zgodziła. Wesele huczne, na całą wieś. Niektóre dziewczyny miały mi to za złe.

— Czemu ożeniłeś się z przyjezdną? U nas też przecież ładnych nie brakuje!

Z czasem jednak się przyzwyczaili, tym bardziej że Kasia uczyła dzieci i szanowano ją za to. Uczniowie ją kochali, rodzice też.

Zamieszkałem u Kasi – w domu rodziców jeden z braci już żył z rodziną, więc miejsca brakło. Ręce mam złote, wszystko mi wychodzi, a siły nie brak.

— Kasieńko, dobuduję część do domu — mówiłem. — Za ciasno, a jeszcze dzieci będą. Zamówię materiały, zabiorę się za budowę.

Żona mnie wspierała. W kilka lat postawiłem dom, jakiego cała wieś mogła nam zazdrościć. Sam jestem twardy jak dąb, taki i dom zbudowałem. Kasia tylko się cieszyła. Żyliśmy zgodnie. Czas płynął, ale jedno nas martwiło – nie mieliśmy własnych dzieci. Kasia uwielbiała maluchy, całe serce oddawała uczniom, ale swoich nie było.

— Dlaczego nie mogę zajść w ciążę? — często rozmyślała. — A nuż Marek mnie zostawi? Przecież tak bardzo chce dzieci, a dom już gotowy.

— Dlaczego nie mamy potomstwa? — zastanawiałem się ja. — Może to przeze mnie? A nuż Kasia odejdzie?

Oboje się nad tym głowiliśmy, ale do lekarza nie poszliśmy. Może baliśmy się diagnozy, a może wciąż mieliśmy nadzieję. Tymczasem Kasia skończyła trzydzieści lat, ja byłem dwa lata starszy. Pewnego dnia w telewizji zobaczyła reportaż o dzieciach z domów dziecka. Wtedy wpadła na pomysł.

— Może wzięlibyśmy chłopca z domu dziecka? Mielibyśmy syna. Tylko jak na to zareaguje Marek? A nuż nie zechce? W końcu to nie jego krew…

Długo się wahała, ale przy kolacji w końcu powiedziała:

— Marek, może weźmiemy dziecko z domu dziecka? — i spojrzała mi prosto w oczy.

O mało się nie zakrztusiłem, odchrząknąłem, po czym odparłem:

— Kasieńko, czytasz mi w myślach. Sam o tym myślałem, ale nie wiedziałem, jak ty na to zareagujesz. Miałem jednak nadzieję, że zrozumiesz.

— Boże, jak ja się cieszę! — rzuciła mi się na szyję.

Po zebraniu informacji pojechaliśmy do miasta. Dom dziecka stał za wysokim płotem, niedaleko szpitalnego kompleksu. W końcu weszliśmy do gabinetu dyrektorki, pani Agnieszki.

— Dzień dobry, pani Agnieszko — przywitaliśmy się grzecznie.

— Dzień dobry, siadajcie. Wiem, że rozmowa będzie długa.

Pani Agnieszka wyjaśniła wszystko szczegółowo, wypytała o nas, powiedziała, jakie dokumenty trzeba zebrać. Rozmowa się przeciągała – chciała zrozumieć, kim jesteśmy. W końcu zaproponowała:

— Chodźcie, pokażę wam dzieci.

Maluchów nie było wielu. Kasi spodobał się siedmioletni chłopiec, trochę podobny do mnie – krępy, niebieskooki. Ja też od razu na niego spojrzałem. Pani Agnieszka to zauważyła i szepnęła:

— Olek ma jeszcze młodszego brata, Jasia. Nie możemy ich rozdzielać. — Wskazała wzrokiem trzyletniego szkraba.

Kasia od razu poczuła, że to już prawie ich synowie. Spojrzała na mnie z nadzieją, a ja ledwo dostrzegalnie się uśmiechnąłem – ona zrozumiała. W gabinecie pani Agnieszka zapytała:

— Z waszych spojrzeń wnioskuję, że nie macie nic przeciwko wzięciu obu chłopców?

— Tak — odpowiedzieliśmy jednocześnie.

— Cieszę się. Ale wiecie, że dzieci, jak drzewa, nie rosną same. Potrzebują troski, czułości, zrozumienia. To ciężka praca. Chociaż komu ja to mówię — uśmiechnęła się. — Przecież ty, Kasiu, jesteś nauczycielką. Wiesz, co to trud.

— Wiem — odparła Kasia. — A teraz, patrząc na te dzieci, rozumiem jeszcze jedno: dziecko porzucone przez swoich lub osierocone żyje bez miłości jak roślina bez wody.

Olek i Jaś w końcu trafili do nas po dopełnieniu formalności. Chłopcy byli szczęśliwi. Olek poszedł do pierwszej klasy, a po weekendzie dumnie maszerował do szkoły obok mamy. Nikt nie musiał im mówić, jak mają nas nazywać. Starszy brat oznajmił:

— Jasiu, to nasza mama i tata. — A młodszy podskoczył z radości, klaszcząc w dłonie i powtarzając: — Mama i tata!

Patrzyliśmy na nich ze wzruszeniem. Mnie nawet łza zakręciła się w oku, co Kasia zauważyła i pomyślała:

— Marek będzie najlepszym ojcem