Nie kusić losu

Z wysokości swojego życia doświadczenia, Nadzieja zrozumiała, a nawet była przekonana, że w życiu nic nie dzieje się bez powodu. Każde spotkanie, znajomość – wszystko jest zapisane w gwiazdach.

„I cokolwiek mówiliby o zbiegach okoliczności, to nieprawda” – mówiła z przekonaniem. „Ktoś uważa, że można oszukać los, ale nikomu jeszcze się to nie udało. Każdy ma swoją tajemnicę, schowaną głęboko w szafie. Lepiej, żeby nikt o niej nie wiedział” – rozważała czasem sama ze sobą. „Ja też mam taką, ale nie chcę, by ktokolwiek się o niej dowiedział.”

Patrząc przez okno na kwitnącą dziką jabłoń, przypomniała sobie podobny, majowy dzień. Kwitnące bzy pachniały, gdy Nadia z Wirą wracały ze szkoły – były wtedy w dziesiątej klasie. W tamtych czasach to był ostatni rok nauki, dziewczyny przygotowywały się do egzaminów. Od dzieciństwa były nierozłączne: mieszkały obok siebie, chodziły do tej samej klasy. Ileż tajemnic i sekretów dzieliły między sobą. Wira była bardziej skromna i delikatna, jej policzki zawsze płonęły, jak maki, była nieśmiała – może dlatego twarz miała jak rumiane jabłuszko. Nadia – żywiołowa i rezolutna, w każdej sytuacji stawała w obronie przyjaciółki.

„Wira, no jak to, nie potrafisz odpowiedzieć albo dać odporu? Wtedy nikt by się nie czepiał. Nie bądź taka nieśmiała, walnij tym Fedeuszem książką w łeb, a przestanie ci warkocza do krzesła przywiązywać” – uczyła przyjaciółkę.

Wira miała długi warkocz, a ten Fedeusz siedział za nią i po cichu przywiązywał go do oparcia krzesła – nawet nie czuła. Gdy wstawała, nagle lądowała z powrotem na siedzeniu, a uczennice śmiały się. Oczywiście nikt nie podejrzewał, że Fedeusz był w niej potajemnie zakochany – tak właśnie okazywał uczucie. Zwracał na siebie uwagę. Wirze się nie podobał – zbyt rozwydrzony i drobny.

„Nadia, nie mogę go uderzyć książką. Szkoda mi Fedeusza, nawet jeśli na to zasłużył” – odpowiadała Wira.

„No to źle, następnym razem ja się z nim rozprawię” – obiecywała Nadia.

„Daj spokój, nie zwracaj na niego uwagi” – cicho mówiła przyjaciółka.

Po szkole poszły do technikum, postanowiły zostać towaroznawcami. Razem się uczyły, ich przyjaźń tylko rosła, chociaż Wira stała się odrobinę śmielsza. Nadia spotykała się z Heniem z innej grupy, biegała na randki, a Wira spędzała wieczory w domu.

„Wira, przy okazji poznaję cię z kolegą Henia, fajny chłopak. Tylko taki dowcipniś, żarty z niego lecą jak z rękawa” – śmiała się Nadia. „Będziemy razem wychodzić, Sławek nawet pytał, czy masz chłopaka.”

„Nie, Nadia, nie chcę takich znajomości. Wiesz, że marzę o prawdziwiej miłości, raz na zawsze.”

„No to będziesz siedziała w domu, czekając na księcia z bajki. Chodź jutro z nami do kina” – proponowała przyjaciółka.

Wirze nie chciało się narzucać – w końcu nie wypada być trzecią osobą. Tak uważała. Nie chciała się umawiać, czekała, aż los w końcu ich połączy. Być może jeszcze nie nadszedł czas.

Pewnego dnia Wira zauważyła, że przyjaciółka jest w złym nastroju:

„Coś się stało, Nadia? Jesteś jakaś smutna.”

„Pokłóciłam się z Heniem na całego. Poszliśmy do kina we dwoje, a on zauważył jakieś dwie dziewczyny, podszedł do nich, śmieje się. A ja stoję z boku, jak biedna krewna. Dopiero po dziesięciu minutach zapomniał o nich. A potem przez cały film kręcił głow, zerkał w ich stronę. No to po seansie dałam mu popalić – powiedziałam wszystko.”

„A on co?” – nie czekała Wira.

„No co? Odesłał mnie daleko, a do tego dodał, że mu się znudziłam. No to ja też nie pozostałam dłużna i wysłałam go w kosmos… Nasza miłość się skończyła. Niech spróbuje podejść jeszcze raz” – odpowiedziała Nadia z determinacją.

Henio więcej się do niej nie zbliżył. Dziewczyna przeżywała, ale szybko o nim zapomniała. Minęło trochę czasu, pod koniec nauki przyjaciółki poszły na spacer do parku. Była wczesna wiosna, ciepło. Szły, śmiejąc się, Wira trzymała w ręce k