Obcy twierdził, że jest moim narzeczonym po utracie pamięci — reakcja psa zdradziła prawdę

**Obcy twierdził, że jest moim narzeczonym po utracie pamięci — ale reakcja mojego psa ujawniła prawdę**

Nigdy nie myślisz, że coś strasznego może ci się przytrafić. To był zwykły wieczór. Wracałam do domu po spotkaniu z przyjaciółką, słuchałam muzyki, śpiewałam, byłam szczęśliwa.

Aż w jednej chwili wszystko się zmieniło. Zza zakrętu wyłonił się rozpędzony samochód i uderzył w moje auto. Zderzenie to ostatnie, co zapamiętałam.

Obudziłam się w szpitalu. Lekarze powiedzieli, że byłam w śpiączce przez półtora tygodnia. Stwierdzili, że mam szczęście, iż po takim wypadku nie zostałam niepełnosprawna. Ale nie czułam się szczęśliwa.

Miałam częściową amnezję. Pamiętałam rodzinę, najbliższych przyjaciół, mojego psa.

Niektóre wspomnienia zostały, ale nie potrafiłam przypomnieć sobie, gdzie pracowałam. Nie znałam adresu, pod którym mieszkałam, choć pamiętałam, jak wygląda dom.

Najważniejsze jednak było to, że nie pamiętałam *jego*. Mężczyzny, który — jak zapewniali lekarze — nie opuszczał mojego boku przez cały czas śpiączki.

Faceta, którego zobaczyłam po przebudzeniu. Człowieka, który twierdził, że jest moim narzeczonym. *Bartek* — tak się przedstawiał. Patrzyłam na niego i widziałam tylko obcego.

„Dlaczego nie pamięta mnie? Pamięta rodzinę, przyjaciół, a mnie nie?” — pytał lekarza.

„Przy częściowej amnezji zdarza się, że pacjent traci tylko wybrane wspomnienia” — wyjaśnił doktor.

„Jesteśmy razem prawie półtora roku. Zaręczyliśmy się. Planowaliśmy ślub. Co mam teraz zrobić?” — Bartek wydawał się zrozpaczony.

„Może pan rozmawiać z nią o waszym związku, pokazać zdjęcia. Być może to pomoże” — zasugerował lekarz.

„A jeśli nie?”

„Już raz się panu udało. Może uda się ponownie” — odparł, wychodząc.

Od tej chwili Bartek nie przychodził z pustymi rękami. Pokazywał mi zdjęcia, opowiadał, jak się poznaliśmy, o naszych randkach, wspólnym mieszkaniu. Ale…

„Przepraszam, ale nic z tego nie pamiętam” — mówiłam.

„Wszystko w porządku, przejdziemy przez to razem” — zapewniał, ściskając moją dłoń.

Mama nie przestawała wypytywać, nawet gdy leżałam w szpitalu.

„Nie wierzę, że nic mi nie powiedziałaś o Bartku!” — kręciła głową.

„Mamo, nie pamiętam. Co mam ci powiedzieć?” — odpowiadałam.

„Twierdzi, że mieliście mi powiedzieć po oświadczynach, ale zdążył tylko się oświadczyć, zanim miałeś wypadek. Jesteś taka skryta…” — wzdychała.

Tak mijały dni: opowieści Bartka, pretensje mamy, aż w końcu lekarz pozwolił mi wrócić do domu.

Bartek odebrał mnie ze szpitala i pojechaliśmy do *naszego* domu.

Nie mogłam się doczekać, aż zobaczę Burka, mojego psa. Tęskniłam za tym małym wulkanem energii bardziej, niż potrafiłam to wyrazić.

Gdy tylko weszliśmy przed dom, Burko zaczął głośno szczekać — pewnie tak samo podekscytowany jak ja.

Ale gdy Bartek otworzył drzwi, pies rzucił się na niego, warcząc i próbując ugryźć.

Burek to jamnik, mały piesek. Nigdy wcześniej tak nie zareagował na kogoś, kogo znał.

„Zabierz go! Uspokój go!” — krzyknął Bartek, odpychając psa.

„Burek! Do mnie!” — zawołałam, ale pies nie reagował. „Do nogi!” — powiedziałam stanowczo.

Burek podbiegł, merdając ogonem, ale wciąż warczał na Bartka. „Cicho, już” — złapałam go w ramiona.

Przestał, ale tylko na chwilę. Gdy podeszłam bliżej do Bartka, znowu się rzucał, próbując się wyrwać.

„Zamknij go na podwórku” — warknął Bartek.

„Dlaczego?” — zdziwiłam się.

„Bo chce mnie zjeść!” — odparł, jakby to było oczywiste.

„Nie rozumiem. Mówiłeś, że mieszkamy razem. Dlaczego tak na ciebie reaguje?” — spytałam.

„Nie wiem, nigdy mnie nie lubił. Gdy byłaś w szpitalu, ja tu nocowałem, a twoja mama się nim zajmowała. Może zapomniał” — wyjaśnił.

Zmarszczyłam brwi, ale nie powiedziałam nic. Zabrałam Burka na podwórko i bawiłam się z nim godzinę.

Tęskniłam za nim, a on za mną. Wyjaśnienie Bartka nie miało sensu.

Byłam w szpitalu, a Burko *mnie* nie zapomniał. Gdy weszłam do środka, pies znów zaczął szczekać. Nieprzerwanie. Rozbolała mnie nawet głowa.

„To bardzo dziwne” — powiedziałam.

„Co?” — spytał Bartek.

„Zachowanie Burka. Nigdy tak się nie zachowywał” — odparłam.

„Nie wiem, to tylko pies. Trudno zgadnąć, co ma w głowie” — wzruszył ramionami.

„Gdzie mój telefon?” — przypomniałam sobie. W szpitalu o tym nie myślałam, ale teraz był mi potrzebny.

„Zniszczył się w wypadku. Kupię ci nowy jutro” — odparł.

„Dobrze, bo chcę się spotkać z Olą” — powiedziałam.

„Hmm… to nie jest dobry pomysł” — zmarszczył brwi.

„Dlaczego?”

„Lekarz mówił, że potrzebujesz odpoczynku” — odparł.

„Nic takiego nie mówił. Nie mogę nawet zobaczyć się z przyjaciółką?”

„Lepiej poczekaj” — zbył mnie.

Coraz bardziej mnie to niepokoiło. Nie pamiętałam Bartka, Burko traktował go jak obcego, a teraz nie mogłam spotkać się z przyjaciółmi.

„Przenocuję w innym pokoju, z Burkiem, jeśli nie masz nic przeciwko” — powiedziałam. Nagle bałam się spać w jednym łóżku z Bartkiem.

„Dlaczego nie może spać na dworze?” — zapytał.

„Bo to domowy pies. Nie mieszka na zewnątrz” — odparłam.

„Zawsze zostawialiśmy go na podwórku” — stwierdził.

Zmarszczyłam brzy jeszcze bardziej. *Nigdy* nie zostawiłabym Burka na noc na dworze. To nie w moim stylu.

Spędziłam noc w gościnnym pokoju z Burkiem, a Bartek — w sypialni. Tak czułam się bezpieczniej.

Bartek kupił mi nowy telefon, ale zmienił numer. Nie mogłam dodzwonić się do Oli.

Nie pamiętałam też haseł do mediów społecznościowych. Czułam się jak w klatce — wychodziłam tylko z Bartkiem.

Przeglądałam nasze wspólne zdjęcia, wci